‘Het is de derde keer dat ik nu aan een project van Colour4kids meewerk. Eerder ben ik twee keer in Litouwen geweest en dit jaar heb ik geholpen in Roemenië,’ vertelt Nico Oosterboer, die via zijn werkgever Van Bekkum Groep uit Amersfoort de mogelijkheid krijgt om te helpen in het buitenland. De Van Bekkum Groep werkt al een aantal jaren samen met stichting Colour4kids en heeft al vier keer een delegatie van werknemers met een team van Colour4kids naar een Oostblokland gestuurd om daar te helpen. Oosterboer: ‘Alles gebeurt op vrijwillige basis en om het mogelijk te maken levert het merendeel van de medewerkers twee tot drie ATV-uren in. Ik ben blij dat ik mee kan. Daarnaast ben ik de enige metselaar van het bedrijf die ook tegels kan plaatsen. Ze hadden me dit jaar ook nodig, maar ik wil, zolang ik kan, elk jaar wel gaan.’

Eerste keer

De eerste keer was voor de Soester een spannende ervaring. ‘Vijf jaar geleden  gingen we naar Litouwen. Het was natuurlijk allemaal nieuw en spannend. Je weet niet in wat voor wereld je terecht komt. We schrokken allemaal. De omstandigheden daar waren erg slecht. We kwamen op zaterdag aan en op zondag gingen we naar het tehuis toe waar we aan de slag zouden gaan. Daar hing zo’n sterke geur van ontlasting en daar hebben we twee weken in gewerkt. Aan de andere kant krijg je ook mooie dingen terug. De kinderen waren erg enthousiast en wilden graag helpen. Daar heb ik een band opgebouwd met een jongen van 16 jaar 'Odrus' die iedere dag
ons opwachtte bij het hek om dit te openen en te sluiten.’ Volgens Oosterboer zijn er grote verschillen tussen Litouwen en Roemenië. Niet alleen qua werkzaamheden,
maar ook het land zelf.‘Litouwen is wat beter ontwikkeld dan Roemenië. Ook zijn de omstandigheden waarin de mensen leven wat beter.’

Weinig contact

In Roemenië werkte Colour4kids samen met Stichting Dominique Roemenië. 'We zijn daar bij twee opvangtehuizen voor kinderen met een beperking aan de slag gegaan. Zelf was ik betrokken bij de renovatie van twee sanitaire ruimtes die we voorzien hebben van nieuw tegelwerk en nieuw sanitair. Ook werd de vloerbedekking in de hal en keuken verwijderd en vervangen door vloertegels. de keuken hebben we voorzien van een nieuw keukenblok en nieuwe koel/diepvries combinatie.'

In drie dagen reed de groep met twee bedrijfsbussen vol materialen van Nederland
naar Roemenië. Twee activiteitenbegeleidsters, die ook deel uitmaakten van het team, hebben bij meerdere opvangcentra voor straatkinderen en kinderen met
een verstandelijke en/of lichamelijke beperking muurschilderingen aangebracht en activiteiten ondernomen met de kinderen. ‘De Roemeense kinderen op de plaatsen waar wij aan de slag gingen, waren zwaar gehandicapt. Daar had je dan jammergenoeg ook weinig contact mee.' Iedere keer wanneer een team van Van Bekkum op project gaat, worden pakweg 150 rugtassen meegenomen met diverse spullen erin zoals een handdoek met washandje, tandenborstel, maar ook speelgoed en knuffels. Deze tassen worden door de medewerkers van de Van Bekkum Groep persoonlijk gevuld. 'Deze kinderen met een vaak een geestelijke beperking reageerden er wel op, maar toch anders dan bijvoorbeeld de kinderen uit Litouwen. Die hadden meer het besef dat ze iets kregen.’

Leuke groep

Dat neemt niet weg dat Nico Oosterboer vol enthousiasme aan de slag gaat tijdens zo’n project. ‘Het is fijn om op die manier een bijdrage te leveren. Je weet ook dat je geld en spullen op de  juiste plek terechtkomen.’ Hoewel er twee weken hard gewerkt werd, was er ook tijd voor plezier. ‘Overdag werkten we van 07.00 tot 17.00 uur en

’s avonds waren we vrij. Op de plek waar we sliepen stond dan een warme maaltijd klaar. Soms gingen we 's avonds nog even naar de stad terug, maar meestal bleven we gezellig bij elkaar in ons verblijf. Het was – ondanks de leeftijdsverschillen – een leuke groep en dat is belangrijk. Je bent veel bij elkaar en dan is het prettig als het
goed gaat binnen de groep.’ Oosterboer wil – zolang het kan en zijn werkgever dit blijft doen – zich graag blijven inzetten voor dergelijke projecten, ondanks dat hij soms in nare omstandigheden terechtkomt. ‘Natuurlijk zie je af en toe heftige dingen, maar daar sta je dan even bij stil. Daarna zet je de knop om en sta je weer met beide benen op de grond. Anders kun je dit werk niet doen. Het zijn telkens mooie projecten en het voelt goed om me op deze manier nuttig te maken.’