Singaraja, 19 februari 2005

Verslag van de reis naar Medan/Atjeh van Marinka en Frankie.

Op 8 februari 2005 arriveerden we in Medan, een stad op de grens met Atjeh. We waren samen met Siska (de Medanese vrouw van Brad, die in de eerste week direct na de ramp met het eerste medische team is afgereisd naar Banda Atjeh) en met Ayu (de leidinggevende van ons kindertehuis op Bali). Ayu bezit veel kennis over lokale overheden en de regel- en wetgeving in Indonesië.

Eerste indruk van Medan was dat je niet meer in Indonesië was. Het ademde een totaal andere atmosfeer uit. We verbleven in het Dharma Deli hotel. Het was er verschrikkelijk vies. Gelukkig hadden we een 'overvolle' agenda, waardoor we zeer weinig in dit hotel aanwezig waren.

We hadden onze eerste 'geplande' ontmoeting met een voorganger van een kerk. Hij was direct na de Tsunami in zijn auto gestapt en naar zijn vriend gereden die een hotel runde in Banda Atjeh. Zijn vriend was in shock en wilde niet meer blijven. De voorganger mocht daarom het hotel gebruiken en als hulppost inrichten. Dit was ook het hotel waar Brad, Siska en de artsen van het eerste team verbleven.

De voorganger bleek al die tijd in Atjeh te zijn geweest. De goede informatiebronnen, die deze voorganger heeft opgebouwd met de lokale autoriteiten in Atjeh, zijn van cruciaal belang. We krijgen informatie van hem die niet mis is. Eén voorbeeld: iedere vluchteling moet vóór 4 maart terug naar Atjeh om zijn land of de resten van zijn huis te claimen anders vervallen alle rechten aan de lokale regering. Het kadaster is verwoest en niemand bezit een eigendomscertificaat! Te gek voor woorden!

Vanwege het politieke spel dat er momenteel in Atjeh wordt gespeeld, heeft deze voorganger een duidelijke voorkeur om hulp te verlenen in Atjeh zelf. Hij is gestart met een medische kliniek, maar heeft nog niet genoeg artsen kunnen vinden die een langere periode wil werken in Atjeh. Hij heeft wel een gebouw ter beschikking gekregen via een vroeger hoofd van een school. Het schoolhoofd vertelde hem dat alle leerkrachten zijn omgekomen en hij het niet meer ziet zitten om opnieuw te starten. Onze voorganger heeft inmiddels vijf leraren gevonden die kunnen beginnen. Over de start van de school krijgen we binnenkort meer informatie.

Deze voorganger had ook zeven jonge collega's uitgenodigd bij het gesprek met ons. Deze voorgangers, afkomstig uit diverse hoeken van Atjeh, hadden zo'n tien uur in de bus gezeten om ons te ontmoeten! We proefden bij deze mensen een hartverwarmend enthousiasme en een enorme drang om zich in te zetten voor de slachtoffers. De jeugdigheid en het idealisme in de gesprekken maakte ons zeer dankbaar voor deze uiterst zinvolle ontmoeting. We besluiten dan ook om samen met hen een scholingsproject op te starten voor de weeskinderen in Atjeh. Veel weeskinderen verblijven nu bij familie. Deze families hebben het zelf vaak al zwaar omdat ze alles kwijt zijn door de Tsunami. De voorgangers gaan op zoek naar weeskinderen, die bij deze hulpbehoevende families terecht zijn gekomen. Scholing en een tegemoetkoming in levensonderhoud zal vervolgens maandelijks worden verstrekt en gecontroleerd. De kosten bedragen ongeveer 120 euro per kind/per jaar.

Onze tweede 'geplande' ontmoeting was met de twee vrouwelijke artsen, Eva en Holland, uit het eerste medische team. Eva heeft de hele maand januari 2005 doorgewerkt in Banda Atjeh. Holland is na terugkomst in Medan als hoofd teamleider aangesteld over een lange termijn project en heeft de leiding over een kliniek in Atjeh met zo'n 100 medici. Beiden gaan hiermee aan het werk. Deze kliniek gaan we maandelijks sponsoren.

We hebben eveneens enkele vluchtelingenkampen en opvangplaatsen bezocht en veel mensen gesproken. De Indonesische regering heeft uitdrukkelijk verboden om weeskinderen uit Atjeh in een weeshuis te plaatsen of over te plaatsen naar andere delen van of buiten Indonesië. Toch is er vanuit de lokale overheid een weeshuis gestart. We werden echter nadrukkelijk gewaarschuwd dat dit een manier is om in de grote geldstroom richting Atjeh te geraken (corruptie dus). Wij hebben er daarom vanaf gezien om contact te leggen met dit weeshuis.

Tijdens ons verblijf hebben we het enige christelijke kinderhuis in Medan bezocht. We kunnen hierover helaas niet positief zijn. Het was pijnlijk om te zien hoe 82 kinderen zeer minimaal worden voorzien. Vieze matrasjes en enorme slaapzalen. Overal is men begonnen met iets, maar niets is afgemaakt. De leidinggevende is een voorganger, die een 'one man show' opvoert. We constateren dat hij zeer chaotisch en ongestructureerd werkt. Hij is een zeer onprettige gesprekspartner en blijkt een enorme schuld te hebben bij de bank vanwege een zwembad (???) dat hij wilde openen. Geld hebben we daarom niet verstrekt. Het ergste vonden we echter de magere, schuwe kinderen die er verbleven. We hebben daarom bij de Makro diverse inkopen gedaan voor het kindertehuis o.a. balen rijst, zonnebloemolie, bami, suiker, fruit, vlees, vis, groenten en vooral veel, heel veel snoep voor de kinderen!

Onze laatste ontmoeting was met een voorgangerechtpaar. Zij hadden een duidelijke visie over de Atjeh vluchtelingen in en rond Medan als ook de slachtoffers in Atjeh zelf. uiterst gestructureerde mensen met een enorme achterban van meer dan 500 werkers en een intensieve samenwerking met vele kerken. Ze hadden juist een lijst samengesteld met 380 vluchtelingengezinnen die alles kwijt zijn. We hebben voorlopig voor één jaar vijftien huizen gehuurd voor gezinnen die 'zeker' alles kwijt zijn. De kosten bedragen 250 Euro per huis/per jaar.

We hebben tevens een groot huis met acht slaapkamers gehuurd en direct vijf weeskinderen uit Medan ingenomen. Het voorgangers echtpaar heeft twee nieuwe stafleden aangewezen, die vanaf het begin werkzaam zijn geweest in de vluchtelingenkampen. Ze hebben nauwe contact met de vluchtelingen. We hopen een weg te vinden om zo ook weeskinderen uit Atjeh in te kunnen nemen. Hoe weten we nog niet. Je moet in deze 'chaotische wereld' gewoon ergens beginnen. Nagenoeg alle financiën hebben we deze week zelf kunnen aanwenden. We vertrouwen erop dat er de komende maanden genoeg draagvlak zal zijn voor al deze nieuwe projecten!

Het team van Tommy was dezelfde week ook in Atjeh. Er was echter geen tijd om elkaar te ontmoeten. Ook Tommy had diverse afspraken lopen voor met name scholingsprojecten. Uit zijn sms berichten blijkt er een grote behoefte te zijn naar schooluniformen, schoenen, boeken en schoolspullen. Ook daar horen wij binnenkort meer over. Wij zullen dit jaar regelmatig met Siska naar Medan vliegen om deze nieuwe projecten te begeleiden en uiteraard te blijven controleren!

We zijn geleefd de afgelopen week, maar daaruit zijn ontzettend mooie projecten voortgekomen dankzij het geld van de actie 'S.O.S. Atjeh'. We zitten er nu echt doorheen en moeten er even tussenuit. We vertrekken de 19de naar de boerderij van mijn tante in Australië (3 uurtje vliegen van Bali). Siska zal de komende 3 weken alles voor Atjeh verder afhandelen.

Groeten uit een 'schuddend' Bali (het was weer zover gisteren).

Frankie & Marinka Portier

Structureel helpen

U kunt structureel helpen door maandelijks of jaarlijks een bedrag te doneren voor bijvoorbeeld de huur van een huis voor een complete familie of voor het levensonderhoud van één van de vele weeskinderen. Voor informatie kunt u contact opgenomen met Erik van Middendorp (0318-457604).

Voor giften kunt u gebruik maken girorekening 20204 van de Stichting Colour4kids in Amsterdam onder vermelding van 'SOS Atjeh'.