|
De eerste helft zit er al weer op. De tijd vliegt.
23 Januari
De 20 potten verf van Akzo Nobel zijn aangekomen. Het zijn allemaal zachte lichte tinten.Het inmiddels verplichte uurtje praten over de verbouwing duurt vaak meerdere uren. Marcel blijft op de hygiëne hameren. Wil Colour4kids meer doen voor dit weeshuis dan zal toch ook moeten blijken dat zij er zorgvuldig mee om willen gaan. De verzorgsters gebruiken het oude ligbad nu als wasplaats en zetten de grote alluminium wasbakken er in. Het nieuwe bad zou binnen de kortste keren in net zo'n slechte staat zijn als dit niet veranderd. Marcel besluit het bad- en wasgedeelte uit elkaar te halen in de ruimte en een extra wasblad naast de wasmachines te laten maken. Na veel praten is iedereen het erover eens dat het kan en beter is. Zijn ontwerp voor een INOX wandkast wordt snel opgepikt door de Inox bouwer. Ook hier moet in het ontwerp weer rekening gehouden worden met de hygiëne. Men ziet er het nut niet meteen van in maar de Inoxman heeft er zin in en is enthousiast over het model. Zijn prijzen zijn redelijk dus als hij 7 Inox bedden en de wandkast binnen een week kan maken is de opdracht voor hem. Tuurlijk kan de man dat, dus ten tijde dat u dit leest wordt er driftig gezaagd en gelast. De kwaliteit van het handwerk hier is hoog en wij hebben er alle vertrouwen in dat ook dit weer perfect afgeleverd zal worden.
Inmiddels heeft Ton de roedes voor gordijnen opgemeten en electriciteitsbuizen vervangen op de jongenskamer in het kleine weeshuis en heeft Hermance een vruchtbare speurtocht gehad om lichte roestvrije wandmeubels te vinden voor de twee kamers beneden die nog wel eens last hebben van de overstromingen. Een brilliant idee om kasten van alluminium en plastic te laten maken. Op wieltjes nog wel, zodat ze makkelijk verplaatst kunnen worden en niets wegen. Het isbehoorlijk stevig en de laatjes onderin krijgen allen een slotje. Nu kunnen de meisjes hun kleding voortaan netjes ophangen.De leraar Engels is een fantastische hulp en vertaald zelfs onze brieven en offertes van de bouw.
24 Januari
Hermance had een afspraak met de leraar, Ton ging gordijnroedes halen en Marcel ging standaard als eerste naar het grote weeshuis. Daar lag een tekening van de wandkast voor de wasruimte van de gahandicapten die wat aanpassingen nodig had. Alles lijkt vertraagd maar Phuong, de sociaal werkster, beweert dat alles klaar is over 3 dagen. We zijn benieuwd hoe zij dat willen klaarspelen. Na het verplichte kopje thee op naar de smid voor correcties van de tekening en de bestelling van 7 extra Inox bedden. Met handen, voeten, schetsen en gewoon in het Nederlands de afmetingen, materialen en levertijd doorgesproken. Het was snel gepiept; een soort contractje werd opgesteld, er werd 2 miljoen aanbetaald en gelukkig was er water inplaats van thee om de deal mee te bezegelen. Over een week is alles klaar! Hermance had inmiddels een dame gevonden die de gordijnen, die wij vorig jaar hadden achtergelaten, kon omzomen; vanavond klaar.
Ton stond inmiddels gordijnroedes te bevestigen terwijl hij werd gefilmd door de lokale zender. Men filmde hoe mensen op het platteland zich aan het voorbereiden waren op Tet, het Vietnamese Nieuwjaar en waren per ongeluk hier terecht ekomen. Onze nieuwe televisiester ging onverstoorbaar verder met zagen en boren. De aanplakbiljetten die sinds enkele dagen overal in het dorp hangen worden weer goed gelezen want de eerste toeristen komen al. Een Engels stel had de posters gelezen en een tas vol nieuwe kleren gekocht. Dat komt nu helemaal goed uit zo vlak voor het zo belangrijke Tet feest. De middag hebben wij met ons drieën de kamers beneden geschilderd. De kinderen begonnen daarna de
schommels voor het huis opnieuw te schuren en in de verf te zetten. Zelfs de waterbakken bij de put werden geschrobt. Dit tehuis ziet er eind van de week als nieuw uit als we allemaal zo doorgaan.
25 Januari
De inmiddels vaste rituelen van de ochtend; naar het grote weeshuis om de vorderingen te bekijken en nieuwe zaken te bespreken. We willen a.s. zondagmiddag iets voor de kinderen organiseren. Schilderen voor wie zin heeft, schminck voor wie een poezengezichtje wil en ingevlochten kraaltjes en leuke kapsels voor de meisjes die durven. De directrice vindt het goed maar heeft verder geen tijd voor enige organisatie. De sociaal werkster Phuong mist ook organisatorisch talent dus zien we wel wat er van komt. Wij moeten proberen schildersmateriaal te vinden in het dorp. Wel nodigde de directrice ons uit voor een lunch zaterdag om elf uur (de normale lunchtijd hier). Wellicht kunnen we de schildermiddag dan wat uitgebreider doorspreken.
Het valt steeds meer op, maar een jongetje met vergroeide voetjes blijkt heel kien te zijn. Hij liet Marcel puntsgewijs de dingen zien die de bouwvakkers hadden gedaan. Jammer dat hij ook niet kan praten al weet hij alles wel op een of andere manier duidelijk te maken. Navraag leerde ons weer dat er geen gekwalificeerde mensen in deze omgeving zijn die dit kind spraaklessen of gebarentaal kunnen leren. Er lijkt geen echte drang te zijn om naar een mogelijke oplossing te zoeken. Dat ie een goed stel hersens heeft is duidelijk maar door zijn lichamelijke gebreken wordt ie als half debiel gezien. Toch maar eens uitzoeken in Nederland of in ieder geval iets aan zijn benen gedaan kan worden.
De rest van de dag met z'n drieën verder geklust aan de kamers beneden in het kleine weeshuis. Dat begint er inmiddels op te lijken en we kunnen bijna niet wachten tot de kasten klaar zijn. De oude verrotte planken die voor legkast door moesten gaan willen we na hergebruik van de goede onderdelen het liefst verbranden. De meisjes beginnen opgewonden te giechelen wanneer een spiegeltje met rekje wordt opgehangen. Feest!!
De gordijnen kleuren ineens prachtig bij de zachtblauwe wanden en het opnieuw in de lak gezette boekenplankje geeft het kamertje extra cachet. De jongenskamer oogt licht en ruim en af en toe komen de jongens even meehelpen. Alweer een geweldige dag en inmiddels begint Ton ook te wennen aan de geckos die achter de TL-verlichting vandaan springen iedere keer als hij een lamp opnieuw bevestigd. Ze zijn ook zo koddig.
26 Januari
Vanochtend uitgeslapen tot 8.30, daarna wat booschappen voor de weeshuizen gehaald alvorens naar het grote weeshuis te gaan waar we om 11 uur worden opgehaald om te lunchen met de directrice.
Phuong haalt ons op en met de auto gaan we naar mevrouw Thu's huis om daar, aan de rivier, een leuk restaurantje binnen te gaan. Het eten was heerlijk maar de gesprekken liepen minder zodra het over de kinderen ging. Over onze schilder- en knipdag voor de kinderen de volgende dag wordt niet gerept als we er zelf niet over beginnen en niets lijkt nog geregeld te zijn. Het aantal kinderen wat wil schilderen is niet bekend en een tijd is ook niet genoemd. De lunch is kort want mevrouw Thu had nog veel te doen. We rekenen op 10 à 15 kinderen en kunnen vanaf 2 uur beginnen aldus Phuong later deze middag. De rest van de dag de kamers verder afgemaakt in het kleine weeshuis waar de sfeer iedere dag erg leuk is. De kinderen zingen altijd valt ons op en ze zijn blij met alles. Het begint er nu echt op te lijken. Nog wat plastic ladenkastjes bestellen, planken aflakken en haken bevestigen aan de wanden en het is echt af. De oude rotte kasten dienen nu als schoenenkast buiten de kamers. Het enige wat dit weeshuis nog nodig heeft zijn goede toiletten met een betere watervoorziening. De oude hokjes die nu achter in de tuin staan zijn een succes en aan schoonmaakbeurten hebben de kinderen ook een broertje dood. Wij gaan dit jaar op zoek naar de mensen in Frankrijk die maandelijks geld geven om meer te weten te komen.
27 Januari
Vanochtend toch nog enkele uren geklust in het kleine weeshuis voordat wij de schilder- en knipmiddag begonnen. Ze kunnen nu hun schamele bezittingen weer een plekje geven in een lade en hun kleren ophangen. Eerst nog katoen en penseeltjes gekocht bij de markt. Dit katoen wordt in Hoi An gebruikt om te schilderen want canvas kent men hier niet. De kinderen bleken allemaal al klaar te zitten en in rap tempo hebben we de schoolbankjes onder het afdak afgeplakt met plastic en het katoen in kleine lappen geknipt en vastgeplakt.
We hadden voor ieder kind een klein paletje en binnen de kortste keren was de hele bubs aan het schilderen. Hermance en Marcel hadden een bodypaintshop in de hoek en toverden de gezichtjes van de kleinsten en enkele gehandicapten om in poezensnoetjes en clowns Ton bouwde een heuse kapperswinkel kompleet met spiegel, tondeuse, haarspeldjes en gel en binnen enkele minuten liep het storm in zijn zaak. Vooral de wat oudere jongens vonden het "cool" om een nieuwe look te laten aanmeten, compleet met gel. Aandachtig werd de kunst afgekeken. Het was opvallend hoeveel plezier de kinderen samen hadden. Geen onvertogen woord viel, jong en oud zorgde voor elkaar, iedereen deed wat ie leuk vond om te doen en totdat de zon onderging was iedereen vrolijk bezig. Van de leiding geen spoor.
De verzorgsters van de gehandicapten sloegen niet echt acht op wat er gebeurde, de congiërge had wat beters te doen en Phuong die wel op kantoor was liet heel even haar gezicht zien om vervolgens weer snel te vertrekken. Ze werden ook niet gemist. De Vietnamese manier van werken is heel anders dan de onze en niet altijd makkelijk te begrijpen. Een feit is dat al deze kinderen de dag van hun leven hadden en trots waren op wat ze gemaakt hadden. Het was een verzetje; iets waar ze duidelijk behoefte aan hebben . Vlak voor het donker werd gingen wij huiswaarts met een enorme stapel schilderingen. Met de leukste willen we wat gaan doen als we terug zijn.
28 Januari
Onze laatste echte klusdag in het kleine weeshuis. De laatste gordijnen gaan voor de ramen, spiegeltjes worden opgehangen. De tekenaar onder de jongens krijgt zijn prikbord en een boekenplank voor de jongenskamer wordt opgemeten en besteld bij een timmerman om de hoek. We hebben een aantal plastik schoenenrekjes gekocht die meteen in gebruik werden genomen.
Marcel kwam Tuan tegen (de chauffeur die ons naar Hue heeft gereden) die heel veel had uitgezocht over de Agent Orange slachtoffers. Zo had hij een hele lijst met plaatsnamen en telefoonnummers. Tuan en Marcel zijn naar het kleine weeshuis gekomen waar hij nog als tolk fungeerde in een gesprek met de directrice. Die middag hebben we gelunched in het restaurant van Yin, een Vietnamese jongen die op 5-jarige leeftijd geadopteerd is door een Engels echtpaar en nu in Hoi An een restaurant runt. Yin vertelde ons over een vriendin van hem ,een Vietnamese bootvluchtelinge, die nu in Nha Trang een bar heeft. Crazy Kim wordt ze genoemd en zij vecht in haar eentje al een aantal jaren tegen de opkomende pedofilie in Vietnam. Ze beschermd deze (straat)kinderen door middel van gratis educatie, medische hulp, gratis soep en nog veel meer. Het wordt haar in haar eenzame strijd niet eenvoudig gemaakt door de autoriteiten blijkt uit zijn verhalen. Na de lunch ons werk afgemaakt in het kleine weeshuis. Twee Australiers kwamen langs naar aanleiding van onze posters en vroegen ons wat ze het beste konden kopen. Zij kwamen even later met een grote zak handdoeken terug!
29 Januari
Om 9uur werd de eerste alluminium hangkast afgeleverd voor de meisjeskamer. De oude krakkemikkige kast die eerst achter in hun kamer stond was al daags ervoor door de meiden zelf uit hun kamer gezet. Wat een aanwinst! De directrice kwam glunderend de nieuwe kast bewonderen en inspecteerde meteen of er een schooluniform in kon hangen. Dat bleek tot op de centimeter te kloppen. Phiew... De dolgelukkige meisjes hingen meteen hun kleren erin! Bij de kastenmaker ontdekten wij een klein aquarium in de tuin. Deze konden we voor een zacht prijsje meenemen; we hadden namelijk een emmer zien staan onder de trap waarin de jongens visjes hielden. Bij aankomst bleek echter dat er geen vissen meer waren; dit leidde tot grote hilariteit bij de kinderen. Vooralsnog staat er nu dus een schitterend leeg aquarium in de televisie kamer. Lachend en wel op naar het andere weeshuis.
In het grote weeshuis bleek de aannemer nog niet klaar te zijn met de wasruimte, er werd nog volop betegeld en wij zijn maar begonnen om boven de betegelde wand de muren schoon te maken. We ontdekken die middag ook hoe het komt dat er altijd zo'n sterke urinelucht hangt; de kleinste jongetjes gebruiken de ruimte als wc en er is niemand die de vloer schoonspoeld. We hebben daarop iets aardigs bedacht: een mini-urinoirtje van anderhalver meter lengte om het "wildplassen" tegen te gaan. Voila! Wordt inmiddels gemaakt. Onze schrob actie heeft wederom de verzorgsters geïnspireerd en ook zij gingen gewapend met kaplaarzen, handschoenen en monddoekjes met de flessen Duck en Vim aan de slag. Ze werden door Marcel meteen maar even meegenomen naar de jongens wc's waar ze pas echt hun hart konden ophalen. Trots mochten wij even later het resultaat aanschouwen.
Vandaag kregen wij een e-mail van een vrijwilligster die we ontmoet hadden in het centrum van Christina Noble. Zij wil ons volgende week komen helpen.
We besluiten haar aanbod aan te nemen.
30 Januari
Om half negen werden we op de koffie verwacht bij de Engelse leraar. Hij zou met ons mee gaan naar het grote weeshuis om aldaar met de aannemer de begroting door te nemen en van de accountant wat noodzakelijke informatie te verkrijgen. De aannemer bleek niet op tijd te zijn en mevrouw Thu werd dus het nodige gevraagd over het beleid en functioneren van het weeshuis. Dit soort besprekingen duren nogal lang maar geduld is een schone zaak in Vietnam. Ton was ondertussen de muren in de wasruimte van de gehandicapten zacht blauw aan het schilderen en heeft die middag zelfs een gedeelte van de slaapruimte in zacht geel kunnen schilderen. Marcel heeft een antislip-tegel gevonden die geschikt is voor de vloer van de wasruimte en dit doorgegeven aan de aannemer. Het is een lichte vloertegel geworden zodat ieder beetje vuil meteen zichtbaar is. Marcel en Hermance hebben later deze dag de lattenbodems die bij de Inox bedden horen gevernist zodat deze een langer leven beschoren zijn.
|
