De eerste week liep gesmeerd en zo ook de tweede week.

De kinderkamers in het weeshuis beginnen al een vrolijk geheel te worden, mede omdat enkele kinderen meehelpen en hun eigen fantasieën gestalte geven. De dochters van Thuyêt zijn ook enkele dagen gekomen om te helpen en hebben prachtige, vrolijke afbeeldingen geschilderd. Tussen de werkzaamheden door ontfermen wij ons af en toe even over een zwaar ondervoed aapje dat opgesloten zit in een veel te klein kooitje op het terrein. Het arme dier is uitgedroogd en uitgehongerd dus we delen onze lunch geregeld met hem. Het is een erg lief dier maar het heeft duidelijk een bloedhekel aan kinderen. Het laat zich wel raden hoe dat komt…Enfin, zolang wij er zijn kan het weer aansterken op kokosnoten, nootjes, bananen en andere vruchten. Maar goed, dit terzijde… wij zijn niet het dierenbevrijdingsfront maar willen wel kijken wat hieraan verbeterd kan worden.

In het opvanghuis wordt hard doorgewerkt en krijgt het geheel ook gestalte.
De smid blijkt echter niet bijtijds de kastjes te kunnen maken dus daar zullen wij een andere oplossing voor moeten vinden. Komt tijd, komt raad.
29 januari is de oplevering voor zowel de aannemer alswel de smid. Wij zijn benieuwd. 

Begin deze week hadden wij een ontmoeting met Joshua Solomon, een Amerikaanse arts, die de afgelopen 3 maanden in het weeshuis van Hoi An aanwezig is geweest om toe te zien dat het de kinderen daar goed gaat. Hij heeft tijdelijk de plaats van Robyn ingenomen die daar vanaf ons vertrek vorig jaar aanwezig is geweest en de zorg en het toezicht heeft voortgezet en nu werk heeft gevonden in een ander kindercentrum in Vietnam. Josh heeft vorige maand voor ons de resterende renovaties die wij nog willen uitvoeren in het Hoi An weeshuis op gang gezet en inmiddels is een ruimte helemaal klaar en is men op de eerste verdieping bezig met het verbouwen van een grote overloop tot een slaapzaaltje voor de jongste kinderen zodat het oude slaapzaaltje beneden omgetoverd kan worden tot speelkamer voor alle kinderen die er verblijven. Verder meldde hij dat de maandelijkse levering van melkpoeder aan het weeshuis door Dutch Lady Vietnam, (Friesche Vlag) is misgegaan omdat de distributeur het makkelijker had gevonden om zes maanden vooruit te leveren. Dat had als gevolg dat er een flinke voorraad in het weeshuis lag en dus meteen verdween op de bagagedragers van het personeel. Marcel heeft met Dutch Lady contact opgenomen om dit te melden zodat er gekeken kan worden hoe dat in de toekomst voorkomen kan worden. De ondervoede en zwaar gehandicapte kinderen hebben het nog erg hard nodig en zijn nog steeds niet helemaal gezond al gaat het ze veel beter nu zij betere voeding krijgen, er constant vrijwilligers binnenlopen om aandacht en liefde aan deze kinderen te geven en er een fantastische Vietnamese fysiotherapeut is aangesteld die dagelijks oefeningen met ze doet.

De fysiotherapeut is er gekomen door de inspanningen van Jacky Wrafter en Jacci Garside uit Engeland. Twee vrouwen die twee jaar geleden een pamfletje lazen dat wij in november 2000 overal in het dorp hadden opgehangen, waarin wij toeristen vroegen naar het weeshuis te gaan om melkpoeder, eten, handdoeken en wat aandacht voor de verwaarloosde kinderen te brengen. Zij werden zo gegrepen door wat zij er aantroffen dat zij besloten hun rondreis af te breken en de resterende weken bij die kinderen door te brengen. Terug in Engeland hebben zij geld ingezameld om verdere verbeteringen op het gebied van beweging en onderricht te kunnen verwezenlijken voor deze kinderen. Om dit legaal te kunnen doen richtten zij de Kianh Foundation op, genoemd naar een jongetje dat, gehandicapt als hij was, altijd lief en zorgzaam voor de andere kinderen was.
Nooit heeft een simpel pamfletje zoveel resultaat opgeleverd en wij hebben dan ook goed contact met deze vrouwen en overleggen geregeld over de noden en de voortgang.
Colour4kids heeft, zoals enkelen van u weten, afgelopen jaar twee kinderen kunnen laten opereren aan hun voeten zodat zij weer mobiel en daardoor zelfstandiger zijn. Een van hen was Kianh. Verder is Phuc, het derde kind, enkele maanden behandeld aan zijn voeten maar krijgt hij nu eerst beugels voordat men hem gaat opereren.
Kianh Foundation heeft afgelopen jaar voor een speelplaatsje buiten gezorgd en voor de fantastische fysiotherapeut.
Nu Josh weer vertrekt heeft Jacky besloten Engeland achter zich te laten en voor lange tijd naar Hoi An te komen om het werk voort te zetten. In een woord GEWELDIG!
Dat betekend dat het toezicht en de aandacht gehandhaafd blijft en dat de verbeteringen door kunnen gaan.
U vraagt zich misschien af waarom wij het zo belangrijk vinden dat er een buitenstaander permanent bij die verwaarloosde ondervoede kinderen is en hoe dat dan zit met de leiding van het weeshuis. Welnu, de directrice van dit weeshuis heeft een totaal onverschillige houding t.o.v. deze kinderen en ziet het weeshuis als een geweldige bron van inkomsten voor zichzelf. Wreed maar de keiharde waarheid. Het zou nog enkele A4-tjes kosten om uit te leggen hoe het systeem hier werkt en om verdere vragen te beantwoorden die nu ongetwijfeld bij u zijn gaan rijzen maar neemt u maar van ons aan dat Colour4kids nog plannen heeft………
Om bovenstaande reden heeft de directrice ook nooit een cent in handen heeft gekregen van Colour4kids en hebben wij alles wat wij voor de kinderen konden verbeteren rechtstreeks met de betrokkenen afgehandeld dank zij Robyn, Huy en Joshua. Tot op heden kunnen wij onze gang gaan en blijven wij toegang tot de kinderen houden en daar ligt onze prioriteit. 
 
Als wij hier in Nha Trang met beide projecten klaar zijn zullen wij nog enkele dagen in Hoi An zijn om daar de renovaties die Josh voor ons in gang gezet heeft te bekijken, om waar mogelijk nog te decoreren en om met Jacky het geheel door te spreken.
Onze derde taak, die wij onvoorzien op ons hebben genomen, namelijk het verzorgen van de verwaarloosde bejaarden, veelal gehandicapte mannen en vrouwen die in drie barakken op het terrein van het weeshuis wonen, heeft een prachtige wending genomen. !
 
Hermance ontmoette op het terrein een oude man, Mijnheer Boy, die 5 talen blijkt te spreken. Hij is een van de bewoners en geestelijk nog gezond. Zodoende kon hij haar precies vertellen waar het aan ontbrak en waar deze mensen dringend behoefte aan hebben. Hermance heeft hem gevraagd een lijstje te maken en de volgende dag stond hij haar op te wachten met het briefje in zijn handen. Matten voor op de bedden, kussentjes, handdoeken, melk, extra voedsel, veel medicijnen, warme truien, pyjama's en….cola alsjeblieft! Voor 120 mensen!
Voor hen een groot geschenk, voor ons een kleine moeite dus hebben Barbara en Hermance op de markt alvast matten, kussens en bewaarblikken gekocht en Marcel heeft met Dutch Lady Vietnam gebeld en gevraagd of het mogelijk was om aan deze oudjes een maandelijkse voorraad melk te leveren. Zodra wij alle gegevens van het bejaardentehuis doorgeven kan ook daarvoor gezorgd worden. Wordt het ook voor deze mensen dit keer een fantastische nieuwjaarsviering!
 
 
Inmiddels is de babyafdeling van het weeshuis omgetoverd tot een levendig aquarium met dartele visjes, duikelende dolfijnen, knipogende krabbetjes en een olijke octopus. De gordijnen voor de kamers zijn eind van de week klaar.
De dag van de oplevering was een spannende dag. Om drie uur hadden wij afgesproken met mijnheer Hièn, de aannemer. Ze waren nog bezig met de laatste afwerkingen zoals het horrengaas en een plafond in een van de W.C.'s maar alle werkzaamheden waren perfect uitgevoerd en netjes afgewerkt. Een knap staaltje werk! De aannemer was zelf ook apetrots. Alleen de smid was vergeten dopjes onder de beddenpoten te zetten maar daar zou de aannemer alsnog achteraan gaan beloofde hij.

Voor alle werkmannen hadden wij, naar Vietnamees gebruik, een klein rood envelopje met daarin enkele dollars klaargelegd. Een geste van waardering voor hun inspanningen en een extraatje voor Tet. Dit werd bijzonder op prijs gesteld.
Voor Tet gaat iedereen in de nieuwe kleren en wordt er uitbundig gegeten. Het is de belangrijkste feestdag voor de Vietnamezen en dus besloten wij om de spulletjes die de bejaarden nodig hadden nog voor Tet te kopen en op 31 januari uit te delen. Stapels matjes, kussens, warme truien en vesten, pyjama's, drinkbekers, handdoekjes en zeep kochten we op de lokale markt. Met een oude Amerikaanse Jeep afgeladen vol reden wij de helft er alvast naar toe, de rest werd door de marktkooplui afgeleverd en toen begon het feest!

De vrouwen konden lekker hun favoriete kleur uitzoeken wat veel plezier gaf en de blinde mensen voelden welke wol het lekkerst aanvoelde en of het model ze beviel. Ze hadden zichtbaar plezier in het feit dat ze weer eens een keuze konden maken en het leek wel wat op een markt. De zeep en de frisdrank (Orangina en Cola voor ieder) was ook een succes. In een achteraf gelegen barak bleken 20 geestelijk gehandicapten opgesloten te zitten in kale hokken. De meeste hokken hadden enkele britsen waarop iemand zat of lag, maar een hok, waar 5 vrouwen zaten, was helemaal leeg. Zij stonden daar maar apathisch voor zich uit te staren of zaten gehurkt en in elkaar gedoken op de grond. Geen enkel hok had een po dus de mensen zaten en lagen volledig vervuild in hun eigen uitwerpselen op de kale vloer. De stank was enorm en het was mensonterend. Wij hebben een verzorgster gevraagd de hokken open te maken zodat wij ook hen een handdoekje en een plastic bekertje konden geven. Dat werd door de meesten voorzichtig aangenomen en gretig opgedronken. Sommige mensen die dat wilden kregen ook een pyjama. Zeep konden wij niet geven want zij hadden geen water. Dit greep ons allen vreselijk aan en eenmaal terug op onze eigen kamers en na een grondig ontsmettingsbad overviel ons een gemengd gevoel van voldoening en machteloosheid. Om de blijdschap die wij hadden gezien maar ook omdat het beeld van de intrieste lege blikken in de ogen van de mensen in het 'madhouse' niet meer van ons netvlies week.

Het was tevens de laatste avond voor Barbara omdat zij de volgende dag weer terug vliegt naar Nederland. De hotelmanager had een feestmaal voor Tet gemaakt voor alle gasten en zo sloten wij 's avonds met z'n vijven de eerste twee weken en het Vietnamese oude jaar af.