|
Dito (7)
Dito was een jaar geleden een hele pientere, vrolijke jongen die met zijn vader en moeder in Gori leefde. Hij was een leuk jochie en zijn ouders verwenden hem maar wat graag. 2008 moest voor hen een prachtig jaar worden omdat Dito’s moeder zwanger was. Binnen een paar maanden zou hij een zusje of een broertje krijgen. Maar het lot besliste anders…
Toen de bombardementen begonnen, viel er een projectiel op het appartementencomplex van de familie en brak er een hevige brand uit. De ijzeren voordeur zat klem en de vader van Dito bracht eerst hem via een gasleidingpijp naar beneden om daarna zijn vrouw te helpen. Toen zij naar beneden gingen viel er weer een bom die Dito’s vader op slag doodde. De jongen raakte gewond en zijn moeder kwam in de brand om. Dito werd naar het ziekenhuis gebracht. Zijn fysieke wonden waren snel genezen, maar de jongen is mentaal waarschijnlijk voor altijd veranderd. Hij is minder vrolijk en bang voor alles wat lawaai maakt. Nog steeds hoopt hij dat zijn ouders terugkomen. Op dit moment zorgen zijn grootouders voor hem, de enige familieleden die hij nog heeft.
Giviko (13)
Giviko woonde met zijn moeder en oma (70) in het naast Dito’s familie gelegen appartementencomplex. Zodra de bombardementen begonnen, renden zijn moeder en hij naar buiten. Oma probeerde de deur nog op slot te doen om daarna ook naar buiten te gaan, weg van de onheilsplek. Dat moment van aarzeling redde haar leven… Giviko en zijn moeder renden via een binnenplaats naar de straat en toen viel de bom. Het projectiel doodde de vader van Dito (de andere jongen). Toen Giviko’s moeder het gesuis van het moordwapen hoorde, liet zij haar zoon op de grond vallen en ging over hem heen liggen. Zij werd in haar hoofd getroffen en was op slag dood. Giviko raakte ernstig gewond aan zijn been. Twee soldaten brachten hem naar het ziekenhuis waar de artsen het been wilde amputeren. Gelukkig was zijn oma daar op tegen en nam een arts uit de Tbilisi het initiatief om hem direct naar het ziekenhuis in de hoofdstad te brengen. Daar werd Giviko geopereerd: de ingreep duurde méér dan zeven uur. Zijn been werd gered, maar hij kon het niet meer bewegen en dus niet meer lopen. Een Georgiër die in het ziekenhuis van München werkt heeft hem vervolgens samen met zijn collega’s voor behandeling naar Duitsland laten komen. Daar werd Giviko opnieuw geopereerd en hij kan zijn been nu weer goed gebruiken. Inmiddels is hij alleen met zijn oma en probeert hij weer iets van zijn leven te maken. Maar hij is ontzettend bang om straks helemaal alleen te komen staan, omdat zijn oma oud en ziek is. Ze heeft veel last van hoge bloeddruk. Soms slaapt Giviko s’nachts niet, omdat hij bang is dat er iets met zijn grootmoeder gebeurt. Hij luistert dan stilletjes hoe zij adem haalt en of alles wel goed met haar is. De twee zijn ontzettend close geworden en slapen in één kamer naast elkaar.
Help!
Op dit moment hebben we echter nog maar geld tot en met augustus… Terwijl deze twee zo dringend blijvende steun nodig hebben. We hopen op uw hulp
Wanneer u beide jongens wilt helpen, kunt u een donatie overmaken naar giro 20204 van Colour4kids met vermelding van 'Dito en Giviko'. Wij zorgen ervoor dat uw geld bij Stichting Vrienden van Georgië terecht komt. |
