Vrijdag 14 september vertrokken om 07.00 uur vier bouwvakkers - Joop Boeve (Barneveld), Johan van Mourik (Beesd), Teus van de Beek (Nijkerkerveen) en Fred van Hell (Terschuur) - van de Van Bekkum Groep uit Hooglanderveen/Houten samen met Erik van Middendorp (Harskamp) van Colour4kids naar Moldavië voor een renovatieklus bij een kindertehuis in het dorpje Vascauti in Moldavië. In een Ford Transitbus van de bouwonderneming vol met gereedschap, bagage, kleding om weg te geven, speelgoed, medische artikelen en natuurlijk heel veel cadeautjes en snoep voor de kinderen ging het vijftal op weg naar Moldavië; een driedagen durende reis van bijna 2.500 kilometer door Nederland, Duitsland, Oostenrijk, Hongarije, Roemenië en Moldavië. Overnacht werd er in een sfeervolle Gasthof in Neusiedl am See (even voorbij Wenen) en in een prima Roemeens hotel in Ungheni (vlakbij Tardu Mures aan de voet van de Karpaten). De route over snelwegen ging geleidelijk aan over in slingerende min of meer verharde wegen met steeds meer paard en wagens, schaapskudden, loslopende koeien, schilderachtige dorpjes en schitterende natuur. We kregen écht het idee dat we ver van huis raakten en terug in de tijd reden. 

 

Zondag 16 september bereikten we rond 14.00 uur de grens Roemenië-Moldavië. Direct over de grens werden we opgewacht door Pavel Tofan van Mission without Borders - de Moldavische afdeling van Zending over Grenzen waarmee we samenwerkten tijdens dit project. Hij begeleidde ons over de ‘nogal hobbelige’ wegen naar het dorpje Vascauti aan de grens met vrijstaat Transdnjestrië. Onderweg werd een korte tussenstop gemaakt in Balti – de tweede stad van Moldavië - om alvast proviand in te slaan bij een METRO supermarkt. Op het laatste deel van het traject - langs de weg tussen Balti en Vascauti – volgde een korte ontmoeting met de decorateurs van Colour4kids die hun klus er inmiddels op hadden zitten. Na ervaringen uitgewisseld te hebben en het een en ander te hebben overgedragen, gingen wij vergezeld van onze tolk Marika op weg naar het kindertehuis en vertrokken de decorateurs naar Chisinau om de volgende dag huiswaarts te keren.

Rond 20.00 uur arriveerden we tenslotte bij ons onderkomen op het terrein van het kindertehuis. Na een korte maaltijd in het kindertehuis en de bus te hebben uitgepakt, rolden we al snel onze mandjes in en kon het gezaag beginnen.

 

Het onderkomen waar we verbleven was van minimale gemakken voorzien. We hadden de beschikking over twee ruimtes met totaal vijf bedden, een tafel met stoelen, warm water en een keukentje met koelkast. Een butagasfornuis met potten en pannen hadden we zelf bij ons. Buiten was voor ons een speciaal Moldavisch hurktoilet gebouwd waar we veelvuldig gebruik van hebben gemaakt. Al met al geen overdreven luxe maar het voldeed uitstekend voor twee weken! En je krijgt er ook nog eens een écht expeditiegevoel van.

De maaltijdvoorziening hebben we zelf geregeld. Eten in het kindertehuis was mogelijk, maar voor ons geen optie vanwege de gezondheidsrisico's. Uitval van mensen kun je niet gebruiken bij een dergelijk strak tijd- en werkschema. Achteraf gezien is dit in meerdere opzichten ook een zeer verstandige keuze geweest! Voor ons standpunt was alle begrip bij de betrokkenen ter plaatse. Uiteraard hebben we een traditionele lekkernij vanuit de keuken van het kindertehuis wel in dank aanvaard en met volle teugen genoten van alle gastvrijheid bij de betrokkenen thuis. 

 

Maandagmorgen 17 september om 06.00 uur liepen de wekkers. Na het ontbijt togen we naar de eetzaal/keuken waarvan het dak gerenoveerd moest worden. Over een bestaand asbestdak van 35 meter lang met een nokhoogte van 9.60 meter moest eerst een houten regelwerk worden aangebracht alvorens het dak kon worden voorzien van een nieuw rood metalen bedekking met dakpanmotief inclusief sneeuwvangers en goten. Een mega klus waar slechts 8 werkdagen voor stond gepland. Na een kort welkomstwoord door de directeur en kennisgemaakt te hebben met de technisch man Oleg Vasiluvic kon het werk van start gaan. Al snel werd duidelijk dat we van de aanwezige onderhoudsmensen weinig hulp konden verwachten. Een situatie waar we in Litouwen ook al enige ervaring mee hadden opgedaan. Via Oleg werd daarom gevraagd om een viertal oudere jongens van de school te vragen of zij wilden helpen. En zo kregen we de beschikking over Slavic, Juran, Ion en Ricardo. Een stel super gemotiveerde, hardwerkende knapen die gigantisch veel geleerd hebben van de bouwvakkers. Als beloning hebben ze naast de dagelijkse stroopwafels ook ieder een hamer gekregen en zijn ze voorzien van bedrijfskleding van Van Bekkum. Voor hen was dit een stukje werkervaring waar ze in de toekomst nog veel gemak van zullen hebben. Naast het gemak dat we van ze hadden, was het voor ons ook een mooie manier om kennis te nemen van de problematiek en belevingswereld van deze jongeren.

 

Nadat de reeds geplaatste steiger was geschraagd en hier en daar aangepast kon het werk in de loop van de maandagmorgen beginnen. Naar Moldavische begrippen was het ondenkbaar om een dergelijke klus in zo’n korte tijd uit te kunnen voeren! De scepsis die er in het begin heerste bij de ‘toeschouwers langs de kant’, sloeg in de loop van de week al snel om. Zou het die Hollanders dan toch gaan lukken … !?!?

 

Dinsdag 18 september arriveerden in de loop van de middag de dakplaten en met hulp van de kinderen werd de vrachtwagen van Mission without Borders gelost. Woensdag 19 september werd gestart met het aanbrengen van de dakplaten. Dit betekende veel sjouw, ‘knibbel’, til en schroefwerk waar de mannen en jongens de handen vol aan hadden. Zaterdagmiddag 22 september rond 12.00 uur werd het werk neergelegd voor een weekendbreak. Het dak was op dat moment voor zo’n 60% bedekt. Samen met Marika zijn we vervolgens naar Orphei gereden om een grotklooster te bekijken. Zondag 23 september volgde een uitstapje naar een wijnkelder in Cojusna – Moldavië heeft een eeuwenoude wijnbouwtraditie - en werden in de hoofdstad Chisinau inkopen gedaan voor ’t thuisfront. Kortom: een welverdiende rustpauze na lange werkdagen en tevens een interessante kennismaking met andere facetten van Moldavië. Bij hervatting van het werk op maandag 24 september bleef Joop ziek achter op bed. Al snel bleek dat hij in 't weekend een zware voedselvergiftiging had opgelopen. Het werk was echter al wel zover gevorderd dat woensdag 26 september rond 11.00 uur toch het sein 'klus geklaard' gegeven kon worden.

 

Gedurende de gehele periode is er via Erik regelmatig contact geweest met de directie, de keuken, de medische staf en de technische man Oleg om in kaart te brengen waar acute behoefte aan was. Het verbandmateriaal en de medische apparatuur die ook deze reis weer meegegeven waren door Vermeulen Medische Instrumenten uit Ede werden in dank aanvaard. Aansluitend werd door de medische staf aangegeven dat er behoefte was aan haartrimmers (vanwege het luizenprobleem), een personenweegschaal, vitamines en medicijnen zoals paracetamol, neusspray etc. Tijdens een bezoek aan Balti is dit tegelijk met een grote hoeveelheid maandverband, deodorant, chloor en afwasmiddel aangeschaft en afgegeven. Tevens werd duidelijk dat er al jaren behoefte was aan een drietal stofzuigers om de vele tapijten in de slaapgebouwen te kunnen reinigen. Vanuit een 'potje geld' dat ingezameld was binnen de familie van Johan van Mourik kon ook deze wens worden vervuld. Vanuit de keuken werd aangegeven dat er behoefte was aan een diepvriezer om betere kwaliteit vlees te kunnen inkopen en te bewaren. Het was nu alleen mogelijk om dagelijks vlees – voornamelijk vet spek met zwoerd - te laten aanvoeren. De aanwezige vrieskasten uit de jaren '70 koelden alleen nog en waren zeer onderhoudsgevoelig. Samen met Oleg werd in Balti een mega vriezer van 620 liter aangeschaft en gefinancierd met geld uit het ‘Goed Gevoel’ fonds dat tijdens uiteenlopende acties op de Veluwe was gecreëerd voor hulp aan kansarme kinderen. De door ons meegebrachte kleding, nieuwe sokken, schrijfmaterialen en schoolspullen, speelgoed en cadeautjes zijn afgegeven aan de directie en worden via hen verspreid. Een tas met bijna 30 videobanden werd in het meisjes slaapgebouw waar ze over een ouderwetse VHS recorder beschikten met gejuich ontvangen. De tas werd met veel oehs en aahs uitgepakt en de ‘moeltsjemeskes’ (dankjewel) volgden elkaar in rap tempo op. Een schot in de roos!   

 

Woensdagmiddag 26 september vond een hartverwarmend afscheid plaats van de 240 aanwezige kinderen. Totaal verblijven er momenteel 280 kinderen op deze locatie. Na een dankwoord van onderdirectrice Alina en een wederdankwoord van ons voor alle gastvrijheid, gezelligheid en spontaniteit van de kinderen volgde het uitdelen van de rugtasjes boordevol met sanitaire artikelen, handdoeken, speelgoed en schoolspulletjes die via de medewerkers van de Van Bekkum Groep en hun families waren gevuld. Ook kreeg ieder kind een nieuw t-shirt, een kleurboek met potloden en snoep van Van Halteren Watersport uit Bunschoten. Na afloop kwamen diverse kinderen spontaan nog eens persoonlijk bedanken en drukten ons op ’t hart om toch vooral volgend jaar weer terug te komen.

 

Na een afscheidsmaaltijd bij Oleg thuis met traditioneel shaslicks, salade en zelfgemaakte kaas stapten we rond elven moe maar voldaan in bed. De volgende morgen - donderdag 27 september om 07.00 uur – namen we afscheid van onze tolk en toeverlaat Marika en Oleg met familie. Teus, Johan en Erik werden uitgezwaaid voor de terugreis over de weg. Joop en Fred vlogen beiden diezelfde dag vanaf Chisinau naar huis en arriveerden ’s avonds op Schiphol. Pavel Tofan van Mission without Borders begeleidde ons vanaf Balti tot de grens en na hem bedankt te hebben voor alle hulp passeerden we zonder problemen (na inspectie van de auto door een drugshond) de grens. Na drie dagen rijden kwamen we zaterdag 29 september rond 15.00 uur weer in Nederland aan. Na Joop en Fred thuis te hebben opgepikt reden we om 16.30 uur Hooglanderbeen weer binnen waar het thuisfront, directie en een aantal betrokkenen van de Van Bekkum Groep ons weer hartelijk welkom heetten.

 

Al met al kunnen we terugzien op een zeer geslaagd project. Een groot 'lekkend' probleem is verholpen, de leefomgeving van de kinderen is opgefleurd met prachtige decoraties, een aantal praktische zaken is opgelost en de kinderen zijn ieder afzonderlijk ook nog eens flink in de watten gelegd. Mede dankzij uw steun en acties vande leerlingen van basisschool De Vlaamse Reus uit Amsterdam en de nieuwe eerstejaars studenten van de Wageningen Universiteit is ook deze ‘expeditie’ weer geslaagd!