|
Tet. Eerste nieuwjaarsdag voor Vietnam. Wij hadden de avond ervoor bij mijnheer Bien, de chauffeur van het hotel, thuis uitgenodigd en hadden daar twee biertjes gedronken die flink aansloegen want we waren ontzettend moe. Daarom besloten wij dat het voor ons dan ook maar een rustdag moest worden. Wij hebben het grootste gedeelte van de dag geslapen dus het was klaarblijkelijk nodig.
De volgende dag zijn wij weer fris aan de slag gegaan terwijl om ons heen nog duidelijk tweede nieuwjaarsdag werd gevierd. Het was opmerkelijk stil in het normaal zo rumoerige land. Alle winkels en markten bleven dicht dus wij moesten het doen met wat er de dagen ervoor was ingekocht. Wij hadden nog tassen met pyama's om uit te delen aan de oude vrouwen en een doos zeepjes. Wij hadden een instant Polaroid camera meegenomen waarmee wij kant-en-klare kleine pasfoto-achtige fotootjes konden maken. Deze mensen hebben niets van zichzelf en een voor een wilden de dames op de foto naast een mooie bloeiende plant. Dolgelukkig en apetrots bekeken zij even later hun kostbare bezit voordat ze het zorgvuldig opborgen. Zij kregen vandaag ook bezoek van welgestelde Vietnamezen, die iedereen een envelopje met een zakcentje erin kwamen brengen, alsmede dozen met instant noodles. Het was goed om te zien dat de eigen bevolking met Tet ook aan deze mensen denkt.
Intussen legden wij inmiddels de laatste hand aan de schilderingen in het weeshuis. De oudste kinderen waren het laatst aan de beurt en met enkele voetballers en een olifant op een scateboard sloten wij daar de laatste schilderwerkzaamheden af. Alleen de gordijnen, die 9 februari klaar zullen zijn, moeten nog opgehangen worden.
Met de oude Jeep werd alle overige verf naar het opvanghuis voor straatkinderen vervoerd waar ze alweer stonden te juichen toen ze ons aan zagen komen.
Met rubber handschoenen aan, de mouwen opgestroopt en met de flessen schoonmaakmiddel in de aanslag begonnen wij met het soppen van de wanden in het slaapzaaltje. Daarna konden wij meteen de wanden gaan sauzen.
Dat verliep niet zonder spatten want de jongens konden het niet laten om massaal te komen klieren. Nadat ze allemaal een lik verf op hun benen en armen hadden gekregen besloten ze dat het minstens zo leuk was om ons mee te helpen en het feest was kompleet. In no-time was de hele ruimte gesausd en waren de plinten in de lak gezet. Het geheel oogde meteen erg fris en netjes. De jongens hadden de smaak nu goed te pakken en hebben ons de rest van de dag geholpen met het schrobben, sausen en lakken van de W.C.'s beneden, de keuken en het klaslokaaltje. Uiteraard werd er flink gedold tussendoor en aan het eind van de dag zat iedereen van top tot teen onder de verf. Zingend en lachend hebben zij de bende keurig schoongemaakt voordat wij weer huiswaarts gingen en al met al was deze start zeer geslaagd.
De aannemer kwam ook nog langs voor de maten van het plafond in de speelruimte. Dit willen wij namelijk ook nog vernieuwen. Hij keek zijn ogen uit.
De volgende dag hervatte hij, als een van de weinigen, zijn werk weer en werd het oude plafond er uit gesloopt. Het bleek hard aan vervanging toe. Judith en Ton begonnen alvast met het schilderen van de entrée van het gebouw. Daar willen wij iets bijzonders van gaan maken. De smid kwam de volgende dag om de doppen onder de bedden te plaatsen en de roedes voor het weeshuis af te maken. Hij gaat ze daar persoonlijk bevestigen als ze klaar zijn. Voor de opbergkastjes van de jongens hebben wij nu ook een oplossing gevonden. Samen met de timmerman hebben wij ieder kastje nagelopen en het frame van de kasten blijkt nog helemaal in orde te zijn. Alleen de frontpaneeltjes van de deurtjes moeten vernieuwd worden. De timmerman zegt deze, compleet met hangslotjes, nog voor 13 februari klaar te kunnen hebben.
Ton blijft tot 13 februari in Nha Trang en kan dus toezien op de laatste afwerkingen in het opvanghuis. Hermance, Marcel en Judith vertrekken 11 februari met de resterende verf en spullen, per nachttrein naar Hoi An waar ze de volgende ochtend aan zullen komen. Daar hebben zij dan nog 3 dagen om de verbouwingen te begeleiden, om de voortgang met Jacky te bespreken en om waar mogelijk nog muurschilderingen aan te brengen.
Van een aardige Amerikaan die met zijn zoon enkele dagen in 'ons' hotel verbleef kregen wij geld voor het opvanghuis wat wij meteen besteed hebben aan tandpasta, shampoo en zeep voor alle jongens en aan de aanschaf van 2 plafondventilatoren voor het zaaltje op de eerste verdieping. Het eerste was geen overbodige luxe. Sommige kinderen verdienen hun geld als schoenpoetsertjes en lopen steeds in en uit met kleine schoenpoetskistjes. Met name deze kinderen zijn erg vuil dus besloot Ton daarom deze kinderen eens flink te schrobben en onder luid gejuich van de andere kinderen werd de eerste smeerpoets door hem in de wasbak gezet en met een schuursponsje en nagelborsteltje flink onder handen genomen. De oudsten kozen eieren voor hun geld en besloten zelf maar onder de douche te gaan en de shampoo te gebruiken die wij gekocht hadden. De jongere kinderen vonden het allemaal prachtig om eens goed ingezeept te worden en lieten zich een voor een in bad stoppen al was het onderdeel tandenpoetsen voor hen duidelijk geen favoriete bezigheid.
Met de verzorgster die dagelijks voor de kinderen kookt hebben wij een lijst gemaakt van spulletjes die ze dringend nodig hebben. Wat ontbreekt zijn eettafeltjes en stoeltjes, een drinkwatercontainer met filter, pannen, soepkommen en een ketel. Samen met haar heeft Marcel de prijzen besproken en het blijkt dat zij de spullen veel voordeliger kan kopen dan wanneer wij dat zouden doen dus kreeg zij het bedrag mee waarmee zij alles zelf kon inkopen. Trots kwam zij enkele uren later terug met alle spulletjes. Vanaf nu wordt er niet meer in de keuken op de grond gegeten maar aan handige opstapelbare plastic tafeltjes.
De keukenwanden hebben een frisse appelgroene kleur gekregen en het piepkleine speel- en televisiekamertje is ook weer toonbaar gemaakt.
In het slaapzaaltje zijn de wanden inmiddels beschilderd met dieren in hangmatjes, ondeugende apen en slaperige beren die in bed klimmen. Voor het eerst slapen deze straatkinderen in een bed met matje en een kussentje in de leukste jongenskamer van de stad!
|
