|
De laatste week alweer. Het lijkt sneller dan ooit te gaan. De komst van Anjo om te helpen bij de laatste fase was hard nodig. Zonder haar hadden wij het niet gered. Anjo sprong als manusje van alles overal bij en dat werkte feilloos. Inmiddels werden de gordijnen allemaal keurig afgeleverd en waar mogelijk werden de roeden al bevestigd. Het feitelijke decoreren is nu echt begonnen en nu alle muren frissen kleuren hebben is het fantastisch om ze te zien veranderen in vrolijke slaapkamers. Hermance heeft als eerste de EHBO aangepakt en allerlei dieren met kwaaltjes geschilderd in een landschapsetting. Ook de ziekenboeg werd meteen beschilderd. Alleen al het zien van de grappige afbeeldingen heeft een helende werking.
Onze werkzaamheden werden deze week enkele keren onderbroken, omdat er iemand van de politie langs kwam om te kijken wat er allemaal gedaan werd. Mijnheer Son bleek met de lokale overheid gesproken te hebben en vertelde dat er gerust verder gebouwd kon worden. Het was duidelijk dat de onbekende politieman echter van idee veranderd was en stapte op een gegeven moment kwaad op zuster Helen af. De verbouwing van de slaapkamers voor de 9 en 10 jaar oude jongens moest meteen worden stilgelegd. Men liet hem rustig uitrazen en toen vertrok hij weer. Er volgenden nog meerdere bezoekjes van de politie en wij werden ijlings door enkele meisjes meegetrokken en verstopt, de verzorgsters wilden dat wij uit het zicht bleven. Achteraf bleek het allemaal mee te vallen. Na het weekend kon mijnheer Son gewoon weer verder met de verbouwing van de slaapkamers. Hij had nogmaals een avond met iemand van de overheid moeten praten en waarschijnlijk een bedrag betaald om verder te mogen werken aan het gebouw. Hoe dat precies geregeld was, werd ons niet verteld. We konden weer verder en daar ging het iedereen om. In deze provincie is nog een strijd gaande tussen het oude communistische bolwerk en de religieuzen (vnl. katholieken). Alle oponthoud is niets anders dan machtsvertoon en de mensen van het weeshuis weten er inmiddels wel mee om te gaan.
Mijnheer Son heeft, zo blijkt na weer een rondje bouwbesprekingen, nog enkele problemen op te lossen in de badkamer en keuken. Men is hier zo gewend dat er geen water binnen handbereik is, dat het ook niet in mijnheer Son's hoofd was opgekomen om een kraan en wasbak in de keuken te installeren. Groente spoelen kon toch in de wasbakken bij de wc's, 10 meter verderop? Miss An maakte hem duidelijk dat dit nu juist níet de bedoeling was en gelukkig was het ontbreken van water in de keuken technisch gezien eenvoudig op te lossen. Mijnheer Son moest er later zelf erg om lachen.
We hadden nog maar enkele dagen en er waren nog zoveel kleine dingen die afgemaakt moesten worden dat alle hulp als geroepen kwam. De werkers van mijnheer Son hielpen spontaan mee om de wanden te sauzen in de badkamer en de kinderen schilderden er vervolgens hun favoriete afbeeldingen op. Andere kinderen hielpen weer mee met het schrobben van de vloeren en zo was alles tegen het einde van de week zo goed als af. De EHBO-kamer werd ingericht en meteen in gebruik genomen evenals de klaslokaaltjes. Het einde was nu echt in zicht en zuster Helen en de kinderen waren ondertussen al druk in de weer met het instuderen van de afscheidsvoorstelling die men zondagmiddag voor ons wilde opvoeren. Wij wilden die laatste zondagmiddag ook vrijhouden voor een schmink- en speelmiddag met de kinderen.
Nadat wij zondagochtend de laatste afbeeldingen op de wanden hadden geschilderd bleek men een geweldige lunch verzorgd te hebben voor iedereen die de afgelopen maand gewerkt had aan het project. Ook mijnheer Son en zijn mannen en de ouders van Joli waren voor de afscheidslunch uitgenodigd. Meteen na de lunch deelde Marcel aan alle werkers van mijnheer Son een envelopje uit met daarin en klein bedragje, ter waarde van anderhalve dag loon, als waardering voor hun inzet. Dit werd erg gewaardeerd. Meteen daarop werd de eetzaal het toneel voor de opvoering en kregen wij een ereplaatsje in het midden. Een enorme gettoblaster werd door zuster Helen bediend terwijl de kinderen de prachtigste dansen in traditionele kleding opvoerden. Als laatste had zuster Chan nog een verrassing voor ons. Samen met de kinderen bood zij ons een cadeau aan uit de weverij van het klooster van Kon Tum. Tijdens haar dankwoord barstten verschillende kinderen in snikken uit. Het idee dat wij nu echt weg zouden gaan begon door te dringen en niet alleen bij de kinderen.... Gelukkig hadden wij nog enkele gezellige schmink- en speeluurtjes gepland voor deze middag, waardoor de dag alsnog vrolijk eindigde. Met het uitdelen van ballonnen, knuffeldieren en bellenblazen was het afscheid alweer bijna vergeten.
De maandag werd benut om alle verdere plannen en afwerkingen over te dragen aan Louise. Zij zal de komende tijd het resterende werk van mijnheer Son begeleiden en afronden.Wij hadden namelijk het plan besproken om ook de onderkomens van de verzorgsters op te knappen nadat wij een kijkje hadden genomen in de krotten waar zij wonen (op het terrein van het weeshuis). Sommige verzorgsters wonen er met hun kinderen op 6 vierkante meter en een echt inkomen hebben zij niet. Ook zij hebben recht op een menswaardiger bestaan, zeker gezien de fantastische manier waarop zij zorgen voor de weeskinderen. Het plan moet echter eerst besproken worden met pater Lien en waarschijnlijk de lokale overheid, maar wij hopen het dit jaar nog te kunnen realiseren.
Verder hebben wij de buitenkant van het schoolgebouwtje nog een vrolijk uiterlijk gegeven en schoolbordenverf in vorm van grote abstracte silhouetten van dieren aangebracht in het toekomstige kinderspeelzaaltje en de computerruimte. Daar kunnen straks zelf de kleintjes leuk op tekenen of de grotere jongens en meisjes aantekeningen maken voor de computer. Ook de verzorgsters kregen allemaal een envelopje met een klein bedragje en toen wij een half uur later op de fiets stapten en écht vertrokken pinkte iedereen een traantje weg.
De volgende ochtend kwam zuster Chan naar het hotel om ons uit te zwaaien. De vervolgens een uur durende rit naar de luchthaven van Pleiku bracht ons weer wat dichter bij de 21e eeuw. Na het inchecken wachtte ons wederom een verrassing; zuster Chan was ons met 10 kinderen achterna gereisd om ons nogmaals uit te zwaaien. Wij hadden nog een kwartier samen alvorens wij aan boord moesten gaan. Even later zagen wij vanuit het vliegtuig vele handen zwaaiend langs de startbaan.
|
