|
Een goed begin is het halve werk is het gezegde. We hopen dat dat ook in Kenia geldt want de start was inderdaad goed. Dat begon al tijdens de vlucht naar Mombasa.
Een stewardess vroeg ons, nog voor we opstegen, of wij van Colour4kids waren. Zij wilde zelf een weeshuis in Mombasa en Malindi gaan bezoeken en had daarvoor contact gehad met Ria Fennema die haar over onze komst had ingelicht. Omdat het vliegtuig half leeg was werd ons een zitplaats met meer beenruimte en extra stoelen aangeboden zodat wij beter konden slapen of rusten. Vanwege de drukte de laatste dagen waren wij hier bijzonder blij mee.
Ook de aankomst in Mombasa verliep voorspoedig. We landden maandagochtend keurig op tijd om 06.00. De meegenomen spullen hadden wij versnipperd genoeg verdeeld over de bagage om extra betaling bij de douane te kunnen ontwijken, hetgeen daardoor ook lukte.
Buiten stond een minibusje klaar om ons naar Malindi te brengen. Natalie, de stewardess zou een dag later naar het weeshuis komen. Binnen enkele minuten waren wij op weg en twee uur later reden we het terrein op van het weeshuis waar we enthousiast onthaald werden door Ria’s familie en de kinderen. De ingang van het terrein en het huisje waar wij de komende weken verblijven waren door de kinderen prachtig versierd met zelfgemaakte tekeningen en ballonnetjes. Als dit geen mooie start is!
Na een rondleiding en kennismaking met iedereen zijn wij met Ria en haar man Fester, naar het dorp gereden om eerst een aantal noodzakelijke spullen aan te schaffen. Een koelkastje, een ventilator en muskietennetten waren nodig in het voormalige kantoor waar wij nu logeren. Wij merken dat alles erg basic is. Soms is er een dag geen water, soms geen elektriciteit. Wc’s en douches werken dan niet en dus moet er waar mogelijk geïmproviseerd worden.Mensen uit de omgeving komen ook water halen voor hun gezin, hetgeen Ria en Fester gedogen.
Op het terrein wordt nog dagelijks gekapt om het begaanbaar te maken en de slangen te verjagen. Er worden nog geregeld pofadders, black mamba’s en cobra’s gesignaleerd, allen gevaarlijke soorten. Ook aan het schooltje wordt hard gewerkt om het zoveel mogelijk af te krijgen voor de officiële opening die gepland staat op 26 december. De 80 kinderen van het weeshuis in Ruiru, Ria’s eerste project, komen ook over om gezamenlijk de opening van het centrum en de kerstdagen te vieren. Ria heeft twee bussen geregeld waarmee de 80 weeskinderen, de verzorgsters (mama’s) en hun eigen kinderen naar Malindi gebracht zullen worden.
In een korte vergadering de volgende ochtend onder een boom op het terrein, is afgesproken dat wij het centrum gaan versieren, waarbij wij een deel van de versiering gaan maken met de kinderen. Verder moet het centrum nog een naam krijgen op de gevel. Het gaat “Blessed Generation Children’s Centre” heten. Ook dit deel nemen wij op ons. Daarnaast zorgen wij voor 40 matrassen en lakens voor alle kinderen, bekostigen wij de maaltijden tijdens de kerstdagen en helpen met de invulling van het spelprogramma. Naast de feestelijkheden op het terrein worden ook de families van het “outreach” programma niet vergeten. Wij bekostigen de voedselpakketten die eerste kerstdag worden uitgedeeld en de families worden uitgenodigd voor de feestelijke opening.
De eerste dag blijkt ook dat de douches en wc’s van het weeshuis niet naar behoren werken en dat de waterreservoirs die er zijn niet voldoende capaciteit hebben. Om het tekort aan water op te kunnen vangen zijn grotere waterreservoirs nodig op het dak en moeten er aanpassingen worden gedaan aan de leidingen en kranen. Besloten wordt om dit aan te pakken in de periode dat wij er zijn omdat het een essentieel onderdeel is van goede zorg voor de kinderen. Gerard ontdekte al snel waar de euvels zaten en neemt daarom de “waterwerken” op zich. Binnen drie dagen zijn de reservoirs afgeleverd en heeft Gerard, samen met een lokale loodgieter het eerste reservoir geïnstalleerd en operationeel voor de jongensafdeling. Bij de meisjesafdeling blijkt het operationeel krijgen van een reservoir iets gecompliceerder te zijn maar ook dat werd verholpen vlak voor de kinderen uit Ruiru arriveerden.
De tweede dag besteden wij voornamelijk aan het bestellen en inkopen van goederen die voor de komende dagen nodig zijn. Dat vergt op sommige plekken veel tijd maar uiteindelijk lukt het om alles te vinden wat er nodig is. Alleen de voorraad matrassen die grotendeels uit Mombasa moeten komen dreigt niet op tijd geleverd te kunnen worden. De vrachtauto is onderweg gestrand dus wij moeten alsnog op zoek naar andere mogelijkheden. Uiteindelijk hebben wij op het laatste moment nog voldoende matrasjes gevonden in verschillende winkeltjes om alle kinderen een slaapplaats te bieden. De kleintjes delen een matras.
Voor de belettering van de gevel hebben wij inmiddels een jonge letterschilder uit het dorp die samen met Marcel de belettering wil aanbrengen vóór de feestelijkheden van start gaan.
Jet en Marcel hebben inmiddels een begin gemaakt met de muurschildering bij de entree van het terrein terwijl Anjo met de kinderen manden vol versieringen heeft gemaakt die overal opgehangen worden, ook in de boom voor het centrum.
Naast alle leuke voorbereidingen voor de feestelijkheden valt er ook een schaduw over deze dagen.Rebecca, een 14-jarig meisje uit een van de families van het Outreach programma is overleden en wordt donderdag voor kerst begraven. Zij had haar zieke ouders enkele jaren verzorgd en was daardoor zelf besmet geraakt met HIV. Na hun overlijden woonde zij met haar zusjes en broertje bij familieleden. Enkele kinderen van het centrum zijn samen met Ria, Fester, Jet en Anjo naar de begrafenis van Rebecca geweest, waar zij ook gezongen hebben. Het was duidelijk te merken dat deze kinderen het er moeilijk mee hadden omdat het pijnlijke herinneringen opriep. Zij hebben dit drama allemaal al een of meerdere keren meegemaakt. Het jongste zusje van Rebecca is mee terug gekomen om de kerstdagen in het centrum door te brengen. Zij krijgt gelukkig veel aandacht van de andere kinderen.
Donderdagavond om 11 uur arriveerden de kinderen uit Ruiru. Het is een zeer indrukwekkend om in de donkere nacht twee enorme bussen over een hobbelig zandpad aan te zien komen. Fester was hen tegemoet gereden om te gidsen. Zij hadden er een rit van 12 uur opzitten. Het weerzien van de kinderen met Ria was ontroerend en na een kleine welkomstspeech en verdeling van de slaapplaatsen zocht iedereen zijn of haar plekje op. Omdat de kinderen christelijk zijn begon de volgende dag met een mis op de overdekte plaats bij de keuken. Jonathan, de oudste jongens van dit weeshuis vervulde de rol van predikant en vertelde verhalen in Swahili. Er werd ook veel gezongen. Veronica, een meisje uit Ruiru, had eigen liedjes geschreven en gezongen. Hiervan was een CD gemaakt die deze dagen veel gedraaid werd. ’s-Middags gingen we met alle kinderen naar het strand. Velen hadden nog nooit de zee gezien en het was fantastisch om te zien hoe de kinderen, groot en klein, zich tot zonsondergang vermaakten in de golven. Daarna wachtte hen nog een feestmaal van rijst met kip, een bijzondere maaltijd want voor vlees is meestal geen geld. Van de voorgenomen repetities voor de volgende dag kwam ’s avonds niet veel meer.
Tweede kerstdag werd voornamelijk ingevuld met zang, dans en spelletjes. Er werden 5 geiten geslacht voor de avondmaaltijd. Rond twee uur kwamen de eerste genodigden. Dit waren familie’s van het outreachproject, enkele sponsors en bewoners uit de omgeving. Er werden speeches gehouden en enkele kinderen vertelden hun levensverhaal. Een jongetje, Vincent, raakte door emoties overmand en kon zijn verhaal niet afmaken. Hij werd meteen getroost door een begeleidster en de andere kinderen. Ieder kind hier heeft al veel teveel verdriet en pijn meegemaakt en het valt ons steeds op hoe ontzettend zorgzaam zij voor elkaar zijn. Veronica zong haar zelf geschreven liedjes begeleid door haar dansgroepje en de kinderen uit Ruiru hadden “Oh denneboom” in het Nederlands geleerd van een vrijwilliger die enkele maanden in Ruiru helpt. Een clubje jongens en meisjes uit Malindi zongen de mooiste liederen waarbij een klein meisje iedereen kippenvel bezorgde met haar schitterende stem.
Gerard had met enkele jongens gerepeteerd om de officiële opening van de gebouwen met tromgeroffel een spectaculaire tint te geven. De “drums” bestonden uit plastic emmers, vaten, jerrycans en alles waar maar enigszins een klank uit te halen was.
Om de naam van het centrum te kunnen onthullen hadden wij enkele lakens aan elkaar geknoopt en over de naam geplakt zodat Ria die met een touwtje weg kon trekken. Onder luid gejuich en geklap werd het centrum geopend verklaard.
Na de openingsceremonie was het tijd voor spelletjes. Daarvoor waren op het terrein enkele delen met takken en touwtjes afgebakend. Kinderen kunnen zich hier ongelofelijk goed vermaken met minimale middelen. Zo is met twee aardappels, een paar sneden brood, twee soeplepels en een emmer water het leukste spel van de wereld te spelen. Verder was er volleybal, touwtrekken, zaklopen en uiteraard voetbal.
Muziek en ritme zijn hier niet weg te denken en bij de oude container werd anderhalf uur onafgebroken muziek gemaakt met stokken, oud ijzer en plastic vaten. Toen daar spontaan kinderen bij kwamen die gingen zingen bewoog de stoet zich even later al zingend en dansend naar de overdekte plaats waar weer een uitbundig zang- en dansfestijn ontstond. Nu waren de verzorgers aan de beurt om een showtje te geven en ook wij ontkwamen er niet aan. De kinderen kraaiden het uit van de pret. De mzungo’s (blanken) konden er niets van.
De meegenomen linnen tasjes en alle gedoneerde speelgoed werd samen met andere donaties verdeeld en ter afsluiting als kadootjes uitgedeeld aan alle kinderen. Dit was een extra verrassing want hen was vooraf verteld dat er geen geld zou zijn voor kadootjes. De kinderen hadden namelijk kunnen kiezen; of een gezamenlijke kerstviering van de twee weeshuizen óf kadootjes en speciaal eten. Zij hadden voor het eerste gekozen.
Dinsdagochtend
De bussen arriveren om half 8 om de kinderen weer terug te brengen naar Ruiru. Om 8 uur zwaaien wij de kinderen uit als de bussen het terrein verlaten.
Voor sommigen valt het afscheid zwaar maar duidelijk is dat kerst 2005 voor alle kinderen een onvergetelijke gebeurtenis is geweest. |
