Veel foto's en filmpjes van ons project bij het opvangtehuis voor straatkinderen in Choibalsan van Beeldend Kunstenaar Maryleen Schiltkamp uit Amsterdam zijn te zien op de Yahoo-Flickr page http://www.flickr.com/photos/maryleen/page2/ 

Maryleen Schiltkamp omschrijft haar ervaringen in Mongolië alsvolgt:

Laat ik voorop stellen dat ik het een enorme ervaring vond en blij ben met het goede resultaat. De kinderen van Anna Home zijn me dierbaar geworden; schatten van kinderen, heel vitaal en sommigen buitengewoon slim.

De doelstellingen van Colour4kids om hun woonsituatie te verbeteren en kleur aan hun leven toe te voegen zijn we, naar mijn  idee, zeker nagekomen! Ik had eerst gedacht: hoe zal dat gaan? Voormalige straatkinderen, je weet niet veel van hun achtergrond, hoe zal je daar contact mee maken? En je spreekt een andere taal. Maar kinderen hebben zo hun eigen directe manier om zich te uiten en al gauw waren we een soort grote familie.

In het begin waren we 'het nieuwtje’, in deze tijd van hun schoolvakantie dat ze wat op het terrein rond hingen of ravotten. Koffers vol kleren en spelletjes waren, vooral door Hassan, Negin en Ramona, meegenomen! Negin was echt fantastisch in het onderdeel ‘activiteiten met de kinderen’, duidelijk met meer ervaring daarin dan ik zelf, voor wie omgaan met kinderen betrekkelijk nieuw was. Ik heb er veel van geleerd en genoten van de waterval aan kinderen die we in volle laag over ons heen kregen. De drie ‘teachers’, leraressen, pedagogische hulpkrachten, die er afwisselend waren, leken ons niet altijd even betrokken, maar het kan ook zijn dat er in Mongolié andere normen worden gehanteerd op het gebied van bijv. hygiene dan in het Westen. Boldsiechan, de energieke directeur, is geweldig betrokken en iemand met een groot hart voor al deze kinderen en hun toekomst; hij is duidelijk de spil van Anna Home, hoewel hij ook andere ‘banen’ heeft, zoals de Taekwondo sportschool en hij zit in gemeente raden, als ik het goed begrepen heb. Het zou goed zijn als hij iemand naast zich had om hem te helpen, bv. iemand uit Choibalsan, met een pedagogisch/kinder-psychologische  opleiding, die ook de ‘teachers’ zou kunnen aansturen. We hadden de indruk dat de organisatie hem soms wat boven zijn hoofd groeide. Door zijn vele contacten met Westerse vrienden staat Boldsiechan open voor verbetering van een levensstandaard die wat af zou wijken van de traditioneel Mongoolse. Aan de andere kant was het duidelijk dat sommige dingen gewoon moeilijk voor hem waren.

Hassan heeft avond aan avond met Boldsiechan gezeten, de laptop op tafel met alle papieren, om de administratie bij te houden. Heel secuur: wat is er uitgegeven, waar is het aan besteed, hoeveel hebben we over en voor wat? Allemaal heel ingewikkeld voor hem, maar met de goede coaching van Hassan, kwam hij er wel uit. Hassan was echt een fantastische projectleider! Een tien met een griffel, als het aan mij was om dat te beoordelen. Hij heeft een groot talent om met mensen om te gaan bij het begeleiden van projecten. Hij voelt buitengewoon goed aan wat er nodig is om te zeggen, hoe je de mensen betrokken krijgt, hoe je iedereen kan motiveren en zich persoonlijk verantwoordelijk gaat voelen. Met een handvol Mongoolse woorden, met tekeningen en gebaren, gezichtsuitdrukkingen heeft hij daar een communicatie tot stand gebracht met de locale aannemers en werklieden waar ik mijn pet voor afneem!

Een dilemma waar je wel op stuit, is dat de locale Mongoolse werkwijze soms zo verschilt van wat in het Westen gebruikelijk is. Dan denk je: hoe kunnen ze dat nou doen – het is toch duidelijk dat het over een maand weer stuk gaat en je het zal moeten vervangen! Dan lijkt de Westerse methode een hele verbetering, maar hoe maak je dat duidelijk? En bovendien: ze zijn het meest ervaren in hoe zij het al generaties lang doen. Je kunt wel uitleggen hoe het anders zou kunnen, maar daar zijn ze dan weer onhandig in. Ik denk ook dat veel dingen na ons vertrek weer op de vertrouwde Mongoolse manier zullen gaan. Maar een aantal zaken zullen ze ook zeker op 'nieuwe manier' blijven doen. Daar ben ik wel zeker van.

Na een week waren de muren van de jongens- en de meisjeskamer zover dat ze geschilderd konden worden. Dat was vooral het onderdeel waar ik me nuttig kon maken. Eerst hebben we, met behulp van de kinderen, de muren in de latex gezet. Er waren kleurige pigmenten door de witte latex gemengd en dat gaf een mooi effect. Voor de muurschilderingen hebben we kindercartoons gebruikt en de kinderen vorbeelden laten kiezen uit een boekje met Mongoolse sprookjes en legenden. Deze hebben we op de muur uitvergroot en met vrolijke kleuren beschilderd, vaak met zwermen nieuwsgierige kinderen om ons heen. Een paar van hen kunnen echt goed tekenen en die hebben we danh ook gevraagd om zelf een schildering op de muur te maken. We hebben hen wat begeleid maar ze deden het toch helemaal zelf. 

De taakverdeling binnen het team was perfect; had Negin relatief meer activiteiten met de kinderen gedaan, zo heb ik de meeste muurschilderingen voor mijn rekening genomen. Omdat het de eerste keer was dat ik met een project mee was, was ik in het begin een beetje onzeker. Maar al snel ging het ongeveer vanzelf; ik heb het schilderen met veel plezier gedaan. En prachtig dat de kinderen er blij mee waren!

De laatste avond voor vertrek was een sfeer die ik niet zal vergeten. We werkten lang door en buiten werd het nacht, de lichten in Anna Home brandden en je hoorde vanaf het erf het geroezemoes binnen. De werklieden stonden met een lamp bij de zaagmachine, hamers en boren, overal nog bedrijvigheid. Hassan was vloeren aan het leggen in de kamers. Eerst een board op de planken en daaroverheen een zeil. We wilden de kamers afkrijgen en dan met de nieuwe gordijnen, matrassen, kussens, dekbedden inrichten. Negin was met de meisjes naar het badhuis waar ze twee uur lang onder de douche stonden! Stel je voor hoe uitgelaten de hele dierbare bende was die later in de kamers stond te joelen en te dansen en Taekwondo kick-boxen te doen. De meisjes kwamen schoon als rozen onder de nieuwe lakens terecht. (De jongens gingen de volgende morgen naar het badhuis). Het is echt een geluksgevoel op zo’n moment dat je iets voor de kinderen hebt kunnen doen. Hoe het er over een half jaar uit zal zien weet je niet, daar is goede begeleiding voor nodig vanuit de leiding van het tehuis en stichting All for Children uit Nederland. Het werk voor Colour4kids zit erop en ik weet zeker dat ze nog lang de positieve impulsen zullen herinneren.

Ik zou nog veel meer goeds over het Anna Home-project kunnen schrijven, maar ik hoop dat dit voldoende weergave is. Een beeldverslag staat op mijn foto-site: www.flickr.com/photos/maryleen/  en spoedig zal er ook een link naar colour4kids en nieuws op mijn website staan: www.maryleenschiltkamp.com