|
Door de Australische Louise Kaus - één van onze contactpersoon in Vietnam - is vooraf onderzoek gedaan naar de toestand van de weeshuizen in het achterland van Vietnam. Zij trof in de regio Kontum twee weeshuizen aan waar de algehele toestand erbarmelijk slecht was. Ruim 400 kinderen werden hier verzorgd en grootgebracht onder uiterst armoedige omstandigheden. Alle reden dus voor ons om in actie te komen!
Nederland was gul en actief het afgelopen jaar waar het om projecten van Colour4kids ging. Met ruim 140 kilo aan ingezamelde kleding, knuffels en verf vertrokken wij, gelukkig zonder bijbetaling voor overgewicht, naar Azie. In Bangkok kochten wij voor weinig geld de leukste gordijnstoffen voor de slaapzaaltjes . Helaas ontkwamen wij de volgende dag bij Vietnam Airlines niet aan een kleine bijbetaling voor overgewicht. Met 165 kilo bagage arriveerden wij tenslotte op HCMC Airport waar Louise Kaus en haar Vietnamese tolk, miss An, ons op stonden te wachten. Ook zij hadden vele tassen klaar staan voor de twee weeshuizen in Kontum, dus werd besloten een busje te huren en gezamenlijk naar Kontum te reizen. Zo zou alle bagage zonder problemen mee kunnen worden genomen en zou het tevens de reiskosten flink drukken. Samen met Louise hopen we de komende maand beide weeshuizen op te knappen en op te vrolijken met onze muurschilderingen.
Louise schets bij aankomst de toestand in de beide weeshuizen alsvolgt:
,,De weeshuizen in Kontum ontvangen geen enkele financiële steun van de overheid. Men moet de eindjes maar bij elkaar zien te knopen. Sommige oudere kinderen, die in de weeshuizen zijn opgegroeid, zijn gebleven om te helpen. In beide weeshuizen trof ik slechts enkele bedden en een stel niet werkende WC's aan. Er was onvoldoende water; de was werd gedaan in een oude voedertrog. Ook kleding voor de kinderen ontbrak en hetgeen zij droegen, zou hier niet eens als poetslap voldoen. Ik heb met enkele rooms katholieke geestelijken, die deze tehuizen runnen, onze plannen besproken. Men was direct enthousiast en al snel werd er begonnen met de eerste renovaties met behulp van lokale vakmensen. We krijgen dan ook alle medewerking. Met de beschikbaar gestelde gelden zijn inmiddels zijn extra watertanks geplaatst, bedden aangeschaft, WC's en douches gerepareerd en kleding gekocht voor de kinderen. Maar er moet nog ontzettend veel meer gedaan worden om de kwaliteit van leven voor deze kinderen te verbeteren."
De volgende ochtend om half 7 vertrokken wij met een propvolle bus richting Kon Tum. De tocht verliep voorspoedig en eenmaal de verkeersdrukte van Saigon achter ons gelaten konden wij met een gemiddelde snelheid van 70 km per uur doorrijden. Ondanks dat iedereen hier wel op de hoogte is van de vogelgriep zagen wij overal kippen lopen rond de huizen en langs de wegen. Blijkbaar is het afmaken van kippen teveel gevraagd van de vele arme families.
Halverwege de rit maakten wij een stop in Dak Lak. Volgens medewerkers van het Cristina Noble Children's Center was Son Yòh, een klein jongetje die jaren in het centrum gezeten had vanwege een ongeneeslijke hartafwijking, naar het weeshuis van Dak Lak overgebracht zodat zijn moeder hem vaker kon bezoeken. Wij wilden hem graag weer eens zien maar bij aankomst in het weeshuis meldde een verzorgster dat hij nu permanent terug is bij zijn moeder. Fantastisch nieuws dus.
Tegen de avond kwamen wij na een tocht van ruim 12 uur in Kontum aan. Na een gezond fruitontbijt wandelden wij de volgende ochtend naar het eerste weeshuis, Vin Son 1, om de pater te ontmoeten die de beide weeshuizen van Kontum onder zijn hoede heeft. Pater Lien bleek weggeroepen te zijn en liet weten later op de dag naar het tweede weeshuis, Vin Son 2, te komen om ons te ontmoeten. Wij hadden daardoor tijd om de renovaties te bekijken die het afgelopen half jaar met hulp van Louise al uitgevoerd waren. Wat wij aantroffen zag er goed uit. Er waren 5 wc's en douches bijgebouwd, het dakterras was overdekt zodat het wasgoed van honderden kinderen er kon drogen en het wasgedeelte van de nonnen was ook aanzienlijk opgeknapt. Er moet nog het een en ander gedaan worden aan lekkages van het dak van de keuken en daarover willen wij eerst met pater Lien overleggen.
Na een fantastische lunch in het weeshuis zijn wij naar Vin Son 2 gelopen. Dat weeshuis ligt iets buiten het centrum aan een stoffig landweggetje tussen een tiental leemen huisjes. Hier verblijven, evenals in Vin Son 1, ruim 200 kinderen, voornamelijk van de Banar stam, een minderheidsgroep die ook wel Montagnards wordt genoemd. De zusters die de kinderen verzorgen zijn vriendelijk en goedlachs. De kinderen zijn goed gevoed maar hun kleding is oud, vuil en versleten. De omgeving ziet er op het eerste gezicht vrolijk uit maar eenmaal in de gebouwen blijkt alles erg vervallen en knoopt men de eindjes letterlijk aan elkaar om de zaak overeind te houden. Achter het hoofdgebouw zagen wij de nieuwe watertank en wasplaats die Louise al had laten plaatsen; geen overbodige luxe.
Pater Lien komt uiteindelijk aan en blijkt een vrolijke en energieke man boordevol ideeën en plannen. Samen met hem en de inmiddels opgeroepen aannemer doorlopen wij de gebouwen en bespreken wij de wensen en mogelijkheden.
Er is grote behoefte aan enkele leslokalen en het verblijf van de jongste kinderen moet dringend gerenoveerd worden. Het liefste zou de pater het gehele gebouw 50 centimeter ophogen om van het vochtprobleem in de regentijd af te zijn. Hij liet er zelfs dezelfde middag nog een offerte voor maken. Het lijkt ons dat wij dan voor veel onvoorziene problemen komen te staan omdat de staat van het gebouw zo slecht is. Besloten wordt om het probleem van wateroverlast buiten aan te pakken en het regenwater weg te leiden van het gebouw. Verder is de oude zwartgeblakerde keukenruimte onbruikbaar nu er net een nieuwe keukenruimte is aangebouwd en verder heeft men ook hier behoefte aan een overdekte droogplaats voor die vele kleertjes.
De aannemer kan de volgende ochtend een prijsopgave overleggen van hetgeen wij besproken hebben maar als wij de volgende ochtend om 9 uur bij het weeshuis aankomen zijn de metselaars al enkele uren bezig en is de oude keukenruimte al voor de helft klaar!! Men laat er, zoals wij hier steeds weer meemaken, geen gras over groeien.
Marcel had de vorige avond een indeling gemaakt voor het gebouw waarin het schooltje zou moeten komen. Samen met pater Lien werden nog enkele opties besproken en uiteindelijk na wat kleine wijzigingen werd ook dit voorstel goedgekeurd en kon de aannemer een offerte doen. Een kleine medische post, ziekenboeg en kamer voor een verpleegster worden ook ondergebracht in het gebouw. Daardoor komt weer extra ruimte vrij in het gebouw waar de kleinste kinderen verblijven.
Het viel ons op dat er weinig gehandicapte kinderen zijn en na enig aandringen bleek dat die wel degelijk in Kontum zijn, maar elders gehuisvest worden. Pater Lien regelde een auto en bracht ons naar verschillende tehuizen in en om Kontum. Eén nieuw tehuis blijkt door een Duitse organisatie gebouwd te zijn. De oude tehuizen zijn ooit door de kerk hier opgezet en zijn in minder goede staat.
Later die middag bezoeken wij ook nog een Banardorp net buiten Kon Tum. Ondanks de zo gevreesde vogelgriep lopen er in het dorp overal kippen en zwijntjes los. Wij struikelen er bijna over en ontlopen is dus onmogelijk hier. Gelukkig blaken hier mens en dier van gezondheid en wij hopen dat dat zo blijft. Alles bij elkaar hebben wij in korte tijd een goede impressie gekregen van het leven hier.
Eind van de dag hebben pater Lien, Marcel en Judith nog een ontmoeting met de aannnemer om de materialen en kosten voor het schooltje te bespreken. Alles was binnen een uur geregeld en de volgende ochtend kan de aannemer ook daarmee starten.
De volgende ochtend liggen bakstenen, zand en cement al klaar als wij arriveren en zijn de muren al gesloopt....
|
