Afgelopen week hebben wij ons geconcentreerd op de begane grond. Hier bevindt
zich de praktijk van dokter/tandarts en de ICU (intensive care unit) waar de allerkleinste babies en ernstig zieke kinderen verblijven. De meeste van hen zijn vondelingetjes. Afgelopen donderdagochtend werd weer een baby gevonden op het bankje voor de praktijk van de dokter en tandarts die een ruimte delen. Na alles wat we hier inmiddels gezien hebben blijft het ons aangrijpen.

Wij zijn begonnen in de I.C.U. waar we eerst een GROTE schoonmaak hebben gehouden. De bruine tegeltjes bleken na een straffe hand van Barbara stralend wit te zijn. Hoe vreselijk lief en goed de verpleegsters ook zijn voor de babies, hygiene was hier ver te zoeken! We hebben het dus rigoreus aangepakt en alle halfvergane doekjes en zeepbakjes bij de vuilnis gezet.

Op de overdekte markt in het centrum van Saigon hebben we alles gevonden wat we nodig hadden: Zeepbakjes, borsteltjes, vrolijke handdoekjes, gordijnstoffen enz. Hermance ontdekte er vrolijk bedrukte stoffen die de vuile, sombere Engelse bloemgordijnen konden vervangen. De kwaliteit van de stoffen hier is niet zo goed als van de stoffen die we in Bangkok hebben gekocht dus een goed oog is nodig om het koren van het kaf te scheiden (veel synthetische stof). De meeste beddenlakentjes blijken ook tot op de draad versleten en omdat we erg zuinig zijn geweest kunnen we ook voor alle afdelingen nieuwe lakentjes laten maken (katoen!) Verschillende aangepastematen voor de matrasjes van de misvorme kindertjes zijn ook hard nodig!
Na de boen- en schrobfase weer met het, inmiddels vaste team jongens, de wanden in een zachtroze basiskleur geschilderd waar we later, net boven de wiegjes, vele bloemenslingers geschilderd hebben. Bij de plek waar enkele misvormde kinderen liggen zijn wat dieren op ooghoogte (plinthoogte) geschilderd. Deze kindjes liggen nl. op de grond en sinds enkele dagen op een soort groot waterkussen. Een van de kindjes lacht sindsdien weer en heeft dus hoogstwaarschijnlijk ook minder pijn.  

Deze dagen zijn Bill en Hillary Clinton in Saigon en Mrs. Clinton had via de ambassade informatie opgevraagd over het centrum van Christina Noble en een uitnodiging gestuurd voor een bijeenkomst op zondag. Christina was in Ierland maar haar zoon Nick heeft de uitnodiging aangenomen en we kunnen nu alleen maar hopen dat de kontakten die nu gelegd zijn vruchten zullen afwerpen!

Na de I.C.U. besloten we om in het weekend, als het schooltje gesloten is, de twee klaslokaaltjes aan te pakken omdat die er erbarmelijk uitzagen. Vooral de ertussen gelegen toiletruimte was te smerig voor woorden. De jongens wilden ook graag het weekend meehelpen en in een dag hebben we iedere centimeter van het schooltje geschrobt en geschuurd. Barbara heeft een klein wonder verricht in de toiletruimte. Daarna hadden wij alleen nog maar behoefte aan een Dettolbad en een bed!

Zondagochtend op de markt weer de nodige plastic spullen gekocht en de rest van de dag de twee klaslokaaltjes en toiletruimte in de nieuwe gele kleur gezet. (Het heet tenslotte Sunshine School). Zelfs de meesters waren er en hielpen driftig mee. Iedereen blij!
Maandagochtend was de "dentist/doctors office" aan de beurt. Hier weer hetzelfde verhaal; erg vervuild en met de apparatuur zou je nog geen hond willen behandelen, laat staan een kind. Het probleem is echter dat de regering geen dumpplaats voor 2e hands spullen van Vietnam wil maken wat het onmogelijk maakt om b.v. goede 2e hands medische apparatuur aan te schaffen of aan te nemen!

We hebben de roestige ijzers dus maar strak in de lak gezet en ook de wanden een frisse basiskleur gegeven. Ook hier komen deze week nieuwe vrolijke gordijnen. Op de wanden hebben wij dieren met pleisters en andere grappige afbeeldingen geschilderd. ndertussen hebben wij ook al een start gemaakt met het trappenhuis en dat is tevens de laatste fase. De laatste loodjes wegen het zwaarst maar we zijn
uiterst voldaan al missen we onze vierde man wel.