|
16 januari
Vanochtend als eerste een meeting met de aannemer om onze
voorstellen te bespreken en wijzigingen in de tekening door te nemen. Verder opperden wij zelf het plan om de grote badkamer/ziekenboeg voor de gehandcapten op te knappen en hebben om een offerte gevraagd van de voorgestelde verbouwing. De directrice was verheugd over het idee. Men was zelf zo gewend geraakt aan de erbarmelijke situatie dat het niet meteen in ze op was gekomen dat ook dit verbeterd kon worden. Mos groeit overal uit het beton, rattenkeutels liggen her en der en het stinkt vreselijk naar urine. Een ondoenlijke situatie voor gehandicapte en zieke kinderen.
Vanuit hygienisch oogpunt willen we alle wanden kaal laten maken en betegelen. Het oude roestige ligbad wordt vervangen door een nieuw bad en de lekkende kraan wordt gerepareerd. Van het oude rotte houten bed wat wij vorig jaar in de wasruimte aantroffen was nu echt niets meer over. De helft van de lattenbodem was inmiddels weggerot. Dit willen wij vervangen door een Inox (roestvrijstalen) bed. Het bed wordt namelijk intensief gebruikt voor het wassen en verschonen van de zieke en gehandcapte kinderen. De spuit wordt er letterlijk opgezet dus hout of roestende materialen zijn uit den boze. Verder moet er o.a. een opbergrek komen voor de matjes waar de kinderen op ligggen; nu ligt alles op de bevuilde vloer. Gaten waar ratten doorheen kunnen worden gedicht en er komt een plafond in de ruimte, waardoor nog meer ongedierte buiten gehouden kan worden. Eind van de dag hadden wij de totaalprijs voor de hele opknapbeurt en bleek dat alles gedaan kan worden voor 620 Amerikaanse dollars. Meteen accoord gegeven natuurlijk!
17 Januari
Vandaag voornamelijk met hygienische zaken bezig gehouden. Er zijn geen borstels of schoonmaakmiddelen in het weeshuis! De verzorgsters zijn geen gediplomeerde krachten en hebben alleen een korte training gehad om dit werk te kunnen doen. Zij moeten zelf de wasruimte schoonhouden en dat laat te wensen over. Om een beter idee te krijgen over de gewoonten bezochten we later op de dag een kinderdagverblijf waar ongeveer 300 kinderen zijn. In een woord geweldig en een lust voor het oog. Alle kinderen hadden hun eigen drinkbekertje, tandenborsteltje en handdoekje en het rusteiland, waar ze tussen de middag een dutje op doen, bestond uit kleine vlondertjes, allen aan elkaar gelegd, met daarop kleurige schone matjes en kussentjes. Ze werden beschermd tegen muggen door een enorm zachtblauw muskietennet. De wc-tjes zagen er netjes en schoon uit en overal was speelgoed. Zelfs de muren waren hier en daar beschilderd met vrolijke afbeeldingen. Het kan dus anders!
In het weeshuis kwamen Hermance en Ton later een Amerikaan tegen die ze rondgeleid hebben. Hij had een aanplakbiljet gelezen en was erg onder de indruk van hetgeen hij aantrof. Hij gaf ons nog 200 dollar.
Inmiddels hebben wij besloten om a.s. zondag het weeshuis buiten Hue, de Duc Minh Pagoda, te bezoeken en nemen we enkele tassen met speelgoed en kleren mee.
18 Januari
Een schrob en sop ochtend! Gewapend met emmers, schuursponsjes, ontsmetters, ontkalkers en ontvetters, waarvan er enkele in Nederland wellicht verboden zullen zijn, togen wij aan het werk in de wasruimte/ziekenboeg van de gehandicapte kinderen. Alle tegeltjes en het terrazzo werkblad werden aangepakt. Grote consternatie bij de verzorgsters die zich in de deuropening verbaasden over het gemak waarmee wij in die vieze lucht van de ontsmettingsmiddelen konden werken. De immer aanwezige sterke urinelucht die ons de adem steeds benomen had bleek hen in het geheel niet te deren. Dit was pas vies! Maar het verschil werd al snel zichtbaar en dus besloten enkelen om, weliswaar met een doekje voor de mond, eens driftig mee te helpen. Zoals altijd willen kinderen ook mee soppen en spetteren en binnen de kortste keren werd overal geschrobd en gespetterde dat het een lieve lust was. Ruim 2 uur later was iedereen, inclusief wijzelf, verbaasd over het resultaat. 's-Middags werd officieel bezoek verwacht. Een regeringsbeambte deed zijn jaarlijkse ronde. Dus werd de luidspreker boven op het balkon gezet, de ingang keurig geharkt en werden alle kinderen in keurige kleertjes gestoken.
Er werd zelfs speelgoed op de bedden gelegd. Iets wat je hier zelden ziet.
Misschien is speelgoed te kostbaar en staat het daarom vaker achter glas dan dat het gebruikt wordt. We weten nog niet precies hoe dat hier werkt maar we proberen, wanneer wij er zelf zijn, tussendoor steeds met de kinderen te spelen. Dan kraaien ze het uit van plezier. Steeds valt het ons op hoe snel de kinderen hier blij zijn met ieder beetje aandacht.
Wij konden niet veel doen dus zijn we een kijkje gaan neen in het andere weeshuis van Hoi An. Dat ligt aan de andere kant van het dorp aan een klein achteraf straatje. De lokatie is prachtig en ze hebben een tuin rondom het huis. Binnen is de situatie wel even anders.Er zitten momenteel 23 kinderen varierend van 7 tot 18 jaar. Samen delen zij 3 kleine kamertjes en een grotere ruimte die tevens dient als klaslokaaltje. De gordijnen die wij vorig jaar gebracht hebben hangen er nog steeds en zijn goed beschouwd het enige in de ruimte wat er nog goed uitziet. Zij hebben geen kasten en de enkele kleren die ze hebben hangen aan roestige kromme spijkers. Er zijn ook te weinig handdoeken. De handdoeken die wij vorig jaar brachten is het enige wat ze hebben naast wat versleten lappen. De handdoeken die we in Bangkok gekocht hebben krijgen hier hun bestemming, dat zal duidelijk zijn. Van de regering krijgen ze niets maar een Franse organisatie van Vietnamezen in Cahors maakt maandelijks een bedrag over maken van 375 euro. Daar moet alles van gedaan worden. De boekhouding hier staat in een schoolschriftje. De directrice is tevens de lerares en zij heeft hulp van een meisje die een beetje Engels spreekt. Verder is er een gepensioneerde klusjesman en een kok. Ieder krijgt een zakcentje voor zijn/haar werkzaamheden. Samen runnen zij dit tehuis, pour les enfants de la rue, zoals er boven de poort geschreven staat. Zij spitten alle aantekeningen door maar kunnen met de beste wil van de wereld geen adres vinden van de Franse organisatie. Wel kunnen ze de naam opschrijven van de contactpersoon in Danang via wie ze de gelden ontvangen uit Frankrijk. Een Vietnamese vrouw in Frankrijk, die oorsprokelijk uit dit gebied kwam wilde iets voor de straatkinderen doen en heeft uiteindelijk dit huis voor ze kunnen bemachtigen. Soms komt er iets van anderen binnen zoals vorig jaar, toen een groep van Amerikaanse veteranen gezorgd hebben dat er een goed dak op het huis kwam, nieuwe luiken voor de ramen en een "echte" keuken in een stenen aanbouw.
19 Januari
Vanochtend nog wat prijzen vergeleken maar uiteindelijk naar de eerste
sanitairshop om reparatiemortel, plamuurmes, schroeven en INOX kledingrekjes te kopen. Dat duurde een hele ochtend en tegen lunchtijd meteen maar evan doorgefietst naar de zee die 3 km verderop is. Een bijna Nederlands strand maar dan zonder mensen en kraakhelder water. Toch heel even pootje baden alvorens terug fietsen naar het kleine tehuis voor wees- en straatkinderen. Bij het strand troffen wij nog een meubelmakerij aan. Er werd perfect werk afgeleverd daar. Zij hadden dan ook alle opdrachten binnen voor de grote nieuwe resorts die hier nu net geopend zijn aan de kust. Toch even een praatje gemaakt om te kijken of zij mogelijk in de toekomst eens iets kunnen maken voor de weeshuizen. Je weet het niet. Zij waren geinteresseerd omdat ze de tehuizen niet kenden en wilden zelfs alsl het nodig was met ons mee om eens te kijken. De middag hebben we besteed met het gaten vullen van de wanden. Ton had gezien dat bij het raam van de meisjes een stuk muur ontbrak. Hoe hij het zo snel voor elkaar had weten we niet maar 2 minuten later stond hij met wat planken en een emmertje cement + troffeltje een bekisting te maken. Net voor het donker waren we klaar met het ergste. Morgenochtend moeten we om 6 uur op om naar Hue te gaan.
20 Januari
Klokslag 7 uur stond de chauffeur voor ons hotelletje. De man die we eerst gebeld hadden bleek niet te kunnen en had zijn collega gevraagd ons naar Hue te rijden. Tuan, een aardige jongen, bleek goed Engels te spreken en kende ook het weeshuis waar we heen wilden.
Na 3½ uur arriveerden wij bij de Duc Son Pagoda, ongeveer 7 km buiten Hue. Het zag er onopvallend, sober maar schoon uit. Vooraan was een tempel en de ingang naar de daarachter gelegen vertrekken was er pal naast. Eenmaal binnen werden wij vrolijk begroet door een vriendelijke non in een al even vriendelijk ogende grote ruimte. De hoofdzuster, Tich Nu Minh Tu kwam ook en tijdens de gebruikelijke ontvangst met thee deden wij en zij het verhaal van hoe het zo gekomen was. Dit waren duidelijk geen dames die zich met omkoping bezig hielden en zich ook niets door anderen lieten opdringen. Zij volgen hun filosophie en hun hart.
De Duc Son Pagoda ontvangt geen geld van de regering en moet het doen van de giften die zij uit zowel Vietnam als het buitenland ontvangen Momenteel hebben 18 nonnen de zorg voor 157 kinderen, variërend in leeftijd tussen 14 maanden en 18 jaar. Daarvan zijn 4 gehandicapten. Van oudsher (34 jaar geleden) zorgden zij voor de leprapatiënten, maar sinds er, 10 jaar geleden, een zwaar ondervoede baby bij de poort werd gevonden zijn ze ongemerkt een weeshuis geworden in de loop der tijd.
Onze chauffeur bleek een perfecte tolk dus kwamen we veel te weten. Een anecdote: enkele jaren geleden waren er zo veel kinderen dat zij er een gebouw bij wilde laten bouwen. Zij kreeg echter geen vergunning en ondervond veel tegenwerking. Daarop dreigde zij de pagoda en het gehele centrum op te doeken en met de grond gelijk te maken en de kinderen het dorp in te sturen. Daar schrok men toch wel van en alsnog kreeg zij wat ze wilde; meer ruimte voor de kinderen.
Na alle uitwisselingen kregen wij een rondleiding die we niet licht zullen vergeten. Er was slim gebouwd, alles zag er fris en opgeruimd uit en de slaapzaaltjes waren een lust voor het oog. De stapelbedden alleen al waren juweeltjes. "Allemaal zelf gemaakt", vertelde zuster Lien Nhan lachend. De oudere kinderen leren zo een mooi vak en kunnen opdrachten aannemen voor scholen en andere weeshuizen. Zo redden wij ons financieel ook beter". Op een grote overdekte binnenplaats gingen net de jongste kinderen aan tafel. De maaltijden werden nog op grote houtskoolvuren bereid en een stuk of acht kinderen verzorgden alles tot in de puntjes onder toezicht van 2 nonnen. Het eten zag er goed uit. Er waren manden met groente afgegeven. Aan het eind van de overdekte plaats zagen wij tafels vol met houten speelgoed waarvan de helft geschilderd was. Hier werd speelgoed gemaakt. Het was een opdracht voor een schooltje. De jongens maken werkelijk de mooiste dingen van hout.Daarna werd ons een lunch aangeboden en kregen wij hetzelfde te eten wat de kinderen ook kregen. Voor ons was er alleen een extra toetje en thee na.
Deze vegetarische maaltijd was uitstekend en je kunt alleen maar hopen dat zij iedere dag voldoende hebben voor de kinderen. Aan zuivel bleek het geregeld te ontbreken volgens de nonnen maar met hun kennis van gezonde voeding proberen zij toch steeds het beste voor de kinderen neer te zetten. Toen wij ze vertelden dat zij vanaf nu kunnen rekenen op de ontbrekende melkpoeder, begonnen de ogen van de nonnen te stralen en er werd meteen opgesomd hoeveel de kinderen nodig hebben per leeftijdscategorie. Wij lieten de brief zien waarin het allemaal nog eens in het Vietnamees stond. Die was nog snel vertaald door de dochter van de leraar Engels in Hoi An. Wat waren ze blij!
Na de lunch hebben wij de tassen met kleding, handdoeken en knuffels gegeven met het verzoek deze te brengen naar de allerarmste families. Zuster Minh Tu vertelde dat zij nog zeker honderden kinderen kent die vreselijk arm zijn en aan wie ze deze spullen wil geven vlak voor Tet, het Vietnamese Nieuwjaar. Dan wil iedereen in het nieuw. Dat leek ons een uitstekend idee en met de wetenschap dat al deze spulletjes heel goed terecht komen zijn wij met een hartelijk afscheid weer richting Hue gereden. Wat een bijzondere plek!In Hue hebben wij nog een opvanghuis voor straatkinderen bezocht. Alles is er maar het is minimaal, dor en kleurloos. Er komt geen sprankje hoop vanaf.
Er is veel te verbeteren voor de kinderen daar Misschien iets voor de volgende keer. Verder ontdekten wij een klein huis waar drie babytjes lagen. Dit liep via een Zweedse organisatie die adoptieouders voor de babies zoekt. Alles zag er goed verzorgd en schoon uit. Hierna terug naar Hoi An om niet al te laat terug te zijn. Vol met indrukken en impressies vloog de 3½ uur durende rit voorbij.
21 Januari
We hadden besloten posters te maken. Nu we zagen dat de posters van vorig jaar zo'n succes waren geweest leek het ons niet meer dan redelijk om ook eens de aandacht op dit kleine,vergeten weeshuis te vestigen. Het goot vandaag en het was warme truien/plastic jassen weer. De ochtend besteed aan copiëren en plastificeren. 40 Stuks worden opgehangen in iedere behoorlijke eetgelegenheid Daarna, met de leraar Engles als tolk, terug naar het kleine weeshuis om meer door te spreken over onze opknapbeurt. We kunnen beginnen dus meteen emmers en schuursponsjes gekocht. In het andere weeshuis heeft Marcel de formulieren en bouwplannen nogmaals besproken met de directrice. Het gaat allemaal wat moeizamer daar al is de wil er wel. Het is dus een kwestie van dagelijks alles opnieuw doornemen en afstrepen. Wij willen ook meer de nadruk leggen op hygiëne, terwijl de directrice daar absoluut het belang niet van inziet. Het is dus zaak om bij het ontwerpen van INOX (soort roestvrij staal) wandkasten e.d. rekening te houden met de manier van werken aldaar en met het gemak van het onderhoud. Uiteindelijk worden de plannen enthousiast aangenomen.
22 Januari
Dit is een typische Colour4kids dag waarbij we allemaal lekker de mouwen op kunnen stropen en aan de slag kunnen. In het kleine weeshuis gaan alle muren kaal van de twee kamers beneden,d.w.z. de twee aan elkaar gelegen meisjeskamertjes van 2,5m x 3,5m(9 meisjes) en de jongenskamer (5 x 3,5) waar 10 jongens slapen. De verrotte wandkast zetten we buiten en de gaten worden gevuld.
Van watermanagement hebben ze hier nog niet gehoord dus kunnen wij ons ongegeneerd te buiten gaan met water en sop. Het vuil vliegt er af en net voor zonsondergang zijn de wanden van beide kamers klaar voor de nieuwe laag verf. Akzo Nobel heeft een branche in Saigon en heeft inmiddels toegezegd 20 grote blikken verf te doneren. Wij hoeven alleen de transportkosten te betalen. De verf is vorige week al verzonden dus dat kan ieder moment aankomen. Het was weer een vruchtbare dag! |
