Na een 18 uur durende vliegreis met 6 uur tijdverschil landde het team zaterdagmorgen in Ho Chi Minh City, een stad met 7,4 miljoen Vietnamesen en pakweg 4,5 miljoen bromfietsen waarop complete families en inboedels worden vervoerd. Bijslapen en uitrusten in een hotel voordat de reis over de weg vervolgd werd, was dan ook geen overbodige luxe. Zondagmorgen in alle vroegte stapte het team in een busje om de honderden kilometers tellende reis langs de Cambodjaanse grens richting de Hooglanden van Kontum het noorden te maken. Een route met lintbebouwing van hutjes en krotjes, als woning of handelspunt. Halverwege wordt de nacht doorgebracht in een hotel om vervolgens in de loop van de maandag op de plaats van bestemming te arriveren.

Maandagmiddag volgt na aankomst in Kontum een bezoek aan kindertehuis ‘Vinh Son 1’, in het centrum van Kontum. ,,Bij aankomst worden we door de nonnen verwelkomd met thee en bananen. En dan sta je plotseling oog in oog met zo'n 200 kinderen, in alle maten, waarvan de tweejarigen gelijk in je klimmen en je vast houden als kleine aapjes. Op het moment dat we bij de babyafdeling komen worden de eenjarigen gevoed. Tientallen mondjes openen zich voor een hap uit de nap. Gisteren nog blijkt er een baby van vier maanden te zijn gebracht waarvan de moeder na de bevalling is overleden.'' De algemene indruk van dit kindertehuis is goed. Slaapkamers, keukens en speelruimtes zijn eenvoudig maar schoon.’’

Vính Son 1 was het eerste kindertehuis dat in 2004 mede dankzij de steun van Colour4kids is opgeknapt en het doet goed om te zien dat alles hier gesmeerd verloopt. Marij en Ellen bespreken met Sister Amelda het hinkelbanenproject dat ze hier met de kinderen willen gaan uitvoeren en dat uiteindelijk moet resulteren in een kleurrijke wandschilderingen op een van de muren. Mister Ho, de leraar Engels, zal waar nodig gaan bijspringen als tolk. Marja en Negin zullen na een bezoek aan de overige kindertehuizen beslissen waar zij aan de slag zullen gaan met schoonmaken, verven, decoreren en inrichten van bestaande en nieuwe ruimtes die bij de verschillende kindertehuizen in de afgelopen jaren zijn gerealiseerd met financiële steun van ons. 

Dinsdag volgt een bezoek aan Vinh Son 2, het tehuis dat het meest heeft geleden van de orkaan Ketsana in het najaar van 2009. Samen met Dave Chaix en Bart Ruud van de Amerikaanse collega organisatie Friends of Vinh Son Orphanage (FVSO), die eveneens al jaren steun verleend aan deze kindertehuizen middels renovatieprojecten en zorg voor scholing, voedsel en medicijnen, gaat het team op pad. ,,Als eerste krijgen we te horen hoe het hen is vergaan na die vreselijke orkaan waardoor de naastgelegen rivier buiten zijn oevers trad en het gehele terrein van het kindertehuis overspoelde met een 2 meter dikke modderstroom. De ruim 200 kinderen die hier verblijven, konden ternauwernood geëvacueerd worden en werden tijdelijk ondergebracht in de plaatselijke kerk.’’ Het ontvangst door de kinderen is hartverwarmend. ,,Zingend en dansend worden we ingehaald. En mijn god wat hebben ze hier hard gewerkt, wat een veerkracht hebben deze mensen. Met de noodhulp van FVSO en Colours4kids zijn ze meteen aan de slag gegaan. Samen met de kinderen is alles schoongemaakt, de slaapzalen zijn opnieuw van frisse kleuren voorzien en de muren rondom het terrein en de akkers zijn weer opnieuw opgetrokken.’’ 

Sister Jeanne vertelt over de ellende die ze hebben meegemaakt alsgevolg van de orkaan. De meeste varkens en kippen waren meegesleurd door de overstroming. De stallen en hokken zwaar beschadigd en de velden bedekt met een dikke laag modder waardoor de complete oogst van rijst en groenten verloren was. Ook de  wandschilderingen die tijdens voorgaande projecten door Colours4kids waren aangebracht zijn door het water letterlijk van de muren gewassen. Het team belooft de komende periode bij dit kindertehuis terug te komen om in ieder geval samen met de kinderen weer een kleurrijke en inspirerende wandschildering te ontwerpen en aan te brengen.  

Samen met Sister Jeanne en FVSO wordt een inventarisatie gemaakt van datgene wat er moet gebeuren voor het komende jaar. FVSO zorgt voor de basisbehoeften als voedsel, medicijnen en schoolspullen. Duidelijk wordt ook dat bij dit kindertehuis grote behoefte is aan een sanitairunit voor meisjes en een het herstellen van de bakkersoven zodat ze weer zelf brood kunnen bakken. Voor de kleine noden zoals de aanschaf van brillen, doktersbezoeken en nieuwe banden voor de fietsen wordt gelijk een bedrag beschikbaar gesteld door het team.  

In de middag staat een bezoek aan de Vinh Son 5 op het programma. Dit tehuis met 45 kinderen, dat zich in de bergen bevindt, maakt sinds 2009 deel uit van het hulpprogramma dat beide stichtingen bieden. Na een eerste donatie is daar in de afgelopen maanden het een en ander opgepakt en iedereen is dan ook reuze benieuwd wat ze zullen aantreffen. ,,We rijden een dorpje tot het punt waar de weg ophoudt. Te voet gaan we verder, springen over een beekje en vervolgens over een smal pad stijl omhoog door de wildernis. Plotseling doemt een alleraardigst huisje op met op het erf een grote jackfruitboom. Sister Truk en de kinderen zijn blij verrast en met onze komst en ‘showen’ trots de nieuwe verworvenheden die hun levensomstandigheden danig hebben verbeterd. Het geld is inderdaad goed besteed! Een waterreservoir met zuiveringsinstallatie, nieuw sanitair en een heuse ghettoblaster waaruit muziek tettert waar de kinderen naar hartenlust op dansen. En ook hier weer een ontspannen sfeertje.’’ Maar ook hier is het werk niet klaar. De slaapruimtes met oude bedden voorzien van doorgezakte ijzeren spiralen voorzien van een slaapmatje kunnen wel een opknapbeurt gebruiken. Perfecte bestemming voor een volgend project! Naast de gebruikelijke noodzakelijkheden als brillen en medicatie wordt aan Sister Truk ook een aantal fietsen geschonken voor de kinderen die een lange reis naar school moeten maken. Ook hebben we een bedrag achtergelaten voor de reparatie van de motorfiets van Sister Truk. 

Woensdag staat een bezoek aan Vinh Son 3 en 4 gepland waar op dit moment bouwactiviteiten lopen of net zijn afgerond. Ook zal een eerste bezoek worden gebracht aan een tot op heden onbekend kindertehuis in de bergen (Vinh Son 6). Dit tehuis mag officieel niet zonder toestemming van de regering worden bezocht.  VS 3 en 4 zijn tehuizen waar Colour4kids en FVSO de laatste tijd veel geïnvesteerd hebben in noodzakelijke verbeteringen van gebouwen en voorzieningen. Samen Dave, Bart, de plaatselijke coördinator Mister Tan en Mister Ho gaan we op pad. 

,,Bij Vinh Son 3, zo’n zeven kilometer buiten Kontum, staan alle 46 kinderen ons mooi uitgedost op te wachten en samen met Sister Gabrielle verwelkomen ze ons allerhartelijkst. Ze staan te trappelen om ons het nieuw gebouwde jongenshuis te tonen. Of willen we eerst de nieuwe tractor zien, die ook dankzij de beide stichtingen kon worden aangeschaft? Nee, eerste krijgen we thee en bananen om ons bezoek te vieren. Daarna doen we onze rondje. Alles ziet er fris en goed onderhouden uit. De meisjesslaapzaal kan echter wel een opknapbeurt gebruiken. De tuintjes liggen er daarentegen verzorgd bij en de brandschone varkenshokken liggen vol roze biggen. We luisteren naar de wensen van de Sister Gabrielle en vragen naar de behoeften op dit moment. Zijn er genoeg voorraden rijst? Medicijnen? Hebben kinderen brillen nodig? We overleggen over de ‘stookplaats’ waar het eten gekookt wordt. Kan deze niet beter dichter bij het huis gesitueerd worden in plaats van vlakbij de varkensstal aan? Wat zou een nieuwe keuken op de juiste plaats gaan kosten?  Het tehuis is volledig afhankelijk van giften en hulp van buitenaf. Besloten wordt om de keuken op het lijstje met mogelijke nieuwe projecten te zetten.’’

Marja en Negin besluiten om bij VS3 terug te komen om de meisjesslaapzalen in frisse, heldere tinten te schilderen en de boel op te gaan vrolijken met wandschilderingen. ,,Ook bedenken we dat het hier de beste plek is om het grote kunstwerk op doek ‘De Zonnewende’ te schenken voor de grote ontvangstruimte.’’

Na afscheid te hebben genomen met de belofte snel terug te keren wordt de reis hervat richting het een paar kilometer verderop gelegen kindertehuis Vinh Son 4. Hier zijn in 2009 de bamboehut waar de jongens op de grond sliepen vervangen door een stenen gebouw met bedden.  Daarnaast werd ook een waterleidingssysteem aangelegd zodat men niet langer afhankelijk was van het water van het beekje dat langs het huis loopt.

De eerste indruk is dat alles er minder verzorgd uitziet. Op zich logisch gezien de bizarre tijd die ze achter de rug hebben. Door de orkaan met al de overstromingen zijn veel hutten in de omgeving van juist de arme mensen weggevaagd of ingestort. Met als gevolg dat het aantal kinderen dat hier onderdak vindt, is verdubbeld van pakweg naar ruim 110!  ẻr heel wat extra kinderen, inmiddels 110. Belangrijkste reden hiervan is dat de mensen zelf op dit moment niet de middelen hebben om de kinderen te voorzien van onderdak en voedsel. Het tehuis heeft het natuurgeweld wonderwel doorstaan. Om onderdak te kunnen bieden aan de nieuwe kinderen is alles ‘in elkaar’ geschoven om zo extra leefruimte en slaapplekken voor de kinderen te creëren. Marja en Negin gaan hier de komende periode aan de slag met schoonmaken, schilderen en muurschilderingen om alles een frisse en inspirerende uitstraling te geven.  

Sister Lian vraagt of het mogelijk is om op termijn een recreatieruimte voor de kinderen te realiseren. Besloten wordt om ook dit verzoek op het projectenlijstje te zetten. Wel wordt er direct geld gegeven voor de koop van tien nieuwe varkens als vervanging van de dieren die als gevolg van de orkaan zijn verdwenen.  

Tenslotte gaat het team op zoek naar Vinh Son 6, het nog nooit eerder bezochte kindertehuis. Na veel gehobbel over nauwelijks begaanbare wegen en de nodige sluip- en kruiproutes bereikt het team uiteindelijk de juiste locatie. De verantwoordelijke Sister Lebourne en pakweg 17 kinderen lachen vriendelijk, maar weten eigenlijk niet goed wat ze met die blanke vreemdelingen aan moeten. Samen wandelen we langs de gebouwen en ontdekken slechts één werkende toilet, die alleen gebruikt mag worden door de leiding. De kinderen moeten maar een plekje zoeken in het veld. Ook de overige voorzieningen zijn ronduit bedroevend. Het is duidelijk dat hier werk aan de winkel is. We laten Sister Lebourne dat we ons best gaan doen om hier op zeer korte termijn actie te ondernemen. Mister Nan zal een prioriteitenlijstje met kostenplaatje gaan samenstellen zodat we snel inzicht krijgen in de mogelijkheden. Hiermee sluiten we ons ‘rondje’ langs de tehuizen in Kontum af. We hebben beeld van wat we deze projectperiode en in de toekomst op kunnen oppakken. Genoeg informatie, morgen aan het werk!

Donderdag is het team al vroeg uit de veren. Marij en Ellen gaan bij Vinh Son 1 aan de slag met het 'hinkelbanenproject' terwijl Marja en Negin gaan starten bij Vinh Son 4 met het schoonmaken, schilderen en decoreren van ruimtes.

,,De kinderen van Vinh Son 1 wachten ons al vol spanning op. Als start hebben we een kennismakingsspel bedacht op een lekker ritmisch muziekje van ‘Kinderen voor Kinderen’. De Sister roept een groepje kinderen  bij elkaar, maar allengs komen er meer en meer. Jongens en meisjes, van kleuters tot tieners. De tieners zelf kunnen niet mee doen omdat ze helpen met het bereiden van de maaltijden voor de ruim 200 kinderen bij dit tehuis of op het land moeten helpen bij de verbouw van de gewassen voor het tehuis. Omdat Mister Ho (onze tolk) nog niet terug is van het wegbrengen van Marja en Negin naar Vinh Son 4 en niemand echt goed Engels verstaat, moeten we de opdrachten zelf voordoen. En dat lukt ook nog! Oh wat hebben de kids een lol en wat doen ze allemaal intens mee. Al springend en huppend komen we bij de hink-stap-sprong uit, de 'hop-scotch'. We 'vragen' de kinderen welke hinkelbanen ze kennen. En jawel hoor, zowel de huishinkelbaan als de waterhinkelbaan zijn algemeen bekend. Een bewijs dat hinkelen dus wereldwijd wordt gedaan. Op de binnenplaats voor het tehuis schetsen we de beide vormen en vervolgens gaan de kinderen met het meegebrachte gekleurde stoepkrijt vol overgave aan de slag. En daarna wordt er natuurlijk met z’n allen echt gehinkeld. Uit een doosje mogen ze als ze aan de beurt zijn een door ons ontworpen kleurrijk ‘hinkelding’, gemaakt van doppen, knopen, leertjes en dergelijke, pakken om te gooien. Met zorg worden de hinkeldingen uitgezocht en na afloop weer teruggelegd in het doosje. Wat de kinderen nog niet weten is dat ze zelf morgen zo'n kleinood gaan maken die ze als hun persoonlijke mascotte en hinkelding mogen houden. Wat een lol hebben deze kinderen. Vol overgave wordt er gehinkeld. Voet op de lijn is af, hand op de grond ook. Behalve bij de kleintjes. Dan komt er een knipoog en mogen ze doorgaan. Iedereen let dan ook goed op ons of er een knipoog komt.’’ 

We vatten het plan op om de tehuizen te gaan voorzien van een naam. Het idee valt in goede aarde bij de Sisters en we zoeken een geschikte plaats op de muur. Marịj gaat 's middags direct aan de slag met  ontwerpen en 's avonds liggen de sjablonen klaar, die ook gebruikt kunnen worden voor de andere weeshuizen. Benieuwd hoe dat zal staan. 

Ook hebben we de nieuwste telg van het Vinh Sin bewonderd. Baby Alois is slechts één dag oud en wordt binnengebracht door grootmoeder. Zij legt uit dat de moeder een ongeluk heeft gehad en dat via een keizersnede een tweeling is gehaald. Alois, één van de twee dus, wordt nu afgestaan omdat het gezin niet in staat is beide baby’s tegelijk op te voeden. Voor ons hartverscheurend, maar het blijkt vaker te gebeuren bij arme mensen in Vietnam…  

(wordt vervolgd)