|
De renovaties vorderen gestaag; de wanden van de klaslokaaltjes, de dokterskamers en ziekenboeg zijn al gemetseld. De WC op de bovenverdieping van het huis waar de jongste kinderen verblijven heeft inmiddels betegelde wanden en een betonnen vloertje. Hier worden straks de meisjes van 5 tot 9 jaar gehuisvest.
Iedere ochtend controleert Marcel de werkzaamheden met de mijnheer Son, de klusjesman van beide weeshuizen die de taak van aannemer heeft gekregen. Dan worden tekeningen en het vervolg van de werkzaamheden besproken en keuzes gemaakt betreffende materialen en kleuren. Miss An is hier onmisbaar omdat mijnheer Son geen tekeningen kan lezen en ook geen aantekeningen maakt. Het is dus zaak om alles herhaaldelijk tot in detail met hem door te nemen.
Hermance en Judith hebben zich ontfermd over de afmetingen van de vele ramen die gordijnen krijgen en laten alvast een voorbeeld maken. Met de directice, zuster Chan, is afgesproken dat de oudere meisjes in het weeshuis alle gordijnen zelf mogen maken op de 4 trapnaaimachines die het weeshuis rijk is. Zij verdienen daarmee tevens een eigen zakcentje. De naaister in het dorp had aangeboden het gordijn gratis te maken en de volgende middag kon Hermance het eindprodukt al ophalen.
Dinsdagochtend kwam een jong echtpaar met een meisje van anderhalf jaar het weeshuis binnen. Toen het kindje op tafel werd gezet zagen wij dat het geen armpjes had. Het was ons niet duidelijk waarom deze ouders langskwamen maar pater Lien kende deze mensen en wilde ons laten zien hoe goed het kindje zich kon redden door haar voetjes te gebruiken om spulletjes aan te pakken.
Het was duidelijk dat de moeder het moeilijk had haar kindje zo te zien. Louise vertelde dat vrijdag een arts uit Saigon zou komen en dat hij in ieder geval het meisje zou onderzoeken en kijken of ze iets voor haar kunnen doen als ze wat ouder is. Na die mededeling en enkele bemoedigende woorden van pater Lien vertrok het jonge gezinnetje weer.
Het valt soms niet mee om enthousiast door te gaan met renovatiewerk aan gebouwen en dit was zo'n moment.
Vrijdagochtend, nadat de arts zijn ronde had gedaan in Vinh Son 2, werd afgesproken dat hij Joli, het meisje, zou onderzoeken indien de ouders naar het hotel zouden komen. De ouders waren de volgende dag precies op tijd aanwezig en na onderzoek werd voorgesteld dat de moeder met Jolie en zuster Chan naar Saigon af zouden reizen. Daar zou een bevriende chirurg van de arts haar mogelijkheden verder onderzoeken. Een doofstom jongetje uit het weeshuis kon door deze gelegenheid ook mee voor onderzoek. Maandagochtend om zes uur vertrok de minibus met enkele verzorgstertjes, zuster Chan, de moeder en de twee kinderen. Ook Louise, die voor enkele dagen naar Saigon moest, maakte van de gelegenheid gebruik.
Zuster Chan, die op Vinh Son 2 de scepter zwaait, zorgt ervoor dat wij iedere dag alle medewerking krijgen indien wij wat nodig hebben, zeker nu pater Lien voor 10 dagen naar Saigon gaat. Zij spreekt een klein beetje Engels en kan ons in ieder geval duidelijk maken waar behoefte aan is. Wij willen de natte ruimte en het eetgedeelte in het gebouw waar de jongste kinderen verblijven grondig opknappen. De kapote WC-tjes staan enkele meters van de plek waar de kindjes op de vloer te eten krijgen en een onhygiënischere toestand is haast niet denkbaar. Alles is in een smal gangetje achter het gebouw ondergebracht en is in zeer slechte staat. Door de achterwand en het dak te verhogen, meer ramen aan te brengen, enkele meters tuin in te lijven, tussenwanden te plaatsen en de vloeren te betegelen, denken wij dat het enorm zal verbeteren. Zuster Chan vindt de plannen allemaal prachtig en komt zelf met het idee een kinderspeelzaaltje te maken van de oude dokterskamer als wij de enkele vierkante meters grond ernaast erbij kunnen betrekken. Een uitstekend plan en de aannemer begint meteen met opmeten.
Van het overgebleven puin wordt in de achtertuin een pad aangelegd naar de WC's en het gebouw waar de oudere jongens slapen. Dat wordt eind van de week netjes afgewerkt met een laag beton. De oudere meisjes (meer dan honderd) hebben dringend behoefte aan een plaats waar zij hun was kunnen drogen en het gebouw waar zij verblijven is ook te klein.
Ook hier heeft Marcel met de aannemer en miss Anh de mogelijkheden besproken en is er besloten dat het vervallen droogplaatsje achter het gebouw plaats gaat maken voor een extra slaapruimte. Tevens komt aan de achterzijde, over de hele lengte van het gebouw, een overdekte droogplaats. Mijnheer Son denkt óók dit voor ons vertrek af te hebben. Een bouwvergunning blijkt niet nodig; een gesprek tussen mijnheer Son en een ambtenaar blijkt voldoende dus ook hier staat ons niets in de weg om dit te realiseren. Dankzij de vele donaties kan alles uitgevoerd worden.
De eerste tassen met kleren worden inmiddels uitgedeeld. De kinderen staan keurig te wachten tot ze aan de beurt zijn en kunnen dan ieder hun favoriete kledingstuk uitzoeken. Apetrots zijn ze wanneer ze in het "nieuw" weer naar buiten lopen.
De verbouwingen zijn nu zo ver dat wij de komende dagen kunnen beginnen met schoonmaken en schilderen in het slaapzaaltje van de jongste kinderen en de speelplaats.
Roberta, de Australische apotheker die ons in Hoi An enkele jaren geleden zo geweldig heeft geholpen, is inmiddels ook voor enkele dagen naar Kon Tum gekomen samen met haar geadopteerde zoontje en haar moeder. Ook hier wilde ze meteen helpen en in het weeshuis stopte zij enkele baby's in bad en liet de verzorgsters op een liefdevolle wijze zien hoe belangrijk goede hygiëne is.
Judith en Hermance hebben vervolgens de babykamer grondig schoongemaakt en de wanden in zacht roze geschilderd. Toen de vaart er eenmaal in zat werd ook de speelplaats meteen maar even onder handen genomen.
|
