Inmiddels is het Vietnamees Nieuwjaarsfeest, Tet, begonnen. Dit betekent dat alles plat ligt. Veel mensen trekken voor dit feest naar familie in de dorpen.
Tot onze vreugde hebben we de meeste werkzaamheden die we gepland hadden kunnen afronden. In Vinh Son 2 hebben de tegelzetters de douches en toiletten van zowel de grote als de kleine jongens op tijd af kunnen maken, inclusief het aansluiten en herstellen van de waterleidingen en de kranen. Het ziet er prachtig uit. Alleen de douches en toiletten van de meiden zijn nog niet aangepakt. Dit zal direct na Tet gebeuren. Hiervoor hebben we al een offerte laten maken. We hebben besloten geld achter te laten bij Zuster Jeanne.

Mijnheer John is bereid om de verbouwing te controleren en mijnheer Nanh, de secretaris van VS 1, zal foto’s maken zodra ook dat gedeelte klaar is en deze vervolgens e-mailen. Tot onze teleurstelling is het werk in Vinh Son I net niet bijtijds afgekomen, al was dat wel de afspraak. De verbouwing zelf liep dan ook goed, maar aangezien de bouwvakkers enkele dagen voor Tet al naar hun familieleden af wilden reizen kwam er van de afwerking niets meer terecht. De kranen van de wasplaats moesten nog geplaatst worden en de deuren van de douches moesten nog worden afgehangen. Dit betekent dat de 90 meisjes nog geen gebruik kunnen maken van hun nieuwe doucheruimte! Ook hier wordt afgesproken dat dit na Tet meteen zal worden afgemaakt en dat mijnheer John en mijnheer Nanh de details die zij besproken hebben met Marcel zullen controleren. Het hoofd van Vinh Son 1, zuster Angela, heeft het restantbedrag ontvangen om de aannemer uiteindelijk het resterende deel te kunnen betalen. Ook hier zullen weer foto’s worden gemaakt en opgestuurd ter bevestiging.

Wij hebben uiteindelijk besloten om dit zo af te handelen nadat wij vernomen hadden dat deze afspraken met de leiding van het weeshuis altijd keurig nagekomen worden.
Naast het begeleiden van alle werkzaamheden zijn er nog vele muurschilderingen gemaakt. Wij zijn hierbij goed geholpen door de kinderen zelf. Vooral het enthousiasme van de meiden was zo groot dat het soms ‘vechten’ was om de kwasten en de potjes verf. Dit was heel erg leuk en inspirerend en de resultaten zijn er dan ook naar.

In de tussentijd heeft Jet ook haar verjaardag gevierd. Zij had maar één grote wens: 400 ijsjes voor alle kinderen van Vinh Son 1 en 2 laten aanrukken. Ook nu weer was mijnheer John de grote steun en toeverlaat. Hij regelde dat er een ‘echte ijscoman’, compleet met kar en muziek, naar de 2 weeshuizen kwam. Aan de smoeltjes van de kinderen was duidelijk te zien dat dit een heel bijzondere traktatie was. Een mooier cadeau kon Jet zich niet wensen.

Een paar dagen voor Tet wordt, na wat doorvragen, het gerucht bevestigd dat er nog 2 andere weeshuizen in de omgeving zijn, Vinh Son 3 en 4. Alleen wil niemand deze weeshuizen onder de aandacht brengen. We regelen voor de volgende dag direct vervoer en vragen mijnheer John om samen met ons op onderzoek uit te gaan. Hij kent tenslotte de omgeving als geen ander en spreekt diverse talen van de Montagnards.

Vinh Son 3 ligt op ongeveer 6 km buiten Kontum en is 7 maanden geleden gebouwd. Het is een klein weeshuisje met 30 kinderen.

Na een rondleiding kunnen we constateren dat dit weeshuis, in al haar eenvoud, erg goed opgezet is. De gebouwen zien er uitstekend uit. Er is een kleine ziekenboeg, waar ook de mensen van de omgeving gebruik van kunnen maken. De kinderen verbouwen een stuk land en verkopen producten, die ze zelf maken, om in hun eigen onderhoud te voorzien en medicijnen aan te schaffen. De slaapzalen, toiletten en douches zien er heel goed uit en zijn schoon. Alles wordt goed onderhouden. Het is duidelijk dat zuster Gabriëlle, die dit weeshuis runt, alles goed onder controle heeft. Op onze vraag waar nog behoefte aan is in het weeshuis geeft zuster Gabriëlle aan dat ze eten nodig hebben. Het weeshuis beschikt namelijk wel over een rijstveld, maar door een slecht seizoen is de oogst mislukt. Daarnaast zouden ze ook heel erg geholpen zijn met extra fietsen. De kinderen moeten erg ver lopen om naar school te gaan, ze komen daardoor vaak te laat. We besluiten om aan het eind van het project hier onze fietsen achter te laten.

Met een boodschappenlijst en de afspraak dat zuster Gabriëlle dit de volgende morgen bij het hotel komt afhalen, vertrekken wij naar Vinh Son 4. Direct bij aankomst zien we al dat dit een heel ander verhaal gaat worden. Zuster Lien, de manager van het weeshuis, leidt ons rond. Ze vertelt dat ze 3 dagen daarvoor verhuist zijn van het oude weeshuis naar deze nieuwe plek. Dit ligt vlak naast elkaar. De overgang is groot want ze zijn van bamboehutten overgegaan naar een stenen gebouw. Mijnheer John vertelt dat alle kinderen in Vinh Son 4 van de Sedang stam zijn, een ander bergvolk van Vietnam. In het weeshuis verblijven 41 kinderen, waarvan 10 jongens en 31 meisjes. Er zijn weliswaar nieuwe toiletten en douches gebouwd maar er kan nog geen gebruik van worden gemaakt omdat er nog geen enkele vorm van watervoorziening aanwezig is. De leidingen liggen er wel maar er is geen bron waaruit water kan worden onttrokken. Op dit moment wordt gebruik gemaakt van een verontreinigd beekje vlak naast het weeshuis. Er is een groot verschil tussen
de slaapgelegenheden van de meisjes en de jongens. De meisjes slapen in verschillende ruimtes in het grote, nieuwe huis. De jongens slapen onder zeer primitieve omstandigheden in een houten hut verderop. In het hutje ernaast slapen 2 verstandelijk gehandicapte jongens.De keuken en de eetruimte bevinden zich in het nieuwe gebouw en zijn sober. Hier lekken de daken, ondanks dat ze nieuw zijn. Er is duidelijk gekozen voor goedkoop en slecht materiaal. Zuster Lien, zelf een weeskind, vertelt dat zij acht jaar geleden begonnen is met het opvangen van weeskinderen en tot vorig jaar nooit enige hulp heeft gekregen. De nieuwe gebouwen van het weeshuis zijn vorig jaar neergezet en betaald door het klooster in Kontum. Het gaat hier om een renteloze lening. De kinderen verbouwen maniok op een stuk land dat kilometers verderop ligt om dat vervolgens te verkopen. Ook kweken ze jonge plantjes voor de rubberplantages die het klooster bezit. Het is de bedoeling dat daarmee de lening van het klooster afgelost wordt. Een kleine rekensom leert dat dit welhaast onmogelijk is.

Het land waar de kinderen op werken, is van de gemeenschap en ligt hoger in de heuvels op ongeveer 5 km afstand van het weeshuis. Het wordt gehuurd voor een maximale tijd van 5 jaar. Daarnaast gaan de kinderen voor halve dagen naar school. Ook de school ligt ver weg van het weeshuis en de kinderen zijn gewend om alles te voet te doen. Zuster Monica, een oudere non die samen met zuster Lien het weeshuis runt, gaat elke dag naar de markt in Kontum om voedsel voor de kinderen bij elkaar te bedelen. Die middag is ze teruggekomen met o.a. vissenkoppen die niet al te vers meer waren en brokken gestold bloed.

De hele situatie vraagt om onmiddellijke actie. We besluiten om een geldbedrag achter te laten bij zuster Lien, dit zeer tegen onze gewoonte in. We vinden het zo belangrijk dat ze voldoende eten kunnen kopen en dat ze met Tet, het belangrijkste feest van de Vietnamezen, iets extra’s kunnen doen. Dat extra’s is vaak niets anders dan een flesje sinaasappelsap of cola. De dag erna haalt Barbara samen met Zuster Gabriëlle de inkopen voor Vinh Son 3 op de markt en kopen Marcel en Jet spullen in voor Vinh Son 4. Naast huishoudelijke gebruiksartikelen kopen ze ook wat speelgoed voor deze kinderen die nauwelijks tijd hebben om kind te zijn. Wij willen ook Dave Chaix, van de stichting Friends of Vinh Son Orphanages, waarmee wij samenwerken, op de hoogte brengen van het bestaan van de 2 andere weeshuizen en hopen dat hij in de gelegenheid zal zijn een bezoek te brengen aan Vinh Son 4 tijdens zijn korte verblijf in Kontum.

Met Tet is het hier gebruikelijk om elkaar rode envelopjes met een klein bedrag te geven. Dit doen wij ook voor de zusters en de verzorgers van de weeshuizen. Speciaal voor Vinh Son 2 laten wij foto’s van ons project in 2004 afdrukken. We plakken de foto’s op een grote plaat met een mooie lijst er om heen. Foto’s van nu doen we in een fotomap. De kinderen vinden het altijd heel erg leuk om zichzelf op de foto’s terug te zien.

Tijdens Tet zijn alle winkels gedurende een aantal dagen gesloten. Die tijd gebruiken wij om de muurschilderingen af te maken, zowel in Vinh Son 2, als in Vinh Son 1.
Omdat er ook veel kinderen naar familieleden in de dorpen zijn, is het in het weeshuis behoorlijk stil geworden. We merken dat de kinderen die er wel zijn zich erg vervelen dus lassen wij een middagje schminken in. Dit zijn altijd ontzettend gezellige en fijne momenten met de kinderen.

De dag nadat Dave Chaix met zijn groep is gearriveerd gaan we samen met hem en Moeder overste terug naar Vinh Son 4. Zuster Lien is met een grote groep kinderen een dagje weg, maar zuster Monica is aanwezig. Na nogmaals goed te kijken en door te spreken waar de noden het hoogst zijn, besluit Dave het plan om een goede watervoorziening aan te laten leggen te bespreken binnen zijn groep. De kosten zijn te overzien en het kan op zeer korte termijn gerealiseerd worden. In de toekomst zullen wij samen met andere betrokkenen kijken hoe dit weeshuis verder gesteund kan worden.
Hoewel we het voor de kinderen erg leuk vinden dat ze een dagje uit hebben, is het wel jammer dat wij ze niet meer zien. We laten alle spullen voor ze achter en hopen van harte dat we hier in de toekomst terug kunnen komen.
 

Die avond wordt Dave met zijn groep op Vinh Son 2 verwelkomd en zijn wij daar tegelijkertijd om afscheid te nemen. Hij laat ons weten dat iedereen akkoord is met het plan voor Vinh Son 4. Geweldig! Te weten dat Vinh Son 4 binnenkort in ieder geval water voorzien wordt, maakt het voor ons ook wat makkelijker om te vertrekken.

De kinderen zijn prachtig gekleed en geven een mooie dansvoorstelling. Na de voorstelling hebben wij gezamenlijk heerlijk gegeten en wordt er nadien flink gedold met de kinderen. Grote pret voor jong en oud. Het is onze laatste avond in Kontum en na vertrek van de groep blijven wij nog een tijdje met de kinderen praten en spelen en fietsen later in het stikdonker weer over de vertrouwde zandweg naar ons hotelletje. Afscheid nemen is altijd weer een emotioneel moment, ook voor de kinderen.

De fietsen zetten wij, zoals afgesproken, voor zuster Gabriëlla klaar in het hotel. De volgende ochtend om 6 uur vetrekken wij weer naar Ho Chi Minh stad.

Terugkijkend op de afgelopen 3 weken in Vietnam kunnen we constateren dat wij ondanks de korte tijd en de viering van Tet, weer veel hebben kunnen doen. Ook na ons vertrek zullen er nog kleine renovatiewerkzaamheden afgemaakt worden op Vinh Son 1 en 2. Verder zijn wij blij dat we van het bestaan van de weeshuizen Vinh Son 3 en 4 op de hoogte zijn. Want ook voor deze (nog onzichtbare) weeskinderen willen wij ons graag inzetten. Tot slot ziet het er naar uit dat een nauwe samenwerking met andere betrokkenen van de weeshuizen meer en meer tot stand komt. Het liefst zien we dit gecombineerd met de aanwezigheid van een contactpersoon ter plekke die alle ontwikkelingen kan volgen. We zijn er allen van overtuigd dat we door deze samenwerking goede continuïteit in hulp aan de 4 weeshuizen kunnen bieden.
 

Wij willen u weer heel hartelijk danken voor het mogelijk maken van onze projecten en hopen voor een volgend project weer op uw support te mogen rekenen. Deze weeskinderen hebben iedere vorm van steun hard nodig.

Het Colour4kids Team