|
31 januari
We konden het echt niet helpen maar het liefst wilden we verder gaan in het kleine weeshuis. De sfeer is daar zo geweldig dat het moeilijk te weestaan is. Marcel spendeerde de ochtend aan het verzenden van de nieuwsbrieven en de foto's. Hermance verniste de lattenbodems nogmaals en Ton begon alvast met het ophangen van de laatste kleine dingen in het kleine weeshuis. Begin van de middag ontdekten Hermance en Marcel in drie waterbassins naast de vernisplaats tientallen guppen. Ze bleken van de kleinzoon van oma die ons werk steevast kwam bekijken. De jongen wilde ons er wel een stel verkopen en tezamen met oma, moeder en zuslief werd de jacht geopend met drie plastic vergieten als schepnet. Na veel gespetter en gevis hadden wij een waterflesje vol guppies en de jongen zijn anderhalve euro. Trots met onze vangst naar het weeshuisje gefietst om het aquarium te vullen. Daar was inmiddels de houten boekenplank voor de jongens gebracht en heeft Ton de nodige steunen bevestigd op de muur. Borden, spiegels en kleedhokje voor de meisjes werd geinstalleerd en de tweede hangkast voor de jongens arriveerde ook. Het wordt nu pas echt leuk. De kinderen zijn apetrots en doen erg hun best alles mooi te maken. De grote poort aan de weg is inmiddels ook afgekrabt en wordt opnieuw geschilderd door de jongens met het restant verf van de kamers. Het was alweer donker toen we weer huiswaarts fietsten.
1 februari
Vanochtend Tuan gebeld. De chauffeur die ons een lijst van dorpen heeft
gegeven waar vele Agent Orange slachtoffertjes leven. Daarna Foremost om te vernemen dat ze per 6 februari a.s. beide weeshuizen van melkpoeder zullen voorzien. We gaan het dus nog meemaken.
De verdere ochtend besteed aan het ontsmetten en schrobben van het
gehandicapten zaaltje. De zwaarste middelen moesten meerdere malen gebruikt worden. Een van de verzorgsters zag hoe erg het was en stelde voor het met de overige meisjes af te maken zodat zij 's middags konden schilderen. Langzaam maar zeker komt het besef dat het er niet schoon is. Tussendoor verscheen ook nog een delegatie van de HOLT Foundation die een soort kerstpakket voor het personeel kwam afgeven vanwege Tet. Iedereen was uitgelaten en Hermance en Ton moesten met ze op de foto.
Tussen de middag hebben we alle drie een Dettol bad genomen alvorens te lunchen. Daarna het dorp even in voor waslijnen, zeepbakjes e.d. en om NaNa te vinden, een Vietnamese die schijnbaar iedere ochtend fruit naar dit weeshuis brengt. We hoorden dat ze al een tijd niet meer geweest was en wilden eens poolshoogte gaan nemen. Ze vertelde dat ze maandelijks geld vanuit Nederland ontving maar 10 dagen niet was geweest omdat ze ziek was. Van Phuong hoorden we dat ze al maanden niet geweest was!
Enfin, er zaten 2 meisjes in haar zaak die ons gesprek hadden gehoord en ons daarop vertelden dat hun vader voor Christina Noble, na het lezen van haar boek, een ziekenhuisje had gebouwd in Mongolië. Ze waren op weg naar Saigon om het centrum daar te bezoeken en wilden deze middag graag een kijkje nemen bij "ons" weeshuis om de situatie te bekijken. Ze kwamen met NaNa die even later Phuong om de nek vloog; ze bleken elkaar erg goed te kennen. Nana zegt vanaf nu weer iedere dag te kunnen komen met fruit...... Later deze middag naar het kleine weeshuis om de inmiddels droge boekenkast aan de muur te bevestigen, kledinghaken op te hangen en het aquarium te bevolken met kleine goudvisjes en plantjes. Hoi An was zowaar een kleine dierenwinkel rijk, nou ja, dierenwinkel.......
Het was weer donker toen we thuiskwamen.
2 en 3 februari
Vandaag een administratieve dag, regeldag, boodschappendag, vertaal- en email dag.Ons logo op de donatiedoos gezet die in het Good Morning Vietnam restaurant komt en een begeleidende brief opgesteld. Yin, de eigenaar van deze zaak gaat voortaan wekelijks rijst brengen naar het kleine weeshuis en wil via de donatiedoos proberen voldoende geld in te zamelen zodat er nieuwe toiletten gebouwd kunnen worden en een deel van de tuin voor het huis verhard kan worden om het zand buiten te houden.Hermance is vanochtend naar Nha Trang gegaan om 'Crazy Kim' te ontmoeten en met haar enkele weeshuizen te bezoeken. Kim vecht tegen de opkomende pedofiele netwerken en heeft veel te vertellen. Vanavond arriveert een vrijwilligster, Roberta, die bij de Christina Noble Foundation heeft gewerkt, om een laatste week met ons te werken. Dat komt goed uit. Inmiddels is ook een Vietnamese brief vertaald over de dorpen in de bergen waar nog zoveel Agent Orange slachtoffertjes schijnen te wonen. We wilden er vandaag gaan kijken maar kregen geen toestemming van de autoriteiten; het gebied was niet safe werd gezegd!
Zondagochtend werden de bedden , legkast en mini-urinoirtje afgeleverd. Keurig werd alles geinstalleerd en kon Marcel even later met de baas afrekenen. Omdat de vloer er nog niet inligt spraken wij af dat we het urinoirtje zelf wel installeren. We kregen daarop nog een zakje keilboutjes toe. 's-Middags begon men de vieze betonnen vloer eruit te bikken.Roberta heeft verder deze dag met 2 Amerikaanse bezoekers de slaapzaal van de jongste kinderenbinnenstebuiten gekeerd. Maandag kan er geschilderd worden. Ton en Marcel hebben een begin gemaakt met de muurschilderingen in de badruimte voor de gehandicapten. Andere Amerikanen vroegen om een kleine rondleiding en na rijp beraad besloten zij om inplaats van geld te geven 5 nieuwe matrassen te kopen voor de oudere kinderen. Drie Engelse jongens kwamen vanmiddag met de kinderen spelen en kopen later nieuwe slaapmatjes en shampoo. Roberta wil enkele kinderen namelijk graag eens in bad doen. Al met al een drukke maar vruchtbare dag.
4 februari
Vandaag werd overal flink gesopt geschilderd en geboord. Roberta en de twee amerikanen schilderen het zaaltje van de jongst kinderen terwijl het Colour4kids team zich op de decoraties werpt bij de gehandicapten. Intussen wordt de nieuwe tegelvloer van de wasruimte al gevoegd. Die is er gisteravond laat nog ingelegd, weliswaar met de Franse slag maar dat is wellicht een overblijfsel van de overheerser destijds en dat treffen we hier vaker aan. In ieder geval zit ie erin! Wat een verschil! Hermance is terug van Nha Trang en heeft veel te vertellen over de situatie daar maar het blijkt dat het weeshuis waar we nu bezig zijn urgenter is dan welk ander weeshuis ook. We maken ons steeds meer zorgen over het gedrag van de verzorgsters en de toestand van de jongste gehandicapten nu we hier hele dagen zijn en meer zicht op alles hebben en besluiten een dokter te laten komen. De directrice stemt toe. De Engelse leraar kwam mee om te vertalen. De arts constateerde dat 2 kleintjes hoge koorts hadden en dat ze allen ernstig ondervoed waren en slecht werden behandeld. Volgens hen waren de verzorgsters erg lui. Velen hebben exzeemplekken en wonden op hun hoofd. Hij schreef meteen medicijnen voor en zei dat de baby niet in het zaaltje bij de gehandicapten kon blijven. De witte ontlasting van vele kinderen heeft te maken met het feit dat zij ondervoed zijn. Hermance is meteen vitaminedruppels en medicijnen gaan halen. Het blijft onduidelijk hoe men het steeds zover laat komen hier en wie ervoor verantwoordelijk is. Men is er niet duidelijk over en de directie schitterde weer door afwezigheid. Enkele Denen kwamen kijken en besloten ook nieuwe matrassen te kopen en de jongens die gisteren waren geweest kwamen nu nieuwe matten en shampoo brengen. Binnekort allemaal in bad!
5 februari
Het had een leuke schilderdag voor ons moeten worden. Roberta is met de twee Amerikanen de laatste wanden in het kleine weeshuis gaan schilderen terwijl Ton. Hermance en Marcel in het grote weeshuis aan de slag gingen. Om het urinoir te installeren moest de smid weer op komen draven omdat we gewoonweg niet door het staal kwamen met de boormachine. Plotseling was het hele tehuis in rep en roer en werd er overal geboend en geschrobd dat het een lieve lust was; er kwam iemand van buitenlandse zaken kijken. Hij kwam ook bij ons kijken en vroeg om gegevens waarna hij zei dat we altjd een beroep op hem konden doen in de toekomst indien dat nodig zou zijn. Na de lunch zagen we enkele mannen met een gehandicapt jongetje op het voorplein. De directrice stond erbij. Hij was net gebracht door de buren, zijn moeder was ernstig ziek en een vader had ie niet meer. Hij kan niet staan en op een looprekje kon hij ook niet steunen. Er moet wel iets ernstigs aan de hand zijn als iemand zijn/haar kind afstaat vlak voor Tet. Hij heet Mai en is 10 jaar. Een pienter kind maar volledig afhankelijk. Hij werd bij de gehandicapte kinderen op bed gezet en iedereen stond om hem heen. Toen de buurman even later vertelde dat ie weer ging drong het tot de jongen door dat ie niet mee naar huis mocht en hij barstte in tranen uit. Hij had een klein tasje meegekregen van zijn moeder waarin enkele t-shirtjes zaten, een lange broek en een nieuw pyamaatje, nog keurig in het plastic. Verder een piepklein handdoekje wat hij pakte om zijn tranen te drogen. Hij probeerde flink te zijn maar het mislukte steeds weer. Gelukkig kan dit kind zich uitdrukken en heeft het een bepaalde zelfstandigheid al is het maar een beetje. Marcel ontdekte dat hij naar het toilet moest maar de verzorgsters hem niet wilden laten gaan. Ze zijn gewend dat ieder kind het maar in bed moet doen. Na aandringen heeft een zuster hem naar het urinoir gebracht. Later hebben wij via de leraar aan hem gevraagd hoe hij zich thuis redde; daar had hij een potje naast het bed en kon hij zichzelf redden. We hebben dus meteen de grootste maat po naast zijn bed gezet en hem een matras gegeven. Marcel heeft de dokter, die later deze middag nogmaals langskwam, gevraagd de moeder te bezoeken. Dat kan morgenmiddag met de leraar erbij. Een zéér emotionerende dag! 's Avonds bespreken wij wat te doen. Het is duidelijk dat er iets moet gebeuren. Het zou mooi zijn als de baby naar de Christina Noble Foundation kan als het niet voor adoptie is opgegeven. Iemand zou een tijd moeten blijven om te kijken of de kinderen de medicijnen wel krijgen en op de juiste manier (ook dat moet uitgelegd worden). De melkvoorraad en fruit moet goed verdeeld worden onder de zwaksten en deverzorgsters moeten leren hoe ze luiertjes kunnen vouwen van katoen. Roberta is net als wij even
aangeslagen en beloofde na ons vertrek a.s. vrijdag nog een tijdje te blijven totdat er andere vrijwilligsters overkomen vanuit Saigon waarvan zij weet dat die het over kunnen nemen. Het is te gek voor woorden; in feite proberen wij nu met een paar mensen enige zorg en structuur te brengen in dit tehuis. Als er echt iets wil veranderen hier dan kost dat jaren. Morgen staat weer een ernstig gesprek met de directrice gepland. Ons voorstel is om dit tehuis blijvend te ondersteunen als zij accoord gaat. Roberta wil voor ons blijven werken en wij dromen vannacht allemaal over voldoende geld om een persoon permanent hier te hebben om toezicht te houden en alles te begeleiden. Dan hebben deze kinderen over enkele jaren weer een leven en zijn er beter opgeleide mensen. Het idee dat we over twee dagen hier weggaan is nu even onverteerbaar.
6 februari
Marcel heeft vanochtend de man gesproken die meer weet over de groep Fransen die als enige sponsor het kleine weeshuis probeert draaiende te houden en het Amerikaanse stel heeft daar de gemeenschappelijke kamer nog een frisse kleur gegeven. Roberta zet, net als wij, alle zeilen bij om het hoogst noodzakelijke gedaan te krijgen in het grote weeshuis voor ons vertrek vrijdagmiddag. Een timmerman wordt gevraagd speciale muskietennethouders te maken die we boven de bedden van de ziekste kinderen willen bevestigen zodat de verzorgsters ze makkelijk kunnen uitvouwen. Nana heeft de eerste lading luiertjes klaar en de kleintjes krijgen hun eerste 'echte' luiers om. Een van de oudere jongens uit het weeshuis schilderde een prachtige beer op de wanden van de wasruimte terwijl Ton de laatste waslijnen bevestigd. De middag hebben Hermance en Marcel nodig om de laatste financiele afhandelingen en afspraken af te ronden. Er ligt nog een lijst van onafgewerkte dingen en er wordt niets betaald voordat die uitgevoerd zijn. Roberta zal ook na ons vertrek toezien dat de laatste dingen uitgevoerd worden. Verder ontdekken wij dat Foremost wel degelijk de beloofde melkpoeder heeft afgeleverd ook al dacht de directrice in eerste instantie dat het om een speciale eenmalige Tet-gift ging van een ander bedrijf. Een telefoontje naar Foremost leerde dat alles keurig enkele dagen geleden bezorgd was. We zagen de blikken ook terug op de afdeling bij de gehandicapten. Verder spraken wij af dat Roberta, met behulp van de leraar engels, een uurtje les zou geven aan de verzorgsters op vrijdagmiddag; hoe de medicijnen te geven, de luiers te vouwen en om te doen, maar ook om voorzichtig iets over hygiëne te vertellen.
7 februari
Ton is in alle vroegte met een blik verf naar het kleine weeshuis gefietst om ook de kamer van de directrice een frisse kleur te geven. Nu was alles gedaan daar en zij verdiende het echt. In het grote weeshuis maken de aannemer en loodgieter overuren om alles klaar te krijgen voor morgen. De volgende lading luiers komt eraan en wij schilderen waar nodig nog enkele vrolijke afbeeldingen. Mai, krijgt bezoek van zijn buren en geeft te kennen dat ie liever op een matje zit dan een matras. Hij voelt zich al meer thuis en begroet ons iedere dag met een vrolijk 'hellooo'. Roberta doet de gehandicapte kinderen in bad met behulp van een vrijwilligster en ontdekt dat de kleinste en meest hulpbehoevende kinderen enkele schrijnende en verwaarloosde plekken hebben op hun lichaampje. Het badwater is zwart na iedere wasbeurt en het sop is verdwenen. Voor sommigen is het een waar festijn in bad, voor anderen duidelijk een onbekende belevenis. De talkpoeder laten we dus ook maar hier want die is hard nodig. Onze schilderingen van plassende dieren boven het nieuwe urinoirtje werpt vruchten af want de kinderen weten daardoor allemaal de weg er naar toe te vinden en de doordringende urinelucht is verdwenen. Om 11.00 uur worden we verwacht aan de feestlunch voor Tet (Vietnamese Nieuwjaar) deel te nemen. Daarvoor was onder het afdak een aantal tafels gedekt. Het varken dat enkele dagen geleden binnengebracht werd is gisteravond geslacht en lag nu verdeeld over alle tafels te wachten om gegeten te worden. Voor de kinderen was dit een feestmaal omdat ze zelden zo gevarieerd eten. Dat was dan ook te zien. De directrice had ook voor ons alle vier een kadootje klaarliggen vanwege het afscheid dat 's middags zou volgen.
Na de korte lunch zijn wij weer driftig aan het schilderen geslagen samen met de creatief begaafde jongen die de dolfijnen schilderde in de wasruimte. Hij deed dat met verve en de spetters vlogen eraf. Hij kreeg dan ook alle resterende verf en penselen eind van de dag. Voordat het echt donker werd zagen wij hem nog vol toewijding in de meisjeskamer een enorme muurschildering te maken, bewonderend gadegeslagen door enkele tiemermeisjes.
8 fenruari
De dag van afscheid nemen. Maar voor het zover was heeft Ton eerst de net binnengekomen muskietennethouders bevestigd boven de bedden, installeerden Hermance en Roberta de netten en verdeelden de laatste luiers en werd door Marcel alles nog op film vastgelegd en met Phuong de laatste correcties voor de badkamer doorgesproken. Het was moeilijk om te vertrekken. Alleen het feit dat Roberta voorlopig zou blijven en er nog 2 Engelse vrijwilligsters enkele weken blijven om de kinderen te vermaken stelde ons enigzins gerust. Terwijl de loodgieters in de nieuwe badkamer en toiletruimte driftig bezig waren met het installeren van de laatste onderdelen zwaaiden de kinderen en verzorgsters ons vrolijk uit. Op de fiets, behangen met onze overgebleven kleding, dekens, waterkannen en wasbakken, zijn we naar het tehuis voor oudere gehandicapten gegaan om deze spullen af te geven. Wat waren ze daar blij mee; groot feest! Daarna naar het kleine weeshuis om de Nieuwjaars-kadootjes te brengen en instant fotoootjes te maken voor ieder kind. Grote blijdschap bij iedereen en vooral de minifotootjes van de Kodak instant camera had een verbluffende uitwerking. Iedereen moest op de foto, al dan niet met een vriendje, vriendinnetje, plantje of boompje. De directrice zat glunderend op de traptreden te staren naar haar fotootje.Ook al krijgen ze vanaf nu wekelijks rijst van een restaurant en zijn alle kamers opgeknapt, het afscheid nemen hier was minstens zo moeilijk en we hadden echt het gevoel dat we vriendjes achterlieten. Zij kunnen in de toekomst nog wel hulp gebruiken want ook hier moeten de douches en toiletten nog verbeterd worden dus hebben wij bij het afscheid nemen ook 'tot volgend jaar' geroepen toen we het zandpad affietsten. Dat hielp ons een beetje.......
Terwijl wij in de taxi stapten die ons naar het vliegveld in Danang zou brengen was Roberta begonnen met de eerste trainingsles voor de verzorgstertjes!
Dit project gaat dus een vervolg krijgen en u zult dit jaar van ons zeker nog bericht ontvangen over de komende verbeteringen en acties die wij verder zullen ondernemen. Wij danken ieder die heeft bijgedragen om deze eerste verbeteringen mogelijk te maken. Het is een enorme stap in de goede richting voor de vele kinderen hier in dit weeshuis in Hoian. |
