|
De week begint ontzettend spannend voor de meeste kinderen. Zij mogen voor het eerst naar school. Om half 8 wordt een groepje oudere kinderen met een schoolbusje opgehaald. Ze hebben keurige uniformpjes en schoenen aan en voelen zich daardoor ook heel belangrijk. Allemaal hebben zij een rugtasje met daarin schriftjes en een pen. Op het terrein worden de klaslokaaltjes ook in gebruik genomen voor de allerkleinsten.
Het is ineens heel stil geworden in het centrum.
Maar ook voor ons is het een bijzondere week, het is onze laatste en er moet nog veel afgewerkt worden. De buitenkant van de container, de stellingen binnenin, de poort bij de ingang, de douchekranen, het trainingslokaal en de bewegwijzering. Dit laatste wordt vandaag als eerste op de rit gezet. Om zeker te zijn dat de borden erg lang meegaan willen wij de ondergrond laten spuiten in een autolak. Sebastiaan kent een spuiterij die dat wil doen en 's ochtends komt de man langs om met Marcel een en ander door te spreken. De prijs is prima en ook qua tijd gaat het lukken. Besloten wordt om alles op het terrein uit te voeren omdat vervoer naar en van de spuiterij omslachtig en kostbaar is. 's Middags zijn twee mannen al bezig met het voorbereidende werk.
Maurice, de smid is vandaag klaar met de container. Als Marcel hem betaald vraagt hij of het mogelijk is om gebruikt gereedschap uit Nederland te krijgen. Hij zou graag een boormachine of een haakse slijper hebben. Misschien als er nog eens iemand deze kant opgaat dat zoiets meegenomen kan worden voor hem. Het zou alles een stuk werkbaarder maken als hij zelf professioneel gereedschap zou hebben.
Marcel en Sebastiaan beginnen met de basiskleuren om de buitenkant van de container deze week af te kunnen schilderen en de twee jongens die normaal gesproken helpen met het kappen op het terrein beginnen met het schilderen van het trainingslokaal waar straks mensen praktijklessen kunnen volgen voor kok.
Jet, Anjo en Gerard gebruiken de middag om iets meer van de omgeving te bekijken. Het is de eerste gelegenheid en misschien ook de laatste dus die willen wij niet laten liggen.
Dinsdag
Vandaag beginnen wij met het schilderen van afbeeldingen op de container. Dat kan vanwege de zon alleen in de ochtenduren. Daarna wordt er verder geschilderd in de slaapzalen van de jongens. Gerard is ook op de jongsafdeling bezig met de vervanging van douchekranen. Hij heeft een simpele doch stevige constructie bedacht met metalen wandplaatjes waardoor de kranen niet binnen de kortste keren kapot gaan. Gereedschap om gaten van een bepaalde doorsnee te boren in de gegalvaniseerde plaatjes is er niet dus wordt het op zijn Keniaans opgelost; met een dun boortje een cirkel van gaatjes boren en die vervolgens met een schroevendraaier en hamer losbeitelen. Het kost een uurtje of twee maar dan liggen er ook wel 10 kunstwerkjes klaar om in de douchewanden geplaatst te worden.
Het is lekker rustig werken nu de kinderen overdag naar school zijn. Op de achtergrond worden wij begeleid door enthousiaste kinderstemmetjes die alle kleuren in de Engelse taal opsommen die de juf hen voorzegt.
Eind van de dag komt het schoolbusje de oudere kinderen terugbrengen. Wij staan hen samen met mama Gladys op te wachten. Dat vinden de kinderen fantastisch. Glunderend van trots vertellen ze wat ze allemaal hebben geleerd die dag. Zelfs Franse cijfers hebben ze al geleerd en volgende week krijgen ze voor het eerst computerles.
Voor sommige oudere kinderen is het voor het eerst dat zij naar school gaan. Het is fantastisch om hun trotse en blije gezichten te zien. Vorige week stonden ze nog verbaasd en giechelig te kijken naar een camera waarop zij zichzelf meteen terug konden zien en volgende week al computerles. Ze zijn erg leergierig en passen zich snel en relatief makkelijk aan, aan alle nieuwe dingen. Wij verbazen ons iedere dag opnieuw over deze kinderen, geweldig zijn ze.
Vincent, een pientere 13-jarige jongen, die tijdens de kerstdagen zijn levensverhaal niet volledig kon vertellen omdat hij halverwege zijn verhaal in huilen uitbarstte is vastbesloten om piloot te worden. Dat gaat hem waarschijnlijk ook lukken. Hij loopt soms al met onze digitale camera op zijn buik rond om prachtige foto's te maken van de andere kinderen. Het bedieningsmenu is geen belemmering meer voor hem.
Weer een ander wil rechter worden, jurist of dokter. Ze hebben stuk voor stuk weer plannen én kansen.
Woensdag
Sebastiaan is al begonnen met het schilderen van de naam op de ijzeren poort als wij ons storten op de container. We willen het gevaarte zoveel mogelijk in het Afrikaanse landschap op laten gaan dus schilderen wij de omgeving er op.
Nu moest alleen het binnenwerk nog gemaakt worden zodat hij als opslagplaats dienst kan gaan doen. Op dit moment heeft het centrum geen enkele opslagmogelijkheid meer omdat bijna alle lokaaltjes inmiddels in gebruik zijn genomen. Gerard’s voorstel om houten stellingen te maken die verplaatsbaar zijn wordt voorgelegd aan een timmerman uit het dorp omdat wij het qua tijd niet redden om dit nog zelf te doen. De timmerman kan de stellingen klaar hebben vóór ons vertrek dus krijgt hij de klus en nog hetzelfde uur wordt het hout besteld.
De overige klaslokaaltjes worden ook alvast opgeknapt en krijgen kleurige deurnummers van Anjo. Ook het gebouwtje waar in de toekomst kooklessen worden gegeven wordt verder afgewerkt. Op de deur wordt een grote chilipeper geschilderd zodat het voor de ongeletterde mensen ook herkenbaar is.
Sebastiaan legt eind van de dag de laatste hand aan een mal om de naam van het centrum op de 6 kleine bewegwijzeringborden aan te kunnen brengen.
Donderdag
Nog maar twee dagen te gaan en we krijgen steeds meer het gevoel dat we hier nog lang niet weg kunnen.
De spuiter heeft de ijzeren bewegwijzeringen in een witte lak gespoten zodat Sebastiaan daarmee verder kan.
Bij het schooltje is het een drukte van belang. Er worden aluminium kistjes gevuld voor de kinderen van het outreachprogramma die naar een internaat gaan. Koki en enkele andere vrouwen vullen de kistjes met een dekentje, een laken, 3 schriftjes, een pennendoosje, twee borstels, een potje schoensmeer, een potje vaseline, een kam, een rugtasje, een zakje waspoeder, een stuk zeep enz.
In de twee ernaast gelegen lokaaltjes worden ondertussen de getimmerde schoolborden zwart geschilderd met schoolbordenverf terwijl Anjo de nog ontbrekende cijfers op de deuren van de klasjes schidert.
Vrijdag
Sebastiaan komt tijdens het ontbijt melden dat er een jongen aan de poort staat die werkt zoekt als letterschilder. Hij heeft enkele foto’s bij zich van schilderingen en zo te zien weet hij wel raad met grote dieren als olifanten en giraffen. Dat komt erg goed uit want de container is, op de dieren na, klaar. Sebastiaan vertaalt e.e.a. omdat de jongen geen Engels spreekt. Hij vraagt 1000 shilling voor het rondom invullen van het landschap met Afrikaanse dieren en denkt daar ongeveer twee dagen voor nodig te hebben. Om u een idee te geven; 1000 shilling is ongeveer 12 euro.
De jongen begint meteen en krijgt van ons verf en kwasten. Als Marcel even later komt kijken ziet hij dat de jongen erg veel zwarte verf heeft gebruikt om het landschap neer te zetten. Dat is dan schoolbordenverf geweest die hij gebruikt heeft, want wij gebruiken bewust nooit zwarte verf in de schilderingen. Marcel laat hem de andere kant van de container zien en gebaart dat er geen zwart gebruikt wordt. De jongen ziet het nu ook en past zijn werk meteen aan. Aan het eind van de dag staan er giraffen, olifanten en zebra’s op de zijkant van de container en krijgt de andere kant morgen cheeta’s en antilopen, belooft hij.
In de jongens- en meisjesslaapzalen wordt door Jet en Anjo, maar ook door Gladys, het oudste meisje, driftig verder geschilderd aan de laatste tekeningen. De timmerman heeft de stellingen klaar en zet ze nog even strak in de lak. Ook een gat in de houten vloer van de container wordt nog snel gerepareerd.
Gerard legt de laatste hand aan de douchekranen en de opengebikte gaten worden weer dichtgezet met cement.
Marcel bereidt ’s avonds met Ria en Fester de tekst voor die op de twee grote borden langs de hoofdwegen moet komen. Aan de hand daarvan maken Sebastiaan en de letterschilder morgen samen een voorbeeld. Het is ook de laatste dag dat wij hen zien want morgen gaan zij naar Mombasa om een aantal vrijwilligers op te halen die de komende week komen helpen.
De lunch hebben we vandaag maar overgeslagen om geen tijd te verliezen. Wij willen de laatste dag toch nog graag iets van Kenia zien en besluiten om via Behari, een van de medewerkers op het centrum, een busje te huren en naar een vlakbij gelegen natuurpark te gaan waar hij vroeger gewerkt heeft. Een niet al te vermoeiende trip waarbij wij eind van de dag bijtijds weer terug zijn. Het plan is namelijk om ook nog een afscheidsavondje met de kinderen te organiseren na ons uitstapje. Wij hebben al een 5-literfles aanmaaklimonade en een enorme doos koekjes gekocht. Dat is een ware traktatie voor ze.
Zaterdag
Om half 8 worden wij opgehaald en gaan op pad. Het valt ons op hoe vruchtbaar het land hier aan de kust is. Overal groeien fruitbomen. Een enorme tegenstelling met de andere kant van het land waar nu grote hongersnood heerst. Het plan van Ria en Fester om ook agricultuur in het lespakket op te gaan nemen is zeer zinvol. Onze dag is leerzaam, interessant en ontspannend en als wij eind van de dag het terrein van het centrum weer oprijden staan een aantal kinderen ons al op te wachten. Ook Sebastiaan laat weten dat een kant van het bord klaar is. Wij gaan het bekijken en spreken een aantal kleine aanpassingen door. Daarna loopt hij mee om de restanten van onze schildermaterialen op te halen en mee te nemen. Ook Gladys krijgt de helft van de kleuren en penselen zodat zij door kan gaan met schilderen. Beiden zijn er ontzettend blij mee. Sebastiaan belooft, als dank, nog een paar dingen af te maken waar wij niet meer aan toe zijn gekomen.
Dan is het alweer tijd voor het afscheidsavondje met de kinderen. Gladys helpt met het uitdelen van de limonade en koekjes en bankjes worden op een rijtje gezet zodat er plaats is om te dansen. Het is in korte tijd weer een vrolijke bende van swingende en zingende kinderen. Ook de allerkleinsten doen mee. De muziek van Veronica wordt natuurlijk weer volop gedraaid, maar ook eigen liedjes komen aan de beurt. En natuurlijk wij ook! De kinderen vinden dat wij nu maar eens een liedje moeten zingen en zijn erg benieuwd wat wij ervan gaan bakken.
Dat wordt “Old Mc Donald had a farm” en een vergelijkbaar Nederlands liedje waar volop gekke bewegingen en geluiden aan te pas komen. Grote pret dus, voor beide partijen.
Daarmee is tevens het einde van het feestje aangekondigd. De kleintjes moeten slapen en wij moeten nog pakken. Morgenochtend is het echte afscheid.
Zondagochtend
Op een soort automatische piloot is ieder van ons al vroeg bezig met opruimen, inpakken en verdelen van spullen. Het huis moet straks weer netjes klaar zijn voor de groep vrijwilligers die rond het middaguur aankomen. Freek en de twee verpleegsters, Linde en Rianne helpen ons. De kinderen komen al vroeg kijken en helpen ook een handje mee als er spullen verplaatst moeten worden.
Ineens staat het busje voor de deur en dringt het door dat wij dadelijk toch echt weggaan.
Veel bagage hoeft er niet in dus hebben we nog even lekker tijd om met de kinderen te dollen. Sommigen hebben het moeilijk als ze ons een omhelzing of handje komen geven. Ze willen wel allemaal weten wanneer we weer terugkomen. Het is moeilijk en hoe langer wij rond de bus blijven hangen des te moeilijker wordt het om afscheid te nemen. Uiteindelijk duiken wij vlug de bus in en vertrekken, al die zwaaiende handjes achter ons latend. We hangen uit de ramen om terug te zwaaien als we door de poort rijden, het hobbelige zandpad op.
Terugkijkend beseffen wij dat wij enkele tientallen zeer bijzondere, fantastische, sterke en dappere kinderen hebben leren kennen en dat er in deze vier weken veel veranderd is in het centrum. Mede door onze bijdrage hebben wij deze kinderen veel verbeteringen, kleur en vreugde kunnen brengen.
Wij willen, ook namens de kinderen, Ria en Fester, iedereen heel hartelijk danken.
Zonder uw steun was het allemaal niet gelukt.
|
