Singaraja, 21 januari 2005

Het tweede team is momenteel actief op het eiland Nias. Dit eiland ligt op ongeveer 100 kilometer van de kust van Sumatra en is 100 kilometer lang en 50 kilometer breed. Het eiland telde in 2004 ongeveer 800.000 bewoners die sterk verschillen van de bevolking op Sumatra. Ongeveer 50% van de Nias bevolking is Christen.

Het team doet de dorpen Sirombu en Madrehe aan waar 227 doden zijn gevallen. De beide dorpen liggen aan het strand. De alles verpletterende golf heeft 85% van de huizen en gebouwen weggevaagd. In Sirombu is een tijdelijk vluchtelingenkamp ingericht voor 2.000 mensen. De voedselpakketten en kleding toevoer is zeer krap! De keuken is chaotisch en vies. De lokale politie en het leger hebben honderden mensen alleen (kale) rijst te eten kunnen geven.

Teamcoördinator Tommy vraagt zich af waarom hulporganisaties niet naar deze plek zijn gekomen. Bewoners van het eiland klagen bij Tommy omdat ze hebben 'gehoord' van de overdadige stroom hulpgoederen in Atjeh en vragen zich af waarom er niets hun kant op komt.

Vanuit Sirombu vertrekt het team met een wagen vol medicijnen naar Lahusa en Teluk Dalam. Lahusa ligt aan het strand. Het dorp is moeilijk te bereiken vanwege het heuvelachtige landschap en de slechte staat van de weg. Er zijn geen doden gevallen in dit dorp. Wel zijn er ontzettend veel huizen vernield. 'We hebben in de kerk een medische post opgezet. Direct achter de kerk is de zee en op dit ogenblik stromen er van alle kanten honderden patiënten binnen', vertelt Tommy in een sms bericht.

Het team heeft ter plaatse pakweg 400 mensen medisch behandeld en maakt lange dagen. De twee artsen uit het team werken samen met een Duitse arts, Dr. Klauss die ook massage technieken beheerst. Uit de sms berichten van Tommy maken we op dat het team daarvan zeer onder de indruk is!

Teamcoördinator van het eerste team, Brad Little en zijn vrouw Siska regelen momenteel verschillende afspraken in Medan. Siska komt uit Medan en heeft ter plaatse waardevolle contacten. In de loop van februari hopen we samen met hen af te reizen naar Medan om te kijken welke structurele projecten voor ons haalbaar zijn. Wij willen in Medan de reeds opgestarte projecten gaan bekijken en hopen de vijf voorgangers van de samenwerkende kerken van Sumatra te kunnen ontmoeten.

De regen (overstromingen) heeft het transport van hulpgoederen richting Atjeh weer lam gelegd, de rebellen zijn weer actief en de grenzen zijn ook weer dicht. Triest! Iedereen is nu nog steeds bezig met noodhulp, maar je merkt hier en daar dat de structurele hulp ook eindelijk op gang begint te komen. Het eiland Nias spreekt ons zeer zeker aan om iets structureels te gaan doen. We nemen nu echter bewust enkele weken de tijd om te zien hoe de situatie zich ontwikkeld rond Atjeh.

Groeten,

Frankie en Marinka Portier