Terwijl Hermance en Barbara voor een totale metamorfose zorgden van de ICU had Marcel een kijkje genomen in het toilet die zich buiten bevond naast de overdekte wachtruimte van de dokter/tandartspraktijk. Deze W.C. was werkelijk niet om aan te zien. Eens had dit hok een oude tegelvloer maar nu was het een groot gat en de stank was ondragelijk.  Kortom, geen doen om een ziek kind naar deze W.C. te sturen. Besloten werd om dit even grondig te verhelpen en samen met Tuan, de chauffeur van het centrum, werd zand, cement en een troffel aangeschaft. Enkele uren later had de W.C. weer een keurige vloer en hadden zelfs de wanden weer een frisse tint.  Vervolgens zijn wij gezamenlijk begonnen met het voltooien van het laatste deel; het trappenhuis. Op iedere verdieping hebben we weer vrolijke dieren en spelende kinderen geschilderd. Dit was ook de dag dat Christina Noble zelf weer in Saigon was en ‘s middags kwam ze meteen een kijkje nemen. Helaas was het voor haar onmogelijk om iedere verdieping te bekijken omdat ze vreselijke eczeem aan beide voeten had. Opgelopen in Mongolië waar de situatie veel onhygiënischer en erbarmelijker is dan hier in het centrum. Wij hebben haar uitvoerig gesproken en ze was bijzonder blij met wat we gedaan hadden. Zij zong een lied voor alle mensen om haar heen en vertelde  over Mongolië. Het is daar echt de hel voor de kinderen. Eind van de middag hebben wij de handen ineengeslagen en besloten dat het Colour4kids Team volgend jaar doorgaat met de handen uit de mouwen te steken voor weeskinderen. Wij gaan dus een nieuwe actie starten!!!!!! 

             
Als laatste taak hadden we ons voorgenomen om de oude gordijnen en overgebleven verf naar een zeer verwaarloosd weeshuis te brengen in midden Vietnam. We hadden hierover gehoord via de overbuurman alhier die zelf actie voert om de situatie daar te verbeteren.

We kregen van Nick en Christina toestemming om de oude spullen mee te nemen en de volgende ochtend vlogen we naar Hoi An waar 2 weeshuizen gevestigd zijn.  In het eerste weeshuis bevonden zich 69 kinderen in de leeftijd van 7 tot 18 jaar. Er waren totaal 4 slaapruimtes voor alle kinderen waaronder een ruimte die ook als klasje gebruikt werd. In een kamertje van 3,5 bij 4,5 meter moesten 12 jongens slapen op de grond. Iedereen was dolblij met de gordijnen en de verf. Ook de stencils en de gordijnstoffen die de firma Meyer ons mee heeft gegeven hebben hier een zeer goede bestemming gevonden. Binnen 10 minuten waren alle jongens en meisjes er druk mee in de weer.  Een klusjesman begon meteen met het ophangen van de gordijnen. Dit hield in dat er twee spijkers in de muur werden geslagen (geen gereedschap) en  een roestig ijzerdraadje door de ringen werd gehaald.  De kinderen hadden ook geen handdoeken en speelgoed dus zijn wij met de hulp van een meisje dat er werkte voor ieder kind een handdoek gaan halen op de markt en enkele plastic voetballen. Ze konden hun geluk niet op. Vrolijk door iedereen uitgezwaaid weer vertrokken; op naar het andere adres.
Dit was een weeshuis waar kinderen van 0 tot 18 jaar woonden inclusief de gehandicapte kinderen. Allereerst kregen we de baby’s te zien. Dat was schrikken; zij lagen in roestige wiegjes met een bodem van smalle latjes.  Geen matrasjes of dekentjes!!! Niets. Het ontbrak ze zelfs aan melkpoeder.  Daarna werd ons een zaaltje getoond waar +/- 10 kinderen sliepen. Dit was al beter dan het vorige weeshuis want ze hadden tenminste allemaal een bed en er stonden tenminste enkele gammele nachtkastjes. Toen we vroegen wat er in het zaaltje ernaast was bleek de directrice wat terughoudend maar we mochten het zien. Wat we hier aantroffen was te erg voor woorden: zwaar gehandicapte en misvormde kindertjes lagen met twee of drie bij elkaar op oude houten bedden waar alleen half rotte lattenbodem in zaten.  Dus geen matrassen, geen luiers, maar een plastic kom onder de lattenbodem. Ze hadden bijna geen kleren aan en wat ze droegen was tot op de draad versleten. Sommigen van hen waren ijskoud omdat ze zich simpelweg niet kunnen bewegen. De meesten hadden vreselijke huidaandoeningen. Dit was slikken! We konden niet anders dan even met de kinderen knuffelen en sommigen van hen begonnen te kraaien van plezier. We hoefden elkaar maar aan te kijken om te weten wat we wilden doen. Het dorp in, alle melkpoeder kopen die er te vinden is, warme dekens en kleren kopen.  Wij kregen meteen hulp van een leraar die zijn les afzegde en het dorp mee inging om te tolken.          
            
Op de markt vonden we kleertjes voor de baby’s en melkpoeder. Binnen een uur lagen de baby’s en onderkoelde kinderen op of onder een dekentje en hadden ze  kleren aan. Wij hebben ‘s avonds doodstil gegeten; ieder met de gedachte dat er iets meer moest gebeuren. Toen we elkaar de volgende ochtend om half acht troffen bij de koffie had Hermance al een tocht naar de markt gemaakt en was terug gekomen met twee matrassen. Barbara had al een lijst van spullen die ze verder wilde verzorgen en kwam met twee grote zakken dekens aanzetten. Marcel had enkele aanplakbiljetten gemaakt om in de hotels en restaurants op te hangen om toeristen op te roepen om melk en kleren naar de centra te brengen. Dit is een bliksemactie geworden waarbij Barbara en Hermance voor het middaguur alle kinderen hadden voorzien van matrasjes, een dekentje, kleren en er was nu een voorraad melk  voor enkele maanden. Verder heeft het centrum  genoeg stof gekregen om 120 luiers van te maken. Marcel heeft het aanplakbiljet gekopieerd en in alle restaurants en hotels in het toeristische dorp opgeplakt. Overal kwamen mensen in actie en het nieuws ging als een lopend vuurtje. Wij kregen hulp van alle kanten; fietsen werden door willekeurige mensen aangeboden zodat we ons sneller verplaatsen konden en een winkelier gaf alles voor bodemprijzen mee. Anderhalf uur nadat de posters hingen kwamen de eerste toeristen al.  Ze hadden diverse spullen meegenomen en toen ze zagen dat we op de wanden aan het schilderen waren namen ze zonder een woord te zeggen het penseel over om samen met een stel kinderen verder te schilderen. Het was geweldig!  We konden het n.l.  toch niet laten om nog snel wat vrolijke dieren te schilderen boven de bedjes van de kinderen die nooit “van” hun bed komen.  Een kind, waarvan wij dachten dat het een jongetje van 11 was, bleek een meisje van 16 en zij straalde toen zij haar roze konijn op de muur zag. (Tweede generatie agent orange!!!)
Om half 5 ‘s middags waren we klaar en stond de auto al klaar waarmee we weer naar het vliegveld moesten.  In het hotel hebben we ons snel nog gewassen met ontsmettende zeep en toen zat ons “uitstapje” er weer op. Een zinnigere trip hadden wij niet kunnen bedenken en zeer tevreden met de resultaten in zo’n korte tijd kwamen we enkele uren later in Saigon aan.    Onze laatste ochtend in het centrum was zwaar. Dat is afscheid nemen altijd maar dit was wel heel zwaar.  Er vloeide dan ook menig traantje. Enkele mensen van het centrum zijn meegegaan naar het vliegveld om ons uit te zwaaien en eenmaal in het vliegtuig hadden we het gevoel dat het echt voorbij was. Onze project heeft een wezenlijk verschil gemaakt voor veel kinderen!

Wij beseffen dat een klein deel van het geld niet naar de Christina Noble Foundation is gegaan maar wij zijn ervan uitgegaan dat u het gegeven heeft om ieder willekeurig kind te kunnen helpen dat het dringend nodig heeft en dat u volledig achter deze actie in Hoi An staat. Dit vonden wij urgent en wij hadden nog iets over.

Wij hopen met de volgende actie ook weer op uw steun te kunnen rekenen, want wij gaan door met dit werk!

Hartelijk dank, ook namens de kinderen, dat u dit alles met uw donatie mede mogelijk heeft gemaakt.

Het Colour4kids Team
Barbara Menko
Hermance van Heeckeren
Marcel Verhaag