|
Saigon 17 januari, 17.30 , wij landen keurig op tijd en slepen, schuiven en duwen even later 15 stuks bagage door de douane zonder problemen. Het busje wat ons op zou halen bleek er niet te zijn dus zelf maar een busje geregeld die ons direct naar ons guesthouse bracht. Daar was keurig rekening gehouden met onze aankomst dus we waren snel geinstalleerd. Na een korte wandeling en enkele vruchtensapjes vroeg naar bed want de komende dagen hebben wij een druk programma.
Ons team heeft de komende vier weken, naast een renovatieproject in het weeshuis van het dorpje Hoi An, twee projecten gepland in de stad Nha Trang namelijk de renovatie van een opvanghuis voor straatkinderen en het decoreren van een weeshuis.
Wij begonnen de volgende ochtend met inkopen van gordijnstoffen en kleine kadootjes op de markt. Daarna naar het Christina Noble Children Center waar wij twee jaar geleden geschilderd hebben, voor een kort bezoek en een ontmoeting met Roberta, onze vriendin uit Australie, die meegewerkt heeft tijdens ons vorige Hoi An project om vervolgens door te gaan naar een grote boekwinkel voor onze laatste inkopen. Eind van de middag hadden wij een afspraak met Joy Degenhardt, een Amerikaans Vietnamese vrouw werkzaam voor MAPS, een Amerikaanse adoptieorganisatie die een aantal weeshuizen heeft gebouwd in Vietnam. Een van deze weeshuizen gaan wij de komende weken decoreren en dus bood zij aan ons met het transport van de bagage te helpen. Zij zal ons de komende dagen waar nodig helpen. Onze bagage werd 's avonds opgehaald om de volgende dag per bus naar Nha Trang vervoerd te worden. Dat scheelde enorm.
Na aankomst in Nha Trang de volgende ochtend zijn wij als eerste een kijkje gaan nemen in het opvanghuis voor straatkinderen (jongens in dit geval). Dit opvanghuis wordt door geen enkele organisatie gesteund en moet het doen met een minimaal bedrag van de regering.
Beneden troffen wij twee kleine kale ruimtes aan en een ruime keuken met pal daarnaast kapotte toiletten en boven waren twee kleine zaaltjes waar de jongens slapen en de dag verder kunnen doorbrengen. Er moet erg veel gebeuren aan het gebouwtje om het weer enigzins leefbaar te maken dat was in een oogopslag te zien. Er zijn geen bedden en alle jongens slapen op een kale oude kapotte houten vloer. Er is werkelijk niets, enkel een paar kapotte rieten matjes en een kastenblok wat bijna uit elkaar valt waarin wat kledingstukken en spulletjes van de kinderen liggen. Het plafond in de slaapruimte komt op diverse plaatsen naar beneden door de lekkages in het dak.
Hier worden tussen de 15 à 35 kinderen per dag opgevangen. Zij kunnen er slapen, eten en les krijgen in een keine ruimte onder de trap. Een oud schoolbord en wat gammele houten bankjes getuigen daarvan. Van de electrische bedrading in het huisje deugt niets meer dus ook dat moet helemaal vervangen worden. Dat wordt dus een flinke ingreep.
Daarna op verkenning gegaan door het stadje om de juiste bedrijven te vinden die wij denken nodig te hebben. De volgende ochtend troffen wij Joy weer om vervolgens met haar naar het weeshuis te gaan dat buiten de stad ligt. Op het terrein waar het weeshuis staat bevinden zich meerder gebouwen. Twee ervan worden bewoond door ouden van dagen, al dan niet geestelijk of lichamelijk gehandicapt. Velen van hen zijn oorlogsslachtoffer van de Vietnamoorlog. De regering investeert niet in deze mensen en het was dan ook schrijnend om te zien dat zij in oude vervuilde barakken wonen. Vier bedden per kamertje, een kapot krukje en een waslijntje dwars door de kamer, dat is alles wat ze hebben. Maar het grootste gebrek blijkt voedsel te zijn. Er is onvoldoende eten voor hen en wat zij soms krijgen van buitenaf mag van de directie niet altijd aangenomen worden.
De weeskinderen op datzelfde terrein ontbreekt het aan niets en al zijn wij er dan om kleur te brengen in het leven van deze kinderen, wij besloten meteen om ook voor extra voedsel en kleding voor deze verwaarloosde bejaarde mensen te zorgen. Dit is namelijk echt niet om aan te zien. Als buitenstaanders zullen wij niet zo snel geweigerd worden als wij ze voedsel brengen dus daar willen wij van profiteren.
Diezelfde middag zouden er kadootjes aan de weesjes uitgedeeld worden door de MAPS organisatie en Joy had ons gevraagd of wij er aan wilden deelnemen.
Mensen in de Verenigde Staten hadden afgelopen maanden schoenendozen verzameld en die gevuld met allerlei leuke kleine speelgoedjes. Op de verpakking stond keurig genoteerd of het voor een jongen of meisje was samengesteld en voor welke leeftijdscategorie het was. Na een officiele toespraak van een ambtenaar van het ministerie van Welzijn en Sociale zaken mochten wij met z'n allen de dozen uitdelen aan de kinderen. Wat een pret en wat een blije gezichtjes. Behalve dan dat van het jongetje dat een Barbiepopje aantrof in zijn doos. Snel werd door de verzorgster een en ander geruild en was ook hij gelukkig.
Er waren genoeg dozen over dus besloot Joy dat die uitgedeeld zouden worden aan de jongens in het kleine opvanghuis dat wij gaan opknappen ook al stond dat volledig los van hun adoptieorganisatie. Fantastisch!
Joy heeft een vriendin (Thuyêt) in deze stad die zeer goed Engels spreekt en ons toezegde de komende weken met alles te willen helpen; als tolk, met het vinden van vaklieden, met vertalingen en met het afdingen op prijzen, want dat laatste is een must hier.
Zij regelde een gesprek met de leiding van het opvanghuis en binnen enkele uren was er een aannemer met wie we het hele pand zijn doorgelopen om een lijst van werkzaamheden te bespreken en een tijdsplanning. Het dak wordt gerepareerd en dakplaten vervangen. Op het platte dak wordt een watertank voor 200 liter geplaatst. De meeste plafonds gaan er uit en worden vervangen. Alle 4 de W.C. 's annex douchehokjes worden vernieuwd en betegeld evenals de keukenvloer en wanden. Er wordt tevens een muur gemetseld als afscheiding tussen de W.c"s en de keuken. De keuken krijgt een aanrechtblad met gootsteen zodat men het eetgerei en etenswaren niet meer in een gat in de vloer hoeft te spoelen. Alle electriciteit wordt vernieuwd en alle vloeren en wanden worden verstevigd of netjes afgewerkt waar nodig. Verder krijgen naast een lijst kleine details de ramen in de slaapzaal en keuken horrengaas en worden alle kapotte deurtjes van de w.c. vernieuwd. De volgende ochtend kregen wij zijn prijs en bleek dat hij de totale verbouwing voor 2600 euro kan uitvoeren. Een gedetailleerde offerte werd gepresenteerd zodat wij alle kosten exact konden nagaan. Hij had een zeer correcte offerte gedaan. Om twee uur 's middags werd het startsein gegeven en zoals wij inmiddels gewend zijn van Vietnamezen was enkele uren later het meeste al gesloopt wat er uit moest.
Omdat het Vietnamese Nieuwjaar gevierd wordt op 1 en 2 februari en men heilig gelooft dat voor die tijd alles klaar moet zijn wil men succes hebben in het nieuwe jaar werken zij 's avonds en in de weekenden door. Daarna neemt men een dag of 12 rust. Dat zou fantastisch uitkomen omdat wij dan nog tijd hebben om ook daar leuke wandschilderingen te maken. Nu moesten wij alleen nog een smid vinden die de stapelbedden, kasten, gordijnroedes en wasbakken kon maken binnen de beschikbare tijd en daarvoor was een afspraak gemaakt voor de volgende dag.
Na het startsein voor de renovaties zijn wij naar een lepradorpje gereden niet ver buiten de stad. Ieder gezin dat er woont heeft wel enkele familieleden die aan Lepra lijden. Thuyêt had ons erover verteld nadat wij gevraagd hadden waar de lading kleren die wij meegenomen hadden het beste terecht kon komen. Wij zagen dat deze geïsoleerde families de kleding inderdaad goed konden gebruiken en in een klein kerkje op de heuvel waar deze lepragemeenschap woonde hebben wij de kleding afgegeven aan twee vrouwen die de distributie verzorgden. Ze waren er ontzettend blij mee dat was overduidelijk. Beter konden deze "afdankertjes" niet terecht komen.
De volgende ochtend is Marcel naar het opvanghuis gegaan om te kijken of alles liep, om details door te nemen met de aannemer en om de smid te spreken terwijl Barbara, Hermance, Ton en Judith naar het weeshuis gingen om daar alles op de rit te zetten.
Wij willen stapelbedden voor het opvanghuis laten maken en kastjes zodat ieder kind zijn spulletjes kan opbergen. Thuyêt hielp Marcel waar ze kon en dezelfde dag werd alles doorgesproken met de smid en een timmerman. Deze laatste krijgt de kastjes niet op tijd af omdat er niet voldoende droog hout voorradig is. Dan ook de kastjes maar van metaal.
De jongens die overdag in het opvanghuis binnenlopen hadden al een emmer met sop gepakt en waren begonnen met het schoonpoetsen van de plafondpropellers die de electricïen van het plafond in de slaapruimte had gehaald. Ze willen allemaal graag hun steentje bijdragen en de straat is ineens veel minder interessant voor ze.
Opgewonden lopen ze in en uit en het nieuws ging blijkbaar als een lopend vuurtje want toen wij de tweede dag allemaal even gingen kijken stoven er minstens 30 jongetjes vrolijk lachend naar buiten. Allemaal hadden zij even gekeken wat er met hun slaapruimte ging gebeuren.
Onze dagen gaan na een week al enige routine vertonen: Marcel gaat 's ochtens als eerste naar het opvanghuis om met de aannemer en de smid alles door te nemen (waar nodig staat Thuyêt hem terzijde). Barbara, Hermance, Ton en Judith gaan alvast richting weeshuis waar een enkele muren nu opnieuw gesausd zijn en de eerste schilderingen vorm beginnen te krijgen. Hermance heeft nog vrolijke gordijnstoffen op de markt gekocht die bestemd zijn voor de slaapzaaltjes in het weeshuis.
Inmiddels hebben wij voor enkele tientjes twee mooie tweedehands fietsen gekocht die wij voorlopig zelf gebruiken voor onze dagelijkse ritten naar en van het werk en over enkele weken achterlaten in het opvanghuis. We hadden de leiding daar gevraagd een wenslijst te maken en fietsen was een van die dingen die ze nodig hadden naast keukengerei, een eettafel met krukjes, een naaimachine en een watercontainer.
De smid maakt negen stapelbedden van Inox (niet roestend metaal), de nodige gordijnroedes voor het weeshuis en twee lange Inox wasbakken voor het opvanghuis. Dit laatste is een veel duurzamere oplossing dan porceleinen wastafels en bovendien veel hygïenischer. Marcel heeft tekeningen gemaakt voor de bedden en een ontwerp voor de twee wasbakken en als alles goed gaat, en dat doet het, is volgens de smid alles 28 januari af. Na die tijd zijn bijna alle bedrijven dicht en wordt er even niet meer zo hard gewerkt in dit land. Rond 12 februari hervat iedereen het werk weer. Het zou fantastisch uitkomen want in die eerste weken van februari kunnen wij dan onze penselen en kwasten van het weeshuis, dat wij dan denken af te hebben, overbrengen naar het opvanghuis om daar ook de kamers op te frissen met wat kleur.
Al met al is er al weer veel gebeurd en gedaan deze eerste week en terwijl deze brief geschreven wordt maken de aannemer, de metselaars, de timmerlieden, de loodgieter en electricïen flinke overuren in het opvanghuis……
|
