|
Het was voor iedereen even wennen dat de kinderen en mama's uit Ruiru er niet meer waren. Alleen Veronica, Gladys en een 6-tal andere oudere kinderen blijven nog enkele dagen en gaan later met het openbaar vervoer weer naar Ruiru.
Voor ons is er nu weer even tijd voor boodschappen en het voorbereiden van de geplande werkzaamheden.
Wij maken een dagindeling aan de hand van de temperatuur voor wat de muurschilderingen betreft. Aan de buitenmuur bij de poort kan tot 12 uur 's middags gewerkt worden. Daarna is het simpelweg te heet en werken we verder aan de ruimtes binnen. Als eerste is de meisjesbadkamer aan de beurt. Allerlei vrolijke vissen worden op de wanden geschetst en enkele meisjes willen graag helpen met inkleuren. De wastafels en kranen zijn van een erbarmelijk slechte kwaliteit en we denken er hard over om hetzelfde te doen als in Vietnam; grote bakken van Inox, een roestvrij metaal, te laten smeden die de porceleinen wasbakken vervangen. Wij gaan uitzoeken of dit mogelijk is.
Er is door een bedrijf in het dorp een donatie gedaan van 30 schoolbankjes voor het nieuwe schooltje. Deze zijn van ruw hout gemaakt en moeten eerst nog geschuurd en gevernist worden. Gerard neemt dat op zich, samen met de vader van Ria en twee kinderen, Vincent en Jimmy, twee enthousiaste en leergierige jongens.
Dinsdags gaan Anjo en Gerard mee met Koki. Zij is de sociaal werkster van het weeshuis en tevens de contactpersoon voor het outreachprogramma. Dit keer worden op het platteland 5 kinderen opgehaald. Zij leven al een tijd in een hutje zonder ouders en niemand weet precies hoe ze zich in leven houden. Soms krijgen ze wat te eten van de buren maar ook die mensen zijn arm. Ook een grootmoeder komt af en toe langs. Zolang deze grootmoeder voor de kinderen zorgt komt deze familie in aanmerking voor het outreachprogramma. Doet of kan zij dat niet, dan gaan de kinderen naar het weeshuis en stopt de outreachhulp voor de grootmoeder. Omdat deze grootmoeder nu niet voldoende voor de kinderen blijkt te zorgen, zijn zij op de wachtlijst voor het weeshuis gekomen. Daarvoor moeten zij echter eerst getest worden op HIV. Het centrum neemt nu geen HIV-besmette kinderen op omdat daar simpelweg niet de voorzieningen voor zijn. De tests worden gedaan en alle 5 kinderen blijken gelukkig negatief te zijn. Dat is ontzettend goed nieuws. Bovendien kunnen deze kinderen nu bij elkaar blijven en naar het weeshuis komen. Maar, er is een probleem gerezen; enkele mama's hebben de laaste dagen eten ontvreemd en zijn daar door Ria op aangesproken. Ook de nachtbewaker bleek onbetrouwbaar. Besloten is om deze vrouwen en de nachtwaker te ontslaan en met een heel nieuw team te beginnen. Zodra er weer voldoende mama's zijn, kunnen de 5 kinderen komen.
Woensdag werken we weer aan het water, de muurschilderingen en is er met Fester overleg over de oude zeecontainer die op het terrein staat. Nu het gevaarte er toch staat is het de bedoeling dat deze gebruikt gaat worden als opslag van goederen, maar dan moet deze eerst op de juiste plek op het terrein gezet worden. Daarna kunnen wij hem aan de buitenkant aanpakken. ‘s-Middags komen enkele mensen met een Jeep die ronde palen en boomstammen op het terrein verzamelen en onder de container schuiven. Met een flinke ketting achter de Jeep lukt het om de 6 meter lange container stukje bij beetje te verplaatsen. Enkele uren later staat hij waar hij wezen moet. Sebastiaan, de letterschilder uit het dorp, gaat samen met een vriend de container van roest ontdoen en in de grondverf zetten.
Eind van de dag komt Veronica, een van de meisjes die de volgende dag terug gaat naar het weeshuis in Ruiru, ons een zelf geschreven brief brengen waarin ze ons bedankt en hoopt dat we elkaar terug zullen zien. De brief is prachtig geschreven, zoals ook al haar liedjes en we besluiten om er samen met haar en de andere kinderen nog een gezellige avond van te maken. Het eindigt in veel zang en dans. De kinderen hebben een geweldig gevoel voor klanken en ritme en gaan volledig op in de muziek, zelfs de allerkleinsten kijken geboeid toe en bewegen automatisch mee. Het is al laat als er plotseling gegil komt uit de badkamer aan de jongenskant. Er zit een grote gevaarlijke slang, een zwarte mamba, in een van de douches. De kinderen gooien er stokken en stenen naar waardoor het dier steeds nerveuzer wordt. Marcel weet met een lange stok vlak achter de kop van de slang te komen waardoor hij niet meer kan aanvallen. Een van de oudere jongens maakt daarop korte metten met de slang tot grote opluchting van iedereen.
Donderdag wordt er weer geschilderd op diverse plaatsen en heeft iedereen zo zijn eigen bezigheden voor die dag. De 8 kinderen uit Ruiru gaan vandaag terug en het afscheid is zichtbaar moeilijk voor ze. Wij zullen hen ook erg missen.
Wat veel indruk maakte was dat vlak voordat de grote meiden en jongens vertrokken er 3 nieuwe kinderen binnenkwamen, waaronder een klein babytje. De twee anderen, 2 zusjes, zaten wat verward om zich heen te kijken. De ouders van Ria, die erbij waren toen ze opgehaald werden, vertelden dat de grootmoeder van deze kinderen niet meer voor hen wilde zorgen en dat ze bij het afscheid vrij bot was geweest. Vooral het oudste meisje had het heel moeilijk en huilde de hele rit naar het weeshuis. Hartverscheurend was dat. Hier aangekomen kijken de kinderen onwennig om zich heen. Zij worden goed opgevangen door de mama's en de overige kinderen. Wij merken dat vooral de kinderen precies weten hoe zij hiermee om moeten gaan. Zij hebben het tenslotte allemaal zelf al eens meegemaakt. De nieuwkomertjes laten de nieuwe indrukken gelaten over zich heenkomen.
Vrijdagmiddag wordt besteed aan de inkopen van voedselpakketten. Jet en Marcel gaan op pad om voor 45 families voedsel en andere noodzakelijke goederen te kopen. Balen met bonen, linzen, rijst, bloem, suiker, zout, zeep, waspoeder, fruit en babypap worden ingeladen. De families die in ernstige omstandigheden verkeren komen in aanmerking voor hulp onder bepaalde voorwaarden. Het is de bedoeling dat door de geboden hulp (ook medische zorg) de families aan kunnen sterken en weer adem krijgen om zich er bovenop te werken. In principe kan een familie hulp krijgen voor 6 maanden zonder dat zij meteen iets hoeven te doen. In die periode kunnen zij aansterken. Na 6 maanden is het de bedoeling dat zij zelf initiatieven ontwikkelen om weer een inkomen te krijgen. Voor de meeste lukt dat al, voor sommige families gaat dat niet. Zoals in het geval van de grootouders die voor twee van hun kleinkinderen zorgen. Deze mensen zijn inmiddels te oud om nog opnieuw een bedrijfje te starten of een baan te nemen. In dat geval blijven zij hulp krijgen in de vorm van medische zorg en tweewekelijkse voedselpakketten. Na een jaar zou een familie zich in principe zonder deze voedselhulp zelf moeten kunnen redden. Het concept is nog geen half jaar geleden gestart maar er zijn nu al enkele families die bezig zijn met een herstart als tuk tuk-chauffeur. Een tuk tuk is een soort open driewieler waarmee mensen en goederen vervoerd kunnen worden. Een eenvoudige variant op een taxi.
We helpen met het verdelen en samenstellen van de eerste pakketten en 's-avonds brengen wij die naar 4 families in de buurt. Een weduwe met drie kindjes, grootouders met twee kleinkinderen, een gezin dat 5 weesjes heeft opgenomen en een vrouw met 3 kinderen. De huisjes zijn van takken en klei en hebben meestal een vuurplaats in een hoek van de ruimte. Een bed is gemaakt van dezelfde takken en touwen. Meer staat er niet in de huisjes en meer hebben zij ook niet.
De volgende ochtend wordt iedereen ingeschakeld om rijst, bonen, linzen, suiker en zeep in plastic zakjes af te vullen zodat het eerste transport met 24 pakketten nog voor de jaarwisseling bij de mensen aankomt. Anjo en Gerard gaan samen met Koki op pad om de pakketten af te geven en zijn pas laat in de namiddag terug; zeer onder de indruk van hetgeen zij meegemaakt hebben.
Hun verslag van deze dag:
"Rond 10.00 uur gaan wij op pad in een Jeep afgeladen met paketten plus nog 4 personen; chauffeur Festus, Koki, mama Pauline, een van de oudere kinderen Gladys (een schat van een meid die bovendien ook een goede studente is). Via een aantal stops in Malindi, om kippen etc. te kopen, de sloppenwijken van de stad in. Na twee uur waren er pas 2 van de 24 paketten afgeleverd. Het leven in de sloppenwijken zag er erg naargeestig uit maar desondanks veel lachende gezichten. Vervolgens de verharde weg op richting Mombasa. Een trage, volle, oude jeep en veel busjes die wilden passeren leverde typische Afrikaanse verkeerstaferelen op. Het verst afgelegen adres werd als eerste bezocht; een kleine nederzetting vlak bij de weg, hutten, vuurplaatsen, oma's, een enkele moeder en héél veel kinderen. Wij worden overal hartelijk ontvangen. Koki vraagt ons de pakketten in de hutten af te geven en stelt ons voor aan de mensen, daarbij de situatie per gezin uitleggend. Dat wordt het vaste ritueel bij alle bezoekjes. Overal HIV-besmette mensen, vaders en moeders in de meeste gevallen overleden en van de kinderen zijn sommigen wel en anderen niet besmet. De plekken die wij bezoeken liggen steeds verder van de verharde weg en we krijgen grote bewondering voor het oriëntatievermogen van de chauffeur. De situaties zijn vaak schrijnend; wij komen drankmisbruik door jonge mannen tegen en leefomstandigheden waar je niet aan moet denken. Toch is er bij veel mensen hoop, dat kun je goed zien. Na een dag volledig door elkaar geschud en helemaal ondersteboven van de indrukken komen wij thuis als het al donker is. De zonsondergang was overweldigend".
We hebben geen van allen het gevoel dat het oudejaarsdag is en zijn dus totaal niet bezig met de jaarwisseling. Maar 's avonds gaan wij met z'n allen uit eten en gaan bijtijds terug om samen met de kinderen de jaarwisseling te vieren. Met écht vuurwerk! De allerkleinsten blijven lekker doorslapen terwijl de oudere kinderen het allemaal reuze spannend vinden, ook om het vuurwerk te zien. Freek, een vrijwilliger die vanuit Ruiru mee is gekomen, steekt het vuurwerk af terwijl de kinderen veilig op een afstand onder het afdak toekijken. Klokslag middernacht vliegen de oooh's en aaaah's gezamenlijk met de vuurbollen en pijlen de tropennacht in. Als toegift genieten wij allen nog van het enorme vuurwerk dat in de verte in Malindi zelf wordt afgestoken.
Zondag,1 januari, de eerste dag dat we lekker uit kunnen slapen en een dag vrij nemen. Tijd dus voor de was en grote schoonmaak van ons onderkomen. 's-Middags hebben wij enkele uren aan zee doorgebracht om te zwemmen en uit te waaien.
Maandagochtend heeft ieder zo zijn/haar eigen taken. Gerard duikt weer in het waterprobleem, Jet en Anjo duiken de badkamer van de meisjes in om de laatste hand te leggen aan de schilderingen en Marcel duikt in een tuktuk met Sebastiaan, de letterschilder, om een smid te zoeken die ventilatieroosters in de container gaat maken en om de verf alvast te bestellen. De smid wordt gevonden in een achterafstraatje en na een half uur is een afspraak gemaakt over de werkwijze en de prijs. Geschat wordt dat het totaal uit zal komen op ongeveer 160 euro en hij 3 dagen nodig heeft. Daarna kan de container geschilderd worden.
Het laten maken van Inox wastafels voor de badkamers blijkt helaas niet mogelijk in Malindi.
Wat de waterleidingen en kranen betreft blijkt een oplossing toch behoorlijk ingrijpend te worden. De kwaliteit van de materialen is zo slecht dat eigenlijk alles vernieuwd moet worden. Gerard gaat samen met Fester en de loodgieter een plan uitwerken om vóór ons vertrek alles zo goed mogelijk functionerend te hebben.
Wij hebben de komende weken nog genoeg te doen. |
