|
Naast het renovatiewerk hadden wij afgelopen zondag de gelegenheid om de voetbalshirtjes die RKC Waalwijk ons meegegeven had uit te delen aan beide teams van de weeshuizen. Hier een kort verslag van de dag:
De voetbalwedstrijd
Het voorstel om een voetbalwedstrijd te organiseren tussen de teams van Vinh Son 1 en Vinh Son 2 werd enthousiast ontvangen. Zuster Helen was de coach en regelde uitermate gedreven het spektakel. Achter Vinh Son 1 was een kaal veld waar zondagochtend de wedstrijd zou plaatsvinden. Er werden bankjes en bloemen aangerukt en mijnheer Son had speciaal voor de gelegenheid "echte" doelen met netten in elkaar getimmerd.
De scheids kreeg een fluitje en de grensrechter een bananenblad om af te vlaggen. Nadat er foto's van de teams waren gemaakt en alle toeschouwertjes een plaats hadden ingenomen aan de zijlijn en in de boom (skybox) kon de wedstrijd beginnen. De jongens voetbalden goed ook al hadden de meeste van hen geen schoenen. Bij ieder doelpunt werd uitbundig gejuigd en vooral de scheids was erg populair bij de vrouwelijke toeschouwertjes.
In de tweede helft raakte een jonge speler geblesseerd, moest van het veld worden gedragen en werd tegen een bananenboom gelegd. Zijn knie zag er niet goed uit. Na tien minuten had zuster Helen geen vertrouwen meer in ijsblokken en haalde er een medicijnman bij die na een kort onderzoek fors aan het been begon te trekken en te draaien. Volgens hem was het kniegewricht uit de kom geweest en had hij het weer rechtgezet. De jongen leed erg onder de behandeling en nadat er nog wat tijgerbalsem op zijn knie was gesmeerd ontspande hij enigzins en werd hij naar het Vinh Son 2 weeshuis teruggebracht.
Vinh Son 1 won uiteindelijk met 5-2.
De geblesseerde speler ligt op de slaapzaal en krijgt veel aandacht van de andere jongens. Later in de week hebben wij hem toch voor de zekerheid naar het ziekenhuis laten brengen om röntgenfoto's te laten maken. Daarop was niets verontrustends te zien.
Het renovatiewerk gaat gestaag door en Marcel greep deze dagen aan om naar Hoi An en Nha Trang af te reizen om Jackie en de dokter te spreken en te kijken of alles goed loopt. De eerste ochtend in Hoi An was een enthousiast weerzien met veel kinderen en Jackie. De kleintjes wezen onmiddelijk naar de beschilderde muren en vervolgens naar Marcel. De directrice verscheen even later en vertelde, inmiddels een beetje Engels sprekend, dat zij nieuwe slaapzaaltjes voor de kinderen en kantoren aan het bouwen was. Daarvoor had zij 4 jaar overheidsgeld opgespaard. Nu was er alleen geen geld voor toiletten. Misschien kon Colour4kids hier bijspringen. Zoals te verwachten deed de aannemer een veel te hoge offerte en was het voorstel op tekening in het voordeel van de kantoormedewerkers en niet van de kinderen. Marcel maakte daarop een andere tekening en zegde toe later in de week te reageren op het prijsvoorstel om tijd te winnen en een en ander verder uit te zoeken. Ook overleg met Jackie is belangrijk in dit geval. De volgende dag kwam de dokter om de ronde te doen en besprak hij met Marcel de mogelijke onderzoeken voor twee kinderen met een waterhoofd in het ziekenhuis van Danang. Ook betere tandverzorging kwam aan de orde.
Daarna bracht Marcel een bezoek aan het kleine weeshuis van Hoi An. Toen de kinderen Marcel zagen aankomen riepen zij hem bij naam en iedereen wilde weten waar Ton en Hermance waren. Het enorme toeval wilde dat er net 7 nieuwe fietsen afgeleverd waren door MAPS, de Amerikaanse adoptieorganisatie voor wie wij vorig jaar enkele tehuizen hebben opgevrolijkt. Ook Joy Degenhardt, de manager van MAPS in Vietnam was er evenals de Vietnamese televisie.
Het blijkt dat MAPS, nu zij van dit tehuis weten, dit weeshuis graag wil helpen door vaste sponsors voor ze te vinden. De Franse organisatie, die dit weeshuis de afgelopen 12 jaar financieel ondersteund heeft, wil dat namelijk afbouwen. Het is dus zaak een nieuwe sponsor te vinden want er wonen nog steeds zo'n 28 schoolgaande kinderen.
Marcel hielp Joy mee de lateTet-kadootjes uit te delen en werd voorgesteld aan een Ameriaans echtpaar dat meegekomen was om de mogelijke toekomstige sponsor te worden van het weeshuis. Zij zoeken een kleinschalig project wat door hun bedrijf de komende jaren ondersteund kan worden. Colour4kids zal MAPS en dit echtpaar in contact brengen met de Franse organisatie.
Als laatste werd nog en kort bezoekje gebracht aan het tehuis voor oorlogslachtoffers. Ook daar werd Marcel vanaf de straat herkend en zwaaide de poort open. Het is altijd weer een feest om deze mensen terug te zien. Zelden zien wij zoveel oprecht blije gezichten. Marcel had een heleboel leesbrillen meegenomen en op de veranda van het hoofdgebouw werd alles eerlijk verdeeld onder de mensen.
Op naar Nha Trang waar Marcel weer met de Jeep van het hotelletje waar wij vorig jaar hadden gezeten werd opgehaald. Een uur later kon hij de resterende voetbalshirtjes aan de kinderen geven die in het opvanghuis voor straatkinderen verblijven. Die waren bijna door het dolle heen toen ze nieuwe "echte" voetbalshirtjes in hun handen hadden. Verschillende jongens vroegen meteen waar Barbara was; zij hoopten meer mensen van ons team te zien. Ook de foto's van vorig jaar die Marcel had meegenomen waren een prachtig kado, ze raakten er niet over uitgepraat en nu moest er alleen nog een prikbord komen waar de foto's allemaal op konden worden geplakt. Marcel beloofde dat de volgende dag te brengen. 's Avonds terug in het hotelletje bleek dat er drie prikborden onder het afdak stonden, klaar om weggegooid te worden. Een ervan is nu beplakt met foto's terug te vinden op de wand in het opvanghuis.
Inmiddels werden op Vinh Son 2 bergen verzet. Het schoolgebouwtje was zover klaar dat Hermance en Judith met de eerste kleurlagen konden beginnen. Enkele oudere jongens en meisjes van het weeshuis hielpen hen mee om de drie klaslokaaltjes en de bibliotheek (anex pc kamer) in enkele dagen om te toveren tot frisse schone ruimtes. Het slaapzaaltje voor de allerkleinsten moest nodig schoongemaakt en geschiderd worden en daarvoor wilde een groepje kinderen wel ijverig meehelpen. Vele handen maken licht werk en in dit geval ook veel waterpret.
Afgelopen weekend was een weekend van uitersten.
Als eerste werd de beloofde levering van melkpoeder door Dutch Lady (Friesland Coberco) zaterdagochtend geleverd op beide weeshuizen. Colour4kids had hierover eerder met Dutch lady contact gehad en er was afgesproken dat beide weeshuizen voortaan een maandelijkse donatie van melkpoeder kunnen verwachten. Ook de creches in het dorp kunnen hier hun maandelijkse deel komen ophalen. Later op Vinh Son 2 heeft Hermance samen met de zusters de mengverhouding doorgenomen. Dit bleek nodig omdat in het verleden het schrijnend tekort aan melkpoeder opgelost werd door extra water en suiker aan de poeder toe te voegen. Bij het uitdelen roken de kinderen onophoudelijk aan de warme melk en glunderden ze. Het was duidelijk dat ze nog nooit zo'n lekkere melk geroken en geproefd hadden. Groot feest!
De zondagochtend kreeg een heel ander karakter nadat zuster Helen met het bericht kwam dat er vijf jonge kinderen uit het Bahnardorp verdronken waren in de rivier. De lichaampjes waren die ochtend gevonden. Een zesde kindje had het drama overleefd en vertelde dat de kinderen geprobeerd hadden om elkaar te redden. Dezelfde ochtend is pater Lien met Judith en Hermance naar het dorp gegaan waar hij meteen een dienst opdroeg en de begrafenis van de kinderen verzorgde. Daarna kwam er van schilderen niet veel meer terecht al zou dat waarschijnlijk wel geholpen hebben, maar de verzorgsters van het weeshuis raadden het ook af omdat er tijdens de afwezigheid van Hermance en Judith tot twee maal toe politiebezoek was geweest aan het weeshuis. Waarvoor was niet duidelijk; het was echter beter om even pas op de plaats te maken.
Het leven gaat verder voor de vele weeskinderen. Judith maakt, nu Marcel er niet is, het dagelijkse rondje met mijnheer Son. Hermance hoorde dat Vinh Son 1 een eigen naaiateliertje had en dus liet zij de gordijnen door de leerlingen daar maken. Na enige uitleg hebben de meisjes alle gordijnen voor hun weeshuis gemaakt.
Judith heeft deze week het begrip restaureren geïntroduceerd. De prachtige traditionele houten vloerdelen in de slaapzaal van de jonge meisjes (bovenverdieping) bleken half verrot. Mijnheer Son wilde het liefst de gaten opvullen met multiplex maar Judith heeft, met veel planken sjouwend van a naar b, voorgedaan hoe de vloer opgeknapt kon worden met goede oude delen en aanvulling van nieuwe planken. Uiteindelijk werd dit idee ook opgepikt en uitgevoerd en het resultaat is schitterend.
De volgende dag was de buitenkant van het schoolgebouw aan de beurt en toen pater Lien de oppervakte zag die gedaan moest worden liet hij 18 jongens van Vinh Son 1 komen om te helpen met schilderen. De chaos was compleet, de pret ook!
De volgende dag werd begonnen met muurschilderingen van de babykamer, de ehbo-ruimte en de ziekenboeg. Tientallen kindjes keken muisstil toe toen Judith en Hermance de eerste penseelstreken op de muur zetten. Nadat de dieren vorm gekregen hadden kende hun enthousiasme geen grenzen en begon het voor hen ook te leven. Nu gaat het écht leuk worden.
Als laatste werd besloten om de twee oude klaslokaaltjes te verbouwen tot slaapkamers voor de 9 en 10 jaar oude jongetjes en daarvoor hoefden alleen de muren en het dak een meter verhoogd te worden. Volgens mijnheer Son was daar geen bouwvergunning voor nodig dus werd de volgende ochtend meteen een begin gemaakt met de sloop van het oude golfplaten dak.
|
