In samenwerking met Stichting Colour4kids renoveerde de Hooglandse onderneming een tweetal douche- en toilet ruimtes, een wasruimte, een linnenkamer én voorzag men het zwaar verwaarloosde kindertehuis van nieuwe wasmachines en droogapparatuur.

,,Het werk was zwaar, maar het afscheid was het allerzwaarst,” vertelt Rico Vos. ,,Je bouwt meer op met die kinderen dan je lief is.” De 51-jarige tegelzetter ging mee met de reis om ‘daadwerkelijk iets te kunnen doen voor de minderbedeelden in de samenleving’. Samen met zijn 46-jarige collega Nico Oosterboer, voorzag hij de douche- en toiletruimtes en de wasruimte van nieuw tegelwerk. ,,Wat wij gedaan hebben, kwam direct ten goede aan de kinderen, maar ook de werkplek voor de vrouwen die de was deden, is enorm verbeterd,” stelt Nico tevreden vast. ,,En er is op deze wijze niets aan de strijkstok blijven hangen.”

De directie van Van Bekkum zocht al geruime tijd naar een manier om ‘Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen’ vorm te geven in het bedrijf. Van Bekkum kwam vorig jaar in contact met Colour4kids, een stichting die zich middels het bouwen, renoveren en decoreren van kindertehuizen inzet voor kansarme en minderbedeelde kinderen. Voor een project in Litouwen besloot Van Bekkum een team van vier medewerkers voor drie weken beschikbaar te stellen. Werknemers uit het hele bedrijf leverden vrije uren in, zodat het team de klus - tijdens werktijd - kon klaren.

Schrijnende situatie
,,Het kindertehuis is een onderdeel van een school voor speciaal onderwijs,” vertelt Hans Reijersen van Buuren, projectontwikkelaar bij Van Bekkum. ,,De 84 kinderen die op deze school zitten, mankeren allemaal wel iets. Het varieert van kinderen met een Downsyndroom tot moeilijk opvoedbare kinderen met vaak sociale problemen thuis. Eigenlijk is de school een soort vangnet voor alles wat in het normale onderwijs niet terecht kan.” Ongeveer de helft van de kinderen die de school bezoeken, woont in het tehuis van de school. De redenen hiervoor zijn divers, weet Hans. ,,Sommigen zijn wees of hebben problemen thuis. Anderen wonen gewoon te ver van school en eten en slapen daarom in het tehuis. Ondanks de belabberde staat van de voorzieningen en de zeer beperkte middelen die men in het kindertehuis heeft, is het fantastisch om te zien hoeveel warmte de kinderen ontvangen. Ze verblijven er dan ook graag. Thuis is het doorgaans nog vele malen slechter. De situatie op het platteland in Litouwen is schrijnend, zoals we tijdens ons bezoek in april zelf hebben kunnen constateren. Sociale voorzieningen zijn er bijna niet.”

‘In Nederland zou je zeggen: we gooien het plat’
Teus van de Beek (51), timmerman, schrok toen hij het pand voor het eerst zag. ,,Hier in Nederland zouden we zeggen, we schuiven het plat. Maar in Litouwen is daar geen sprake van. Daar gebruik je de middelen die je hebt om de bestaande situatie te verbeteren. Het is allemaal vergane glorie wat er staat.” Teus wijst naar een foto om zijn woorden te onderstrepen: ,,Kijk, alle stenen aan de buitengevel zijn door de weersomstandigheden kapot gevroren.” Het team kon dan ook niet het hele gebouw aanpakken. ,,Dan hadden we er wel kunnen gaan wonen,” grapt Nico.
Besloten werd daarom alleen binnen aan de slag te gaan. ,,Een van de grootste problemen was het sanitair,” vertelt Teus. ,,De stank op de toiletten was niet te beschrijven. Daar wilden we dus iets aan gaan doen.” Hans laat op een foto zien hoe de badkamers eruit zagen. ,,Er was niet eens een douchekop, maar er kwam een koude straal uit de muur dat in een bakje werd opgevangen,” beschrijft hij.
Timmerman Jeroen Bom, met zijn 23 jaar het jongste lid van het team, begrijpt wel waarom de jongens van het tehuis soms een uur in de wind stonken. ,,Voor de oude douche zat geen schot of gordijntje, waardoor iedereen kon meekijken tijdens het douchen. Geen wonder dat de jongens geen zin hadden om te gaan douchen. Ze kwamen ons, met gebarentaal, vragen of er een gordijntje voor de nieuwe douche kon komen. Wij hebben nu douchewanden geplaatst  en een douchegordijn aangebracht, zodat de jongens nu eindelijk een beetje privacy hebben.”

‘Soms moest je je vakkennis even terugschroeven’
Het team kwam goed beslagen ten ijs, tijdens het werkbezoek in april waren de gegevens verzameld voor bouwtekeningen, bestek en de planning. ,,De planning die wij in Nederland hadden gemaakt, moest echter regelmatig worden aangepast,” vertelt Rico. ,,En je moest soms je vakkennis even terugschroeven. Alle muren in het gebouw staan scheef en het stucwerk is niet zo strak als bij ons. Strak tegelwerk is daardoor uitgesloten. Frustrerend was dat niet, je bent er binnen een dag aan gewend.” Erik van Middendorp uit Harskamp, die ter plaatse namens Stichting Colour4kids het project begeleidde en de bouwvakkers voorzag van hun natje en droogje, vult aan: ,,De knop moest helemaal om. Je creëert als het ware een paar diamantjes in een rotte appel om de leef- en werksituatie voor zowel de kinderen als ook het personeel te verbeteren.”
Jeroen heeft soms wel even moeten slikken. ,,Wij hadden bepaald niet de houding van ‘wij komen uit het Westen wel even vertellen hoe het moet’. Absoluut niet!’”, vertelt hij. ,,Ik wilde een wasbak plaatsen en was met mijn waterpas bezig om hem recht te hangen. Jonas, de plaatselijke loodgieter, kwam erbij en gooide de waterpas aan de kant en hing vervolgens de wastafel op, zomaar op het oog. En niet recht dus volgens onze maatstaven.” Toch koos Jeroen ervoor om het niet op zijn eigen manier te willen doen. ,,Ik dacht: het is jouw feestje”, lacht de jonge timmerman.

Samenwerking
Jongens van de Technische school uit Kelmé namen een deel van het stukadoorswerk voor hun rekening en werkten de eerste week samen met de bouwvakkers van Van Bekkum. De oudere jongens van het kindertehuis hielpen drie weken lang mee met de allerlei klusjes. Hans, die tijdens de laatste week ook van de partij was, vertelt: ,,De jongens van het kindertehuis waren heel enthousiast. Ze trokken echt de kwast uit je handen om te mogen meewerken.” Rico: ,,Wij zouden heel goede bouwvakkers van ze kunnen maken, maar die kans krijgen ze daar niet.” Jeroen: ,,De meeste hadden nog nooit een zaag vastgehouden. Het enige wat ze daar doen, is houtsnijwerkjes maken, een soort bezigheidstherapie.” Jammer, vindt Teus. ,,Er zitten hele goede jongens tussen die best een vakgerichte opleiding zouden kunnen volgen.”
Alle kinderen waren dolenthousiast over het bezoek van de Nederlanders, vertellen de mannen. ,,Een jongen was het weekend vrij en woonde een half uur van school af. Maar op zaterdagmorgen stond hij ons al vroeg op te wachten,” vertelt Nico. ,,Dat was ‘Keesje’. Ja, we hebben ze maar Nederlandse namen gegeven, want de Litouwse waren veel te moeilijk om te onthouden.” Vaak wilden de kinderen stoeien, vertelt Jeroen. ,,Het begon dan met één jongen, maar al snel stond er een hele groep om je heen. Kietelen vonden ze ook geweldig. En de meisjes wilden mijn hand vasthouden als ik over de gang liep.”  Teus grapt: ,,Ja, dat heb ik ook geprobeerd. Ik bleef maar over de gang lopen, hopend dat ze mijn hand zouden vastpakken, maar dat deden ze alleen bij Jeroen.”

Afscheid
De gezichten van de mannen schitteren als ze vertellen over het afscheidsfeestje met de kinderen. ,,Na dans, liedjes en een sprookjesmusical door de kinderen namen wij de regie van het afscheidsfeestje over’’, vertelt Hans. ,,Basisschool De Vuurvogel uit Amersfoort had kleurplaten en kleurdoosjes meegegeven voor alle kinderen. Hiermee hebben we een kleurwedstrijd gehouden. Tijdens het afscheidsfeest deelden we de prijzen uit. Voor iedereen hadden we wel iets. De winnaar mocht het eerst iets uitzoeken en heeft wel vijf minuten naar al die prijzen staan kijken. Uiteindelijk heeft een lerares hem moeten helpen om iets uit te zoeken. Ook kreeg een zestal kinderen met ernstige oogproblemen een bril aangeboden en als klap op de vuurpijl kon dankzij BERG Toys uit Wekerom een gratis skelter worden overhandigd.’’ Toen het feest ten einde liep, zetten de kinderen een stereo aan met hun favoriete muziek, vertelt Jeroen. ,,We hebben een kring gemaakt en gedanst tot we helemaal buiten adem waren. Kicken was dat!”
 

De vier vakmannen hopen volgend jaar naar Kelmé terug te keren. Erik: ,,We weten nu hoe het werkt in Litouwen en kennen de situatie in het kindertehuis. Volgend jaar kunnen we het daarom nog efficiënter aanpakken. Naast het broodnodige renovatiewerk kunnen we dan onder meer nieuwe matrassen kopen en wellicht ‘iets’ op gaan zetten om structureel 'kleur te brengen' in de toekomst van deze kinderen. Want dat verdienen ze!”. Hans: ,,Wij staan er open voor, maar laten ons leiden door Colour4kids.”
 

(bron: Stad Amersfoort / tekst: Natanja Vreugdenhil)