|
Het is inmiddels 2 januari geworden. Marian, een bezoekster en sponsor, heeft samen met Freek, het plan opgevat om enkele dagen met een stel kinderen op safari te gaan. De wat oudere kinderen die de laatste tijd goed geholpen hebben mogen mee, samen met nog enkele kinderen die via een verloting zijn uitgekozen. Ze kunnen hun plezier niet op en zijn helemaal opgewonden. Een safaritocht is voor hen duidelijk net zo bijzonder als dat voor ons is. De groep blijft ook een nacht weg en wanneer de minibus 's ochtends komt om de groep op te halen wordt er uitgebreid afscheid genomen en zwaait iedereen hen uitbundig uit. Marian zullen we niet meer terugzien, zij zal direct vanuit Mombasa terugvliegen naar Nederland.
Maurice, de smid, is definitief begonnen aan de container en maakt dankbaar gebruik van de haakse slijper die wij mee hebben genomen. Het is opvallend dat beroepsmensen vaak zelf niet het gereedschap hebben maar dat per klus moeten huren.
De volgende dag gaan Marcel en Jet op “outreach” voor het uitdelen van het resterende deel van de voedselpakketten voor de families. Het is alleen wachten op de Jeep. De oude Jeep begon de laatste dagen steeds luider te puffen en te reutelen en moest gisteren toch echt naar de garage vanwege een aantal mankementen. De Jeep is niet klaar en nu blijkt dat door stroomuitval in Malindi de reparatie ook nog wat langer kan gaan duren. Stroomuitval is een regelmatig terugkerend fenomeen hier. In onze laatste nieuwsbrief hebben wij niet eens gerept over de stroomuitval die wij tijdens de jaarwisseling hadden en die drie dagen duurde. Vanaf 31 dec. t/m 2 januari hebben wij bij kaarslicht en een olielampje gebivakkeerd. Ook dat heeft zo zijn charmes.
Besloten wordt om met een tuktuk op “outreach” te gaan. Samen met Koki leveren zij nog 17 pakketten af, deze keer voornamelijk in de buitenwijken van Malindi. We rijden soms langs of zelfs door vuilnisbelten waar de families een hutje hebben. De mensen zijn blij als de pakketten komen, soms komen de kinderen al aanhollen. Als mensen een stoel hebben worden we soms gevraagd even te gaan zitten als een uiting van gastvrijheid. Ondanks hun armoede zijn het trotse mensen. En dan te bedenken dat dit soms maar enkele honderden meters verwijderd is van de dure residenties.
Het voordeel van de tuktuk is dat we overal kunnen komen, zelfs in de heel smalle straatjes of tussen de bomen door. Koki vertelt bij elke familie wat er aan de hand is. In de meeste gevallen leven de ouders niet meer en heeft een familielid de zorg voor de kinderen. Leeft een van de ouders nog wel dan is deze bijna altijd HIV positief. Ook zien ze nu veel kinderen die met deze ziekte besmet zijn. Schrijnend is dat deze besmette mensen heel vaak verstoten worden uit de gemeenschap, soms zelfs door de eigen familieleden. Tijdens de bezoeken houdt Koki bij welke kinderen naar school kunnen. Het streven van Ria is om zoveel mogelijk van deze kinderen op internaten te krijgen. Daardoor kunnen deze families uit het outreachprogramma en kunnen weer andere families in het programma opgenomen worden. Voor het donker zijn ze weer terug, vele indrukken rijker.
Anjo is met de man van Gladys, de manager van het centrum, gaan praten over de aanvraagprocedure van de bewegwijzering voor het weeshuis. Als advocaat kan hij het beste uitleggen hoe de procedure hier is. Er wordt een afspraak gemaakt om met een gemeenteambtenaar en een smid de route af te gaan en het aantal borden en toegestane afmetingen te bepalen.
Inmiddels zijn de eerste nieuwe mama’s alweer aangenomen. Nu maar hopen dat zij wel geschikt zijn. De twee nieuwe kinderen beginnen al aardig te wennen.
De safaribus met Freek en de kinderen komt net voor het donker het terrein op rijden en met de mooiste verhalen vliegen ze ons even later om de nek. Ze hebben het fantastisch gehad en veel wilde dieren gezien.
De volgende dag wordt keurig op afspraak de route met de betreffende mensen nagegaan. De smid heeft haar vervolgens een keurige offerte gegeven en krijgt groen licht om twee grote frames, van billboardformaat, en 7 kleine frames te maken. De grote komen aan de doorgaande weg te staan, de kleine borden worden verdeeld over de 5 km lange route van zandweggetjes. De kosten daarvoor zijn ongeveer 170 euro. Daarna moeten ze nog beschilderd worden.
Inmiddels is de doucheruimte van de jongens ook klaar. Ook hier zwemmen nu vrolijke vissen rond. De 2 slaapkamers van de meisjes worden nu beschilderd met bloemen, slingers en vlinders, kortom veel kleur in een korte tijd. Anjo en Jet krijgen hulp van Gladys. Een van de oudere meiden in het weeshuis. Hoewel ze soms moeite heeft met het mengen van kleuren blinkt ze uit in het natekenen van afbeeldingen. Ze weet van geen ophouden.
Omdat de Jeep nog steeds niet terug is maken wij veel gebruik van de tuktuks en hebben wij inmiddels onze vaste chauffeurs die wij kunnen bellen en die ook ’s avonds willen rijden. Ze nemen als het donker is voor de veiligheid wel een maatje mee. Ook voor ons een prettig idee.
Donderdag. Ria en Fester geven aan dat a.s. maandag 3 klaslokaaltjes in gebruik moeten worden genomen, omdat deze week gebleken is dat het schoolgeld voor een aantal kinderen niet opgebracht kan worden. Daarvoor zijn inmiddels drie leraren aangenomen. Dit betekent dat wij er nog wat extra werk bij krijgen. De lokaaltjes moeten nog gewit worden, de schoolborden moeten gemaakt worden en het is voorschrift dat er ook een prikbord aanwezig is in elk klaslokaal. Verder krijgen de deuren van de lokaaltjes een herkenbaar nummer met elk een eigen dierenprint. In ieder klasje moeten educatieve prenten aan de wanden komen.
Vanmiddag was er een klein brandje in de container ontstaan toen een vonk van het lassen naar binnen sloeg waardoor een van de balen met kleding vlam vatte. Gelukkig werd het meteen opgemerkt en kon het met enkele emmers water geblust worden. Voor de zekerheid toch maar alle spullen eruit gehaald.
Omdat de planning door het werk aan het schooltje weer veranderd zijn hebben wij 's avonds een korte bespreking gehad over de aanpak voor de komende dagen.
Voordat de school weer begint voor de kinderen willen wij nog een leuke middag voor ze organiseren. Dat zou zondagmiddag worden. Gezichtjes schminken, muziek maken en tekenen staat op het programma. Het wordt nog alle zeilen bijzetten om de geplande zaken af te krijgen in de laatste week. Het waterprobleem blijft het belangrijkste. Bij het huis van Ria en Fester wordt binnenkort een toren gebouwd waar een van de overgebleven watertanks op geplaatst gaat worden. Zij zitten geregeld zonder water en daarmee zou dat probleem grotendeels opgelost moeten zijn.
De Jeep is nog niet terug.
Vrijdag
Eerst moeten alle materialen voor de klaslokalen aangeschaft worden. Er moeten grote platen triplex en zachtboard komen om schoolborden van te maken. Totaal is 60 meter aan latten nodig voor de omkadering en een doos betonspijkers om de borden te bevestigen. Daarnaast schoolbordenverf om de multiplexplaten zwart te schilderen. Muurverf en brede platte kwasten want rollers kennen ze hier niet.
Marcel gaat met de chauffeur van het centrum op pad om de spullen te halen. Het hout kan de volgende ochtend opgehaald worden zegt men bij de houtzagerij. Het kan dan door een mkokoteni getransporteerd worden, een karretje dat door jongens getrokken wordt. Ook de door een winkel in Malindi gedoneerde schoolbankjes moeten nog gebruiksklaar worden gemaakt. Het hout is nog ruw en ongelakt en er moet een extra lat op de bankjes zodat de kleinste kinderen er ook aan kunnen zitten. Gerard neemt het lak- en timmerwerk hiervan op zich en wordt geholpen door twee jongetjes.
Sebastiaan is met de smid meegekomen om hem te helpen met het bevestigen van de nieuwe stalen plaat in de containerwand. Net als die er in zit valt de stroom weer uit en kan er niet verder gewerkt worden. De twee gaan halverwege de dag weer huiswaarts want ze verwachten niet dat er snel weer stroom zal zijn.
Nog geen gerepareerde Jeep gezien.
Zaterdag is het een drukte van jewelste rond het schoolgebouwtje. Twee jongens zijn ingeschakeld om de wanden te witten met een lakverf zodat ze afwasbaar zijn. De timmerman begint met het bevestigen van de grote platen triplex en zachtboard en werkt deze af met een simpele lat. De ruimtes worden leeg en schoongemaakt terwijl Marcel en Anjo de cijfers op de deuren schilderen en enkele vrouwen educatieve posters in elkaar zetten met wat wascokrijtjes, lijm en stiften. Intussen wordt Gladys, de manager, overspoeld met verzoeken van mensen die naar het centrum komen. De een voor een baan, de ander voor voedsel of medische hulp, weer anderen voor scholing voor hun kinderen. Wij zien steeds meer mensen op het bankje en op de stoep voor het kantoor zitten.
Er is inmiddels een start gemaakt met het beschilderen van de 2 slaapzalen van de jongens. Naast Gladys, blijken ook de grotere jongens het leuk te vinden hierbij te helpen. Op de buitenmuren van de slaapzalen worden schoolborden in de vorm van dieren gemaakt, waarvoor wij speciaal gekleurde schoolbordenverf uit Nederland hadden meegenomen. In plaats van met vieze vingertjes, kunnen de kinderen nu met krijtjes op de muur kliederen. Wij werden bij het schilderen geholpen door Linde en Rianne, 2 nieuwe vrijwilligsters die deze week aangekomen zijn. Ze zijn allebei verpleegkundige en gaan Ria helpen met het opzetten van een laboratorium op het terrein. Zij willen hier 3 maanden blijven.
De Jeep is overigens nog steeds niet klaar.
Zondag komen Sebastiaan en de smid ook om door te werken. De schilderhulpen lieten zich niet zien waardoor wij het laatste lokaal zelf nog hebben gewit en de schoolbordenverf op het triplex hebben aangebracht.
Daarna de schoolbankjes erin. Aan ieder bankje moeten 3 kinderen zitten. Uit de slaapzaal van de jongens wordt een grote kast gehaald die in een lokaaltje wordt gezet om alle schoolspullen in op te bergen. Links en rechts worden veiligheidshalve nog snel wat elektriciteitsdraden weggewerkt achter een restantplaatje triplex. Iedereen is druk in de weer om het af te krijgen.
In de tussentijd wordt, zoals elke zondag, door de kinderen een ‘dienst’ gehouden die geleid wordt door Jonathan, de oudste jongen van het weeshuis. Bijzonder om te zien is dat de kinderen dit zonder tussenkomst van volwassenen zelf organiseren en vormgeven. Alle kinderen doen enthousiast mee en doen dit op een serieuze en vrolijke manier. Deze dienst heeft daarom niet het karakter van een kerkelijke dienst zoals wij die kennen.
Het is al tamelijk laat in de middag als wij klaar zijn met de klaslokalen, maar er is nog wel tijd om wat leuks met de kinderen te doen. Een deel van de planning moet helaas vervallen en het blijft bij schminken, uiteindelijk het leukste onderdeel. Iedereen staat te dringen om een mooie facelift te krijgen en even later staan de eerste kinderen al gebiologeerd hun eigen gezicht te bestuderen in een spiegeltje. Dikke pret. Natuurlijk werd er ook weer even gezongen en gedanst. Erg leuk om al die geschminkte snuitjes te zien optreden.
Uiteraard is vanwege het feit dat het vandaag zondag is, ook geen gerepareerde Jeep te verwachten.
Volgende week misschien. |
